οικονομική κρίση, πολιτική και το εμπόδιο του τεχνοκρατικού μάνατζμεντ και της τεχνοκρατικής κερδοσκοπίας

Καθώς ο Παπανδρέου ως υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη δήλωνε στο εξωτερικό, ότι θα κοιμάται ακόμη πιο ήσυχος αν ξέρει πως η χώρα θα είναι πιο μικρή από ό,τι σήμερα γεωγραφικά τουλάχιστον προσδιορίζεται, εντούτοις διέφευγε τότε σε όλους μας, πως δεν εννοούσε απλά την γεωγραφική επικράτεια αλλά και την οικονομική. 

Θιασώτης της παγκοσμιοποίησης Μπούς  και μιας «παγκόσμιας Κυβέρνησης»,  ό,τι δομεί, ό,τι περιγράφει , ό,τι προσδιορίζει ένα Κράτος, δεν έχει πολύ μεγάλη ή και καθόλου σημασία, από την στιγμή που του αφαιρείται  το κυριαρχικό δικαίωμα της οικονομικής οντότητας.

Η αφαίρεση αυτή είτε μπορεί να γίνει στα πλαίσια συμφωνίας των ανώτερων

( ισχυρών) οικονομιών, είτε μέσα από την άσκηση πολιτικών υπερχρέωσης και οικονομικού μαρασμού των μικρών και υπανάπτυκτων οικονομιών.

Η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, προαποφασίσθηκε όταν στο κάλεσμα Τζωρτζ Μπούς οι Ευρωπαίοι ηγέτες που, αφού πρώτα είχαν εκχωρήσει την Πολιτική εξουσία και την δύναμη των κρατών τους στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, κατέθεσαν την υποταγή τους στο νέο δόγμα ιμπεριαλιστικής ανάπτυξη, στην γνωστή σε όλους μας, Παγκοσμιοποίηση. Στην επίσης γνωστή σε όλους μας οικονομική θεωρία ανάπτυξης της οικονομικής σχολής  του Πανεπιστημίου του Σικάγου.

Όπως και κατά την περίοδο της βιομηχανικής ανάπτυξης, οι μηχανές επεξεργασίας βάμβακος και οι επενδύσεις στα νέα εργαλεία βοήθησαν στην ανάπτυξη μιας αγοράς δούλων στην Αμερική για την παραγωγή και συγκομιδή τόνων βαμβακιού, η νέα τάση της οικονομίας, που δεν επενδύει υποχρεωτικά μόνο στον πόλεμο ( Ιράκ, Αφγανιστάν, Γιουγκοσλαβία, Λιβύη κλπ) αλλά κυρίως στην μεγέθυνση του εμποδίσματος στην αυτοδύναμη ανάπτυξη και στην υπερχρέωση των οικονομιών που «εξωθούνται» να συμπράξουν σε μεγάλους Διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς,  με όπλα το εξωτερικό χρέος και την πλήρη και ολοσχερή παραίτηση των κρατών από κάθε μορφής ιδιοκτησίας ( εδαφών, οικονομικών μονάδων παραγωγής, ορυκτού πλούτου κλπ.), εκτιμούν ότι θα ανοίξει μια καινούργια αγορά κεφαλαίων και εθνόδουλων, ατόμων και οικονομιών, που θα σημαδεύσει τον 21 αιώνα. 

Όπως και κατά την απαρχή της προηγούμενης περιόδου η ανάπτυξη περιορίστηκε σε ένα μικρό αριθμό στελεχών ( νέων ιδιοκτητών και μάνατζερ) και αργότερα στο κλαμπ προστέθηκαν μονάδες και λόμπι χρηματιστών, αφήνοντας τους πληθυσμούς των κοινωνιών εκτός νυμφώνος, το νέο επιχείρημα στοχεύει στην μείωση αυτού του αριθμού και από απόψεως παραγωγής κεφαλαίων και από απόψεως συντελεστών στην παραγωγή και την συσσώρευση. 

Επειδή η παλιά συγκρότηση και ερμηνεία των κρατών ως οντότητες, αποτελούν μέρος των στοιχείων εμποδίσματος της νέας τάξης πραγμάτων, ότι επιχειρείται στο επίπεδο των κοινωνιών το ίδιο ακριβώς επιχειρείται και στο επίπεδο των κρατών.

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της καπιταλιστικής ευημερίας, αν δεν είχαμε την τεχνολογία, τον καπιταλισμό, την ελεύθερη αγορά, το ελεύθερο εμπόριο, τις χρηματαγορές και την παγκοσμιοποίηση ( την παλιά της ερμηνεία) σήμερα δεν θα είχαμε την δυνατότητα να χρηματοδοτήσουμε το σημερινό μας βιοτικό επίπεδο.

Ακριβώς όμως, επειδή είχαμε όσα πράγματι ισχυρίζονται, για τον λόγο αυτό βρισκόμαστε στο τέλος του δρόμου και στην αρχή του γκρεμού.

Ό,τι όμως ισχυρίζονται πως δημιούργησε ανάπτυξη και ευημερία, που έτσι ή αλλιώς περιορίσθηκε σε μια νέα τάξη ιδιοκτητών και μάνατζερ, πραγματοποιήθηκε, κυρίως από τα μέσα του 20 αι. και δώθε, εξ αιτίας εξωτερικών παραγόντων και όχι εξ αιτίας της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της ελεύθερης αγοράς.

Απεναντίας βάθυνε την κρίση στις εξαρτώμενες από τον καπιταλισμό κοινωνίες, επέτρεψε την δουλεία και την άγρια εκμετάλλευση των παιδιών, καθυστέρησε την μόρφωση και αύξησε την θνησιμότητα λαών, είτε μέσα από συνεχείς πολέμους, δικτατορίες, εμφύλιους, αρρώστιες και πείνα.

Πράγματι όμως δημιούργησε τεράστιες δεξαμενές συσσώρευσης κεφαλαίου, επένδυσε σε πρωτοποριακές μορφές τεχνολογίας, αλλά κυρίως για την αύξηση της στρατιωτικής υπεροχής και δια αυτής, στην υποδούλωση μεγάλου αριθμού κρατών και αχόρταγης εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών του κάθε κράτους χωριστά.

Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, στο σήμερα εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι, η ευημερία των αριθμών τελικά δεν αντιστοιχήθηκε με την ευημερία των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.

Στην Ελλάδα, έχουμε μια διαφορά σημαντικής γλώσσας και εννοιών που βρίσκει σε πάρα πολλά ζητήματα εκ διαμέτρου αντίθετα  τα αντίστοιχά τους όπως, άλλο εννοούμε εμείς ανάπτυξη και άλλο εννοούν οι άλλοι.

Ακόμη και σήμερα για τους δυτικούς, η λέξη «ανάπτυξη» είναι ταυτόσημη και όχι αντίθετη της λέξεως  «μεγέθυνση».

Η έννοια «ιδιαιτερότητα» που για εμάς σημαίνει πολιτιστικό πρότυπο για τους δυτικούς σημαίνει καθυστέρηση και υπανάπτυξη.

Όταν μιλούν οι δυτικοί για παραγωγικότητα, εννοούν την αποδοτικότητα. Όμως η αποδοτικότητας είναι ένα ιδεολόγημα της αγοράς και των μάνατζερ, μια αφηρημένη και πρωτίστως αρνητική έννοια.

Αντιθέτως η παραγωγικότητα αφορά το περιεχόμενο της πολιτική και της παραγωγής πολιτικής. Κάτι που ασφαλώς δεν μετριέται μισθολογικά ούτε επηρεάζει το κόστος παραγωγής. Αντιθέτως επηρεάζει αρνητικά το μισθολογικό κέρδος των εργαζομένων.

  

 Φρόντισαν βέβαια οι πολιτικοί μας στην αγωνία τους να μοιάσουν των δυτικών και να μιμηθούν τους δυτικούς ως να φαίνονται πως είναι δυτικοί, να ενοχοποιήσουν και τον ελληνικό πολιτισμό και την ιδιαιτερότητα που παρήγαγε χρόνια πριν αυτή η χώρα και αυτός ο λαός. Γι’ αυτό και είναι παντελώς ανίκανοι να διαπραγματευτούν και ακόμη περισσότερο να εξηγήσουν τι είναι Ελλάδα, τι είναι και πως υπάρχει ο Ελληνικός πολιτισμός.

Σήμερα η ιδιαιτερότητα ταυτίζεται όπως ακριβώς φρόντισε ο κ. Παπανδρέου και τα Δυτικοειδή του εξαπτέρυγα να προπαγανδίσουν, με τις έννοιες διαφθορά και λαμόγια.

Παραμένει όμως εντυπωσιακό γεγονός ότι συνεχίζουν δράττοντας της ευκαιρίας που τους δόθηκε ή που κατασκεύασαν, της οικονομικής κρίσης, να μεταχειