ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ

Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 20/2/11 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 Ο ελληνικός λαός οφείλει μάλλον ευγνωμοσύνη στην τρόικα και τους εκπροσώπους της. Οι σαφέστατες και ειλικρινείς δηλώσεις τους στις 11.2, περιλαμβανομένου και του ύφους τους, δηλώσεις που τόσο θόρυβο προκάλεσαν, και την υποτιθέμενη «αγανάκτηση» της κυβέρνησης, συνιστούν μείζονα συμβολή στην υπόθεση της αφύπνισης των Ελλήνων πολιτών από τις αυταπάτες τους, αφύπνιση που, με τη σειρά της, συνιστά βασική προϋπόθεση σωτηρίας της χώρας.
Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην τρόικα γιατί μας εξήγησε με αφοπλιστική σαφήνεια ότι η επόμενη «φάση» του «προγράμματος» είναι η λεηλασία της χώρας, η μετατροπή της σε «Μπανανία». Γιατί επιβεβαίωσε ότι στην κυβέρνηση μπορεί να μην αρέσουν οι «ιδιωτικοποιήσεις», δεν έχει όμως ούτε ένα επιχείρημα όταν μιλάει μαζί της και, από την αρχή μέχρι το τέλος, συμφωνεί και εφαρμόζει. Γιατί, επίσης,  αποκάλυψε ότι τις ιδέες αυτές δεν τις φέρνει μόνο εκείνη στην Ελλάδα, αλλά τις ακούει και από όλη την ελληνική (παριστάνουσα) «ελίτ». ‘Εχει παραγίνει με την «κουλτούρα της απάτης», που έχει διαπεράσει όλο το σώμα της εθνικής ζωής και συνιστά κεντρική αιτία και σύμπτωμα της κρίσης. Τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που «διαφωνούν» αλλά ψηφίζουν, την αξιωματική αντιπολίτευση που προτείνει, εδώ κι ένα χρόνο, το ίδιο πρόγραμμα λεηλασίας, «καταγγέλλοντας» όμως τον κ. Παπανδρέου ότι δεν διαφωνεί με αυτό!  Η καλλιέργεια σκόπιμης σύγχυσης, τα απίστευτα ψέματα, οι ασυνέπειες και η δημαγωγία, έχουν εξυπηρετήσει επί δεκαετίες την επιβίωση του πολιτικού συστήματος. ‘Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Η μόνη πρόβλεψη του Πρωθυπουργού που θα επαληθευθεί στο τέλος είναι το αμίμητο: «θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες».
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός είναι ότι η πραγματικότητα είναι τόσο δυσάρεστη που την αρνείται, με έναν κλασικό για την ανθρώπινη ψυχολογία αγχολυτικό μηχανισμό. ‘Όπως ο άνθρωπος που βλέπει εφιάλτη, ξυπνάει για να απαλλαγεί από ανυπόφορο άγχος, ο άνθρωπος που βλέπει εφιάλτη στον ξύπνιο του μπαίνει στον πειρασμό, όπως και η στρουθοκάμηλος, να  χώνει το κεφάλι του στην άμμο, αποφεύγοντας προβλήματα που τον υπερβαίνουν.
Σε αυτόν ακριβώς τον μηχανισμό στηρίζεται η κυβέρνηση και το διεθνές «σύστημα», που την «καθοδηγεί» και κηδεμονεύει, για να περάσει την πολιτική του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Προσπαθεί να την παρουσιάσει ως μια οδυνηρή μεν, αλλά αναγκαία θεραπεία, που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να ξαναβγεί κάποτε «στις αγορές», να ξαναγίνει ένα κάπως «κανονικό κράτος». Και όχι βέβαια σαν αυτό που όντως είναι: ένα πρόγραμμα συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας, που συντρίβει τη ραχοκοκαλλιά της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, διάλυσης του (υποτυπώδους) κοινωνικού κράτους, λεηλασίας της χώρας και αποικιοποίησής της, με τρόπο που μπορεί να εξελιχθεί σε καταστροφή μεγαλύτερη της Μικρασιατικής. Γιατί τότε χάθηκε η μισή Ελλάδα, τώρα θα χαθεί η υπόλοιπη, δηλαδή η δυνατότητα ύπαρξης ενός κάπως ανεξάρτητου και κυρίαρχου ελληνικού κράτους, προϋπόθεσης για την αξιοπρεπή επιβίωση του ελληνικού λαού. Από την άποψη αυτή η τρόικα μας βοηθάει να καταλάβουμε που πάει το πράγμα (και τι ακριβώς τους λένε το πολιτικό μας προσωπικό και η «ελίτ» της χώρας).
Το πρόγραμμα «ιδιωτικοποιήσεων» που ανακοίνωσε η τρόικα, είναι εξωφρενικού μεγέθους. Πρακτικά σημαίνει την πλήρη λεηλασία της χώρας, οποιασδήποτε αξίας έχει μείνει στα χέρια του ελληνικού κράτους και μπορεί να του χρησιμεύσει για άσκηση πολιτικής, στην ανάπτυξη, στην κοινωνική του πολιτική. Πρόκειται για το αντίστοιχο διαδικασίας «εκκαθάρισης» χρεωκοπημένης επιχείρησης. Σε αντίθεση μάλιστα με την εκκαθάριση ιδιωτικών επιχειρήσεων, εδώ, πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα έχει η εξυπηρέτηση των διεθνών τραπεζών. Στον κόσμο που ετοιμάζουν, και με το «ελληνικό πείραμα», όλα τα επαγγέλματα έχουν κάποιο ρίσκο, εκτός από ένα: του τραπεζίτη, του κατόχου χρήματος. Μπορεί να κάνει ότι θέλει, χωρίς καμιά απολύτως συνέπεια. Να σημειώσουμε επίσης ότι η κατεπείγουσα εκποίηση, κακήν κακώς, και σε συνθήκες εθνικής καταστροφής, της δημόσιας περιουσίας, σημαίνει πρακτικά και «σκότωμά» της.
Επιπλέον, στην Ελλάδα δεν έχουμε σοβαρούς καπιταλιστικούς ομίλους. Πρακτικά, η ιδιοκτησία της χώρας θα περάσει σε ξένους, ολοκληρώνοντας μια πορεία αποικιοποίησής της, που θα τη κάνει πολύ σύντομα είδος «Μπανανίας» της Ευρώπης, κάτι σαν τη Γουατεμάλα της «Γιουνάιτεντ Φρουτ». Τέτοιο πρόγραμμα μαζικής φτωχοποίησης και αποικιοποίησης, δύσκολα πραγματοποιείται χωρίς να απειλήσει εν τέλει και τη δημοκρατία, ενδεχόμενο στο οποίο αναφέρθηκε πέρυσι, σε μια δήλωση που δεν προσέχτηκε, ο κ. Μπαρόζο. Και επειδή, σε αντίθεση με τη Γουατεμάλα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει και σοβαρό εθνικό πρόβλημα, δεν θα μπορέσει να υπερασπίσει στο τέλος και την εξωτερική της κυριαρχία, στο Αιγαίο, την Κύπρο, τη Θράκη κλπ. ‘Αλλωστε, οι κύριοι της τρόικας δεν έκρυψαν, στην περίφημη συνέντευξή τους, ότι έχουν άποψη και για τις ελληνικές στρατιωτικές δαπάνες.
Βεβαίως ήδη ακούμε τις ανοησίες των Ελλήνων νεοφιλελεύθερων,  της πλέον γελοίας και καθυστερημένης εκδοχής νεοφιλελεύθερων, που, ευρισκόμενοι πνευματικά «πίσω από τις αρκούδες», ή απλά ενδιαφερόμενοι μόνο για τα ιδιοτελή συμφέροντά τους, ισχυρίζονται ότι ο ελληνικός λαός θα βρει την υγειά του, όχι φτιάχνοντας το κράτος, αλλά διαλύοντας και αυτό το ελαττωματικό κράτος που έχει. Το λένε μάλιστα αυτά όχι στη αρχή του νεοφιλελεύθερου κύκλου, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είχε ίσως κάποιο νόημα, αλλά στο τέλος του, εν τω μέσω μιας σοβαρότατης παγκόσμιας κρίσης, όταν οι ιδιωτικές τράπεζες κινητοποιούν τα κράτη για να τις σώσουν! Ποιος όμως έχει πρόβλημα στον σημερινό κόσμο; Αυτοί ακριβώς που γενίκευσαν τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Ποιοι τα καταφέρνουν σχετικά καλύτερα; Η Κίνα, το κράτος της οποίας είναι πίσω από κάθε σχεδόν οικονομική δραστηριότητα, η Γερμανία, που προστάτευσε ζωτικές κρατικές λειτουργίες. Γιατί είναι καλό για τη γερμανική κρατική τηλεφωνική εταιρεία να αγοράζει τον ελληνικό ΟΤΕ, γιατί εθεωρείτο καλό για την Ελλάδα να αγοράζει ο ΟΤΕ τις τηλεπικοινωνίες Ρουμανίας ή Αρμενίας, και  είναι τώρα καλό να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε ως συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού;
Φυσικά είναι καλό. Είναι καλό για όσους μας έχουν δανείσει. Εμείς θα είχε νόημα να το κάνουμε, υπό δύο όμως προϋποθέσεις: α) ότι θα διατηρούσε η χώρα μια μίνιμουμ δυνατότητα ανεξαρτησίας και πολιτικής, β) ότι θα ξεμπερδεύαμε με το πρόβλημα χρέους/ελλειμμάτων. Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. ‘Όχι μόνο θα ακρωτηριαστούμε, αλλά θα δυσκολέψουμε και την επιβίωσή μας. Το αντίστοιχο στην ιατρική θα ήταν να αρχίσουμε να αφαιρούμε από έναν ασθενή τα όργανα που νοσούν!
‘Εχουμε επισημάνει, και εμείς και πολλοί άλλοι, ότι, σε αντίθεση με τα περισσότερα θέματα, όπου μπορούν να υπάρχουν πολλές απόψεις, το ζήτημα του Μνημονίου δεν επιδέχεται πολλές απαντήσεις. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αφήσει τη χώρα σε πολύ δυσκολότερη κατάσταση από αυτή που τη βρήκε! Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να μείωσε το έλλειμμα με τους ρυθμούς που δεσμεύτηκε ο Παπακωνσταντίνου. Δεν υπάρχει άλλη χώρα συγκρίσιμη με την Ελλάδα που να μπόρεσε να πληρώσει κανονικά χρέος 150% και απάνω του ΑΕΠ. Και είναι αλφάβητο της οικονομικής επιστήμης ότι εφαρμογή δραστικής λιτότητας σε περίοδο κρίσης μετατρέπει την ύφεση σε κραχ, κατά τον κλασικό μηχανισμό του 1929-31, χώρια οι κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές συνέπειες, ακόμα και οι συνέπειες στην υγεία του πληθυσμού. Στη χώρα μας είμαστε υποχρεωμένοι να ανακαλύπτουμε συχνά την πυρίτιδα. Θα είχε βγάλει το ΔΝΤ τη φήμη που έχει, αν δεν προκαλούσε παντού τα ίδια αποτελέσματα, αν δεν φτάναμε να έχουμε έκρηξη φυματίωσης στην Αν. Ευρώπη και χολέρας στο Περού; Πρέπει να είσαι ή τελείως απληροφόρητος ή απατεώνας ή ηλίθιος για να πιστεύεις στις ευεργετικές συνέπειες ενός Ταμείου, που, αφού κατέστρεψε τον Τρίτο Κόσμο και τον πρώην «σοσιαλιστικό», συνεχίζει τώρα το θεάρεστο έργο του στην περιφέρεια της ευρωζώνης.
Η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει με βεβαιότητα ακολουθώντας αυτές τις συνταγές, είναι άλλωστε κοινό μυστικό διεθνώς, το γράψαμε κι εμείς από αυτές εδώ τις στήλες, ότι δεν μπορεί να πληρωθεί ποτέ αυτό το βουνό χρέους. Ουδείς, των κατόχων ελληνικών ομολόγων περιλαμβανομένων, δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα πληρωθούν στην αξία τους. Βερολίνο και Παρίσι έχουν ήδη συμφωνήσει σε κούρεμα περί το 30%. Σε συνέντευξή του στον γράφοντα, τον Ιούλιο του 2010, ο μεγάλος οικονομολόγος Γκαλμπρέιθ, φίλος του κ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι «όλοι ξέρουν ότι αυτό θα γίνει». Αν όμως είναι έτσι, προς τι οι θυσίες στο μεσοδιάστημα και προς τι το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου;  Πρώτον, για να οργανωθεί η αναδιάρθρωση του χρέους κατά τον πλέον συμφερότερο και ασφαλέστερο τρόπο για τη συμμαχία «αγορών»-Γερμανίας. Δεύτερο, για να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα, όπως ήδη χρησιμοποιείται, για την πειθάρχηση, από την ίδια συμμαχία, όλης της Ευρώπης. «Κοιτάξτε την Ελλάδα, κοιτάξτε τι παθαίνουν όσα παιδιά δεν κάθονται καλά», λένε Μέρκελ, Σαρκοζί, Τρισέ, Στρως-Καν και Γκόλντμαν Ζακς, στα υπόλοιπα «παιδιά» της «ευρωπαϊκής τάξης».
Το Μνημόνιο δεν θα θεραπεύσει την Ελλάδα από το πρόβλημα ελλειμμάτων/χρέους. Αυτό που κάνει είναι να την υποβιβάζει σε χώρα-αποικία, προκαλώντας ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα με την προσπάθεια να οδηγήσει, εν ονόματι της «ανταγωνιστικότητας», την αμοιβή και προστασία της εργασίας και το κοινωνικό κράτος σε επίπεδα Κίνας ή Βουλγαρίας. Η Ελλάδα οφείλει να επαναδιαπραγματευθεί τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση Παπανδρέου, να οργανώσει, εκείνη και όχι οι πιστωτές, την αναδιάρθρωση του χρέους, να φτιάξει συμμαχίες εντός και εκτός Ευρώπης, να υπερασπιστεί πολιτικά τον εαυτό της διεθνώς, εν ανάγκη να φτάσει, αν όλα τα άλλα μέσα αποδειχθούν ατελέσφορα, και στο ύστατο όπλο της στάσης πληρωμών, με την παράλληλη χρήση όλων των θεσμικών και πολιτικών δυνατοτήτων που παρέχει στη χώρα η ιδιότητά της ως μέλους της ΟΝΕ. Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση, κάθε άλλο, με την ανάγκη ριζικής μεταρρύθμισης του κράτους και της εσωτερικής ελληνικής δομής, που δεν είναι αιτία της κρίσης, αλλά βοήθησε στο να βρεθούμε στην «πρώτη γραμμή». Ούτε βεβαίως με τη ανάγκη προβολής μιας σοβαρής εναλλακτικής λύσης στην κρίση που προκάλεσε η «υπερφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση» σε όλη την Ευρώπη. Ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο κ. Παπανδρέου όφειλε να πρωταγωνιστεί στην εξεύρεση μιας κεϋνσιανής, αναπτυξιακής, προοδευτικής, συνολικής διεξόδου από την ευρωπαϊκή κρίση, αντί να κάνει την Ελλάδα «πιλότο», «πειραματόζωο» ενός νέου ολοκληρωτισμού, εκθέτοντάς την στον κίνδυνο μη αντιστρέψιμης εθνικής καταστροφής.
 Konstantakopoulos.blogspot.com
Περιοδικό: “Επίκαιρα”

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ - ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ – ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ Δ.Ν.Τ - ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ – ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ.

Από δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία των δύο κομμάτων, προκύπτει ότι το πάρτι εκατομμυρίων σε βάρος της χώρας και του λαού μας συνεχίζεται αμείωτο.

Προκύπτει όμως και το συμπέρασμα από τα στοιχεία αυτά, ότι το ΠΑΣΟΚ  και οι Σοσιάλ-ληστές που κυβερνούν περισσότερα χρόνια από την «Επάρατη Δεξιά» προφανώς έχουν τα λιγότερα χρέη, μιας και το μεγαλύτερο ποσοστό μιζών τροφοδοτεί το ταμείο τους σε αντιστοιχία με την Ν.Δ. που κυβερνά λιγότερο χρονικό διάστημα  και ως εκ τούτου το χρέος της ανέρχεται στα 127,6 εκατ. Ευρο.

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=255482

Τι σημαίνει όμως δανειοδότηση των κομμάτων από τις τράπεζες; Πρώτα απ’ όλα χειραγώγηση των κομμάτων και αμέσως μετά εξαναγκασμός τους σε πολιτικές που υπηρετούν το αδηφάγο τραπεζικό σύστημα.

Η υποτιθέμενη Κρατική Τράπεζα, Κεντρική τράπεζα Ελλάδος, είναι κατά 92% ιδιωτική με άγνωστους μετόχους.

Η πολιτική απόφαση, που κατά βάση ήταν απόφαση οικονομικού εκβιασμού των λαμόγιων , Σημίτη και ημέτερων, να κατακρεουργήσουν την κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας, και που κανένα δικαστήριο μέχρι σήμερα δεν κίνησε διαδικασία για την εσχάτη προδοσία της Κυβέρνησης Σημίτη, με την κατάργηση του εθνικού νομίσματος και την εκχώρηση της Κεντρικής Τράπεζας αλλά και του δικαιώματος της έκδοσης νομίσματος, σε ιδιωτικά πολυεθνικά συμφέροντα, αποτελεί ως απόφαση, την μέγιστη απόδειξη υποθήκευσης του πολιτικού συστήματος που κυβερνά την χώρα ως κατοχικό σύστημα, σε τράπεζες και πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Η εξάρτηση λοιπόν των κομμάτων από τα τραπεζικά λόμπυ έχει πάρει πλέον χαρακτηριστικά ιδιοποίησης, από τα οικονομικά τραστ που λυμαίνονται τους λαούς και τις κρατικές οικονομίες ( βλέπε «Εθνικές»).

Από την άλλη, η ιδιοποίηση  του κράτους ως οικονομική δύναμη καθώς και το σύνολο της επικράτειας ως ιδιοκτησία που ανήκει στην τοπική κοινωνία, από το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας, της υπόδουλης στα τραπεζικά συμφέροντα, οδηγεί το σύνολο της χώρας στην εκποίηση της και ένα λαό χωρίς γη και πατρίδα.

Το να αρνηθείς την εκποίηση της χώρας σου αλλά να εξακολουθείς να υποστηρίζεις την παραμονή της χώρας σου, στην ΟΝΕ, στο ευρό, στην κατοχική οικονομία των τραπεζών και στη ιδιοποίηση του Κράτους από την κομματοκρατία, απλά στρουθοκαμηλίζεις.  

Το « Δεν πουλιέται η Ελλάδα» πρέπει να αποτελέσει αιτία πολέμου μεταξύ Κυβέρνησης, πολιτικού συστήματος και Κοινωνίας.

Η άρνηση υπακοής στου νόμους αυτής της κατοχικής κυβέρνησης, καθώς και η άρνηση αναγνώρισή της  ως νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, πρέπει να πάρει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως αγώνας εναντίον του ευρό, αγώνας για έξοδο της χώρας από τη ΟΝΕ, αγώνας για Εθνικοποίηση των τραπεζών και αγώνας απόδοσης δικαιοσύνης εναντίον των δωσίλογων και προδοτών που Κυβέρνησαν και Κυβερνούν την χώρα. 

Δεν υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σώσεις την χώρα σου από το να συγκρουστεί με το εκπορνευμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας, καθώς και με τις καθεστωτικές κατοχικές οικονομικές δυνάμεις των τραπεζών και των δωσίλογων επιχειρηματιών που στο όνομα μιας χούφτας δολαρίων σκοτώνουν και την μάνα τους.

Πρώην πρέσβεις εκφράζουν ανησυχία για τα εθνικά θέματα στον πρωθυπουργό

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου απηύθυναν 33 πρώην πρέσβεις, με την οποία εκφράζουν την ανησυχία τους για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων και για την πιθανότητα «μήπως η σημερινή οικονομική συγκυρία πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα». Οι πρέσβεις αναγνωρίζουν μεν στον κ. Παπανδρέου ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ερζερούμ έθεσε ενώπιον του τουρκικού διπλωματικού σώματος το ζήτημα της παραβατικής συμπεριφοράς της Αγκυρας στο Αιγαίο. Ωστόσο, δεν θεωρούν την κίνηση αυτή επαρκή, πόσω μάλλον που η Ελλάδα συνεχίζει να συνομιλεί με την Τουρκία υπό την απειλή πολέμου (casus belli).
«Οταν το ένα μέρος βρίσκεται στο πλευρό της διεθνούς νομιμότητας και εξακολουθεί να διαπραγματεύεται παρά τις έκνομες ενέργειες του άλλου μέρους, δημιουργούνται δύο σοβαρές συνέπειες. Αφ' ενός δείχνει ο απειλούμενος ότι δέχεται να διαπραγματευθεί υπό πίεση - σαν να είχε ηττηθεί σε πόλεμο - και αφ' ετέρου ο παράνομος χαρακτήρας των ενεργειών του απειλούντος ακυρώνεται ή αποδυναμώνεται σημαντικά στα μάτια των διεθνών παραγόντων», τονίζουν στην επιστολή τους οι πρέσβεις.
Στο θέμα της συνδιαχείρισης των πόρων του Αιγαίου, οι πρέσβεις επισημαίνουν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μόνο εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει προηγουμένως μόνη της την επέκτασή τους και οριοθετηθούν η υφαλοκρηπίδα και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Καλούν μάλιστα την κυβέρνηση να δημοσιοποιήσει το περιεχόμενο των διερευνητικών επαφών που πλέον, έπειτα από τόσο καιρό, έχουν ξεφύγει από το επίπεδο του «διαλόγου» και έχουν εισέλθει σε επίπεδο διαπραγμάτευσης, όπου και υπάρχει αμοιβαία ανταλλαγή παραχωρήσεων... «Αν η ελληνική πλευρά παραχωρήσει μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων θα πρέπει ο ελληνικός λαός να μάθει και τις παραχωρήσεις των νομίμων δικών της δικαιωμάτων που έκανε, σε αντάλλαγμα, η Τουρκία» καταλήγουν οι 33 πρώην πρέσβεις.

ΑΠΕΡΓΙΑ 23/2/11

<iframe width="300" height="193" src="http://cdn.livestream.com/embed/stopcarteltvgr?layout=4&color=0xe7e7e7&autoPlay=true&mute=false&iconColorOver=0x888888&iconColor=0x777777&allowchat=true" style="border:0;outline:0" frameborder="0" scrolling="no"></iframe><div style="font-size:11px;padding-top:10px;text-align:center;width:300px">Watch <a href=http://www.livestream.com/?utm_source=lsplayer&amp;utm_medium=embed&amp;utm_campaign=footerlinks title=live streaming video>live streaming video</a> from <a href=http://www.livestream.com/stopcarteltvgr?utm_source=lsplayer&amp;utm_medium=embed&amp;utm_campaign=footerlinks title=Watch stopcarteltvgr at livestream.com>stopcarteltvgr</a> at livestream.com</div>

Παρακολουθηση Δημόσιου χρέους

ΔΕΛΤΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ:
http://www.minfin.gr/portal/el/resource/contentObject/contentTypes/genericContentResourceObject,fileResourceObject,arrayOfFileResourceTypeObject/topicNames/publicDebtBulletin/resourceRepresentationTemplate/contentObjectListAlternativeTemplate  

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Το 1940 ένας Φασίστας, ο Ι. Μεταξάς, μεταξύ του ΝΑΙ στον Φασισμό και του ΟΧΙ υπέρ της Ελλάδας, προτίμησε την Ελλάδα, γιατί και ένας φασίστας με Ελληνική παιδεία πρώτα είναι Έλληνας.

Σήμερα μεταξύ του 4^ου Ράιχ και της Ελλάδας, ένας άλλος, Σοσιάλ-Πατριώτης, προτιμά το 4^ο Ράιχ, γιατί η Αμερικανό-εβραϊκή παιδεία του δεν του επιτρέπει να νιώσει Έλληνας, αλλά να προσποιείτε τον Έλληνα,  ως γιος και εγγονός Έλληνα πατέρα και Έλληνα παππού.

Όμως οι συμβολισμοί από μόνοι τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν επαναστατική συνείδηση στον  λαό, αλλά ούτε και οι μεγαλοστομίες της ξύλινης γλώσσας του ΚΚΕ, περί απείθειας και αντεπίθεσης.

Ό,τι υποσχέθηκε ο Καραμανλής για την επανίδρυση του Κράτους το πραγματοποιεί ο Παπανδρέου, δημιουργώντας ένα οιονεί δορυφόρο του 4^ου Ράιχ και των αγορών.

Ένα κράτος ιδιοκτησία πολυεθνικών και υπερατλαντικών οικονομικών σχηματισμών, με συνταγματική κατοχύρωση της ιδιότητας, τα χαραχτήρα και της συγκρότησής του ως μια επένδυση ιδιωτών που υπάρχει εφόσον παράγει κέρδη και εργαλείο αυτοματοποιημένης  μηχανής παραγωγής κερδών.

Το νέο κράτος που δημιουργείται υπερβαίνει τα όρια μια αναδυόμενης οικονομίας και καταλαμβάνει ένα νέο χώρο,  της περιθωριακής οικονομίας,  και λειτουργεί όπως μια δορυφορική επιχείρηση φασόν,  μιας ή περισσοτέρων πολυεθνικών επιχειρήσεων.

Ότι παράγεται από το κράτος αποτελεί εμπόρευμα ιδιωτικών συμφερόντων και γι’ αυτό παρέχεται με όρους αγοράς.

Θα πρέπει δηλαδή να αντιληφθεί η Ελληνική κοινωνία, ότι στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, δεν υπάρχει το «παρέχω» αλλά το «πουλώ».

   

Για να μπορεί όμως να υπηρετηθεί το νέο κράτος, γνωστό ως «λιγότερο κράτος» ή «παγκοσμιοποιημένη» αγορά, το παλιό Κράτος εξακολουθεί να υφίσταται ως δύναμη,  ως κατοχική των συμφερόντων που υπηρετεί το νέο κράτος. Για ένα ευδόκιμο διάστημα εξυπακούεται ότι  επιτρέπεται η διατήρηση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος με δικαιοδοσία περιορισμένης πολιτικής αυτονομίας, ως  εργαλείο είσπραξης φόρων και κατανομής φόρων σε τμήματα της επιχειρηματικής τάξης ανάλογα του προσανατολισμού που θα αποφασίζει το Διευθυντήριο κατοχής του Κράτους.

Οι φόροι δεν αποτελούν την συνεισφορά ανάλογα της δυναμικότητας του κάθε ατόμου χωριστά ώστε να συγκεντρώνονται τα  αναγκαία κεφάλαια που ανταποδοτικά επιστρέφουν με συγκεκριμένες παροχές στην κοινωνία, αλλά το «εισιτήριο», δηλαδή το διαπιστευτήριο με το οποίο το άτομο αποκτά δικαίωμα παραμονής και δραστηριότητας εντός της δεσπόζουσας επικράτειας.    

Ποια είναι όμως η δεσπόζουσα επικράτεια; Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ιδιοκτησία υπερεθνικών και πολυεθνικών κεφαλαίων. Η ιδιοκτησία δρομολογεί εναρμονισμένες παραδοχές εντός της επικράτειας της, ως δεσπόζουσα επικράτεια που εκτοπίζει την παλιά επικράτεια στην οποία δέσποζε το Κράτος είτε δια της κοινωνίας είτε επί της κοινωνίας.

Η συνταγματοποίηση  της δεσπόζουσας επικράτειας, όπου τα όρια της καθορίζονται από   το Διευθυντήριο  της ιδιοκτησίας, καταργεί κάθε διάταξη και αρχές που συγκροτούν, περιγράφουν και κατοχυρώνουν της εδαφικής και κυριαρχική ανεξαρτησία της επικράτειας της συγκεκριμένης εθνικής κοινωνίας καθώς και της κρατική οντότητα αυτής της κοινωνίας, δηλαδή  του κράτους ως κυρίαρχο,  ανεξάρτητο και ελεύθερο  έναντι τρίτων.

Ο Ελληνικός λαός, που από την πρώτη περίοδο ανεξαρτησίας του μέχρι και σήμερα, έχει πάρει οριστικό και αμετάκλητο διαζύγιο από την γνώση της δύναμης του και τον κόπο για απόκτηση γνώσης της θέσης του, των πραγμάτων που τον περιβάλλουν, της διάκρισης της πραγματικότητας από την προπαγάνδα που του σερβίρει η εξουσία, είναι αδύναμος και αδύνατο να αντισταθεί οργανωμένα και επαναστατικά.

Το πολιτικό σύστημα που έχει νομιμοποιηθεί δια μέσου των κομμάτων αποτελεί το κατάλληλο εργαλείο αποδέσμευσης του ατόμου από τις συλλογικές μορφές έκφρασης, οργάνωσης, διεκδίκησης, ευτυχίας και αξιοσύνης.

Η αποδέσμευση ενίοτε επέρχεται με νόμους ή διατάξεις καταναγκασμού, όπως η προσδοκώμενη σύνδεση μισθού και παραγωγικότητα ανά μονάδα προϊόντος που επιδιώκει η Μέρκελ., οι ατομικές συμβάσεις εργασίας κλπ.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος, που επί της ουσίας αποτελεί κρίση ύπαρξης και κοινωνικής νομιμοποίησης των κομμάτων στο επίπεδο του κράτους – το κράτος εκλέγεται κάθε φορά – δεν επιτρέπει στα κόμματα ούτε να παράξουν  ένα όραμα που θα κινητοποιούσε τις πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις της κοινωνίας και θα επέτρεπε την αυτενέργεια όλων εκείνων των δυνάμεων- και πρώτα απ’ όλες, της νεολαίας- που θα οργάνωνε και θα οχύρωνε την κοινωνία απέναντι στα κακόβουλα σχέδια αποποίησης της εθνικής και πατριωτικής ταυτότητας του ελληνικού λαού, όπως σχεδιάζονται και υλοποιούνται από την κυβέρνηση – ορντινάντσα  του  4^ου Ράιχ, αλλά ούτε και στον λαό να εμπιστευτεί την ζωή του, το παρόν και το μέλλον του στα κόμματα.

Να θυμηθούμε πως πέρυσι τον Μάρτιο στην βουλή ο Παπανδρέου, γνωρίζοντας τους περιορισμούς του Συντάγματος, προχώρησε στην εκτροπή του και αντί η ψήφιση του Μνημονίου να γίνει από 180 βουλευτές υπέρ, ψήφισαν μέσω μια ακροβατική ερμηνείας του συντάγματος 150 συν ένας.

Αυτό ερμηνεύτηκε από το ΠΑΣΟΚ ως πράξη ευθύνης. Όμως επί της ουσίας αποτελεί την αποκάλυψη ότι το κράτος είναι ιδιωτικό και αποκτά χαραχτήρα και δομές αντιστοιχισμένες με την φιλοσοφία, τις δομές, τις αντιλήψεις και την ικανότητα του κόμματος που εκλέγεται κυβέρνηση και μάλιστα της ελίτ εξουσίας του κόμματος αυτού. Δηλαδή το κράτος εκλέγεται κάθε φορά και κάθε φορά αντιπαρατίθεται στο προηγούμενο κράτος. 

Το πολιτικό σύστημα που έχει οικοδομηθεί και νομιμοποιηθεί  δια της κομματοκρατίας, που έχει αφαιρέσει το δικαίωμα αυτό- εκπροσώπησης της κοινωνίας και κάθε ατόμου εκτός των τειχών της κομματοκρατίας, ενοχοποιεί κάθε απόπειρα αυτό- οργάνωση των ατόμων σε κοινωνία διεκδίκησης και αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης και της εξέλιξής του. 

Έτσι παρακολουθούμε τα κόμματα της καθεστηκυίας αριστεράς, να καλούν τον λαό να αντιπαλέψει με αγώνες ή με αντεπίθεση τις «λεγεώνες» του 4^ου Ράιχ και την κατοχική κυβέρνηση – που δεν τολμά να την ονομάσει δημόσια – κρύβοντας  ότι υφίσταται σε νομιμότητα  εντός της επικράτειας έχοντας αποσπάσει τα διαπιστευτήρια της νομιμοφροσύνης της όχι διότι αμφισβητεί την καθολικότητα της δύναμης και της εξουσίας του κράτους, αλλά γιατί υπάρχει και «πολιτεύεται» εντός των ορίων νομιμότητας που το Κράτος επιτρέπει.

Στην συνείδηση του λαού, στην συντριπτική πλειοψηφία, όπως φάνηκε και στις τελευταίες εκλογές  έχει ενοχοποιηθεί το πολιτικό σύστημα  δια των κομμάτων και τα κόμματα δια του πολιτικού συστήματος.

Επομένως κάθε πρόσκληση αντίστασης από τα κόμματα αποτελεί προσκλητήριο υποταγής στην «νομιμότητα» που το κράτος επιτρέπει. Δηλαδή διαμέσου των κομμάτων και όπως τα κόμματα ορίζουν, περιγράφουν, σχεδιάζουν και προτείνουν.

Ότι αποτελεί κίνδυνος για το πολιτικό σύστημα, αποτελεί κίνδυνος για το κράτος και ταυτίζεται με το κίνδυνο για τα κόμματα.

Η αυτό-οργάνωση των πολιτών και η συγκρότηση κοινωνικών συλλογικοτήτων απαντά στην κρίση του πολιτικού συστήματος, που αντιπαλεύουν το κράτος και επί της ουσίας αντιπαλεύουν την, δια του κόμματος,  ασκούμενη κρατική εξουσία.

Η διαμάχη μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είναι καθ’ ολοκληρία διαμάχη κατοχής του Κράτους και όχι το αδυνάτισμα του κράτους σε σχέση με την  κοινωνία.

Η κοινωνία ούτως ή αλλιώς βρίσκεται εκτός Κράτους υποταγμένη και κηδεμονευόμενη σ' αυτό. Επομένως , και αφού το κράτος αποκτά υπόσταση μέσω της ενσάρκωση του κόμματος που το κυβερνά πάνω σε αυτό, η κοινωνία βρίσκεται υπό κατοχή και κηδεμονία από το κόμμα που ασκεί κυβέρνηση – κατοχή του κράτους.

Ακούμε πολλές φορές ότι η αντιπολίτευση ή οι κοινωνικές ομάδες δεν έχουν αντιπροτάσεις προς την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Ακούμε δηλαδή ότι δεν αποτελεί αντιπρόταση κάθε θέση που δεν εκπονείται από το κόμμα που κυβερνά ή που δεν υποτάσσεται στις θέσεις του κόμματος που κυβερνά.

Αλλά τι μπορεί να υπάρξει εκτός των πλαισίων αυτής της νομιμότητας όπως την έχει καθορίσει και περιγράψει με θεσμούς , διατάξεις, νόμους «ήθη» και «έθιμα» το κράτος, όταν στην ευφυΐα του εντάσσονται και παρακρατικές οργανώσεις που άλλοτε εμφανίζονται ως δήθεν τρομοκρατικές, που στόχο έχουν την «αποσταθεροποίηση»  του πολιτικού συστήματος και της «δημοκρατίας» που η κομματοκρατία έχει εφεύρει, και άλλοτε ως «εξ αριστερών»  ορμώμενες, τύπου αντί-εξουσιαστών,  που χρησιμοποιούνται για να προβοκάρουν κάθε δυνατότητα της κοινωνίας να αυτό- οργανώνεται, να αυτό- προσδιορίζεται  και να διεκδικεί όσα τις ανήκουν;

Όμως τι είναι εκείνο που σήμερα έχει τρομοκρατήσει το κράτος και δια του κράτους έχει τρομοκρατήσει το ΠΑΣΟΚ, την Νέα Δημοκρατία, το ΛΑ.Ο.Σ. του ΚΚΕ που κάνει προσπάθεια κομματικού καπελώματος ή του ΣΥΡΙΖΑ που στέκεται κριτικά σε απόσταση ασφαλείας;

Τι μας διδάσκουν οι πληροφορίες που διοχετεύονται για τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Αίγυπτο;

Οι αυξήσει των τιμών στα τρόφιμα δεν αποτελούν την αιτία εξέγερσης εναντίον του Μουμπάρακ. Οι αυξήσεις των τιμών είναι η μύγα μέσα στο ξινισμένο γάλα που ο καπιταλιστής προσφέρει στους εργάτες του, όπως έλεγε ο Λένιν.   Δηλαδή, οι αυξήσει των τιμών ήταν απλώς η αφορμή για την αυτό-οργάνωση των πολιτών της Αιγύπτου αλλά και της αντιπολίτευσης που παραιτήθηκε της νομιμότητας που το Κράτος Μουμπάρακ εχει επιβάλει, εναντίον της κρατικής εξουσίας που ενσαρκώνετε μέσα από την εξουσία του Μουμπάρακ πάνω στην κοινωνία και τα άτομα.

Επομένως εκείνο που φοβάται το πολιτικό σύστημα, είναι η εκτός των τειχών νομιμότητας,  εμφάνιση αυτό - προσδιοριζόμενων κοινωνικών  κινημάτων.

Το κίνημα αυτό-οργάνωσης των πολιτών τύπου  «Δεν πληρώνω», αποτελεί τον υπαρκτό κίνδυνο για το πολιτικό σύστημα και τους τροφίμους του. Δηλαδή τους Βουλευτές, τα κόμματα, τους δημοσιογράφους, τις θεσμοποιημένες οργανώσεις τύπου ΜΚΟ ή τις ηγεσίες των συνδικάτων κλπ.

Το κίνημα αυτό προβοκάρεται από τους νεοφασίστες της «Σοσιάλ» έκδοσης, είτε ως μάστιγα είτε ως τσαμπατζήδες.

Γίνεται φανερό ότι η αυτό-οργάνωση των πολιτών και η δημιουργία μιας συλλογικότητας που βρίσκεται εκτός της εμβέλειας που φτάνει η κομματοκρατία, είναι εκείνο το μέσο που μπορεί και να αμφισβητήσει και να περιορίσει την «καθολικότητα» της εξουσίας που εκδηλώνεται ως κράτος εξουσιών δια του κόμματος που κυβερνά χρησιμοποιώντας το κράτος ως λάφυρο ή ως ιδιοκτησία του.  

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει από την μνήμη μας ότι το φοιτητικό κίνημα που δημιουργήθηκε την περίοδο της χούντας,  επειδή δεν πατροναρίστηκε από καμιά κομματική ή ιδεοληπτική αυθεντία,  καθώς και δεν συστήθηκε ως τέτοιο εντός της νομιμότητας του κράτους, κατάφερε να δημιουργήσει την έναρξη κατεδάφισης της χούντας.  

Διέξοδο λοιπόν για την αυτοάμυνα της κοινωνίας μας, αποτελεί η παραίτηση της από τον ατομικισμό, από τα κόμματα , από την εντός της νομιμότητας,  που το κράτος περιορίζει, δράση  και η αυτό-επιστράτευσή μας σε νέες συλλογικότητες όπως η συλλογικότητα των πολιτών του «Δεν Πληρώνω».

Μια επιπλέον θέση περι ασύλου

είναι καθολικά γνωστό ότι, ό,τι η κοινωνία καθιστά δημιούργημά της, το κράτο προστρέχει να το οικειοποιηθεί χωροθετώντας ένα κανονιστικό και νομοθετικό δίκαιο ισχύος του επί της κοινωνίας. Αν δεν μπορεί να ελέγξει τα δημιουργήματα της κοινωνίας τότε ή τα συκοφαντεί ή δημιουργεί παράλληλα σχήματα για την παρεμπόδιση της κοινωνίας να εκφραστεί ελεύθερα και αυτοβούλως.

Το άσυλο αποτελεί το δικαίωμα της κοινωνίας που το δημιούργησε κατά την περίοδο ανατροπής της χούντας και αμφισβήτησης του Κράτους και το οικειοποιήθηκε το Κράτος νομοθετώντας το κατά τρόπο που η κοινωνία να χάσει την "ιδιοκτησία" της επί του ασύλου.

Το άσυλο δεν προστατεύει μόνο τον καθηγητή από το Κράτος ή την πολυεθνική εταιρία ή την κομματοκρατία - το ίδιο και το φοιτητή- αλλά και την κοινωνία μέσα από οργανωμένες της εκφράσεις όταν αντιπαλεύει τις καταπιεστικές ή εκφασισμένες αντιλήψεις του Κράτους, όπως και με οποιονδήποτε τρόπο και σε οιονδήποτε χρόνο αυτές συντελούνται.

Δες τε τι συμβαίνει με το κίνημα : Δεν πληρώνω.

Η κοινωνία αυτο-οργανώνεται απέναντι στην αυθαιρεσία, το καταναγκασμό και την φασιστικής τεχνοτροπίας προπαγάνδα εναντίον της από το κράτος, που εκποιείται με την βοήθεια του κυβερνώντος κόμματος, το κίνημα αυτό παρά τις προσπάθειες κομματικών σχηματισμών δεν αλώθηκε και τώρα επιστρατεύεται η νομιμοποίηση της κρατικής αυθαιρεσίας είτε με την συκοφαντία της κατάπτωσης ή με απειλή νομοθετικής πρωτοβουλίας.

Το άσυλο, πρέπει να λειτουργήσει υπέρ του κινήματος του "Δεν πληρώνω";

Η καθεστηκυία τάξη των κρατικοδίαιτων συνδαιτυμόνων του συστήματος καθηγητές πανεπιστημίων,  έχουν αντίθετη άποψη και προσκαλούνται προνομιακά από τα ΜΜΕ να υποστηρίξουν τα δικαιώματα του κράτους που τους ταΐζει, να μην αμφισβητούνται. 

Έτσι παρατηρούμε ότι ο καθηγητικό κατεστημένο, ως παρά φύση ή ως απόφυση του ένοχου πλέον πολιτικού συστήματος της κομματοκρατίας, συστέλλει ή διαστέλλει το άσυλο κατά πως βολεύεται το ίδιο – να παραμένει κατεστημένο- ή όπως βολεύεται το Κράτος.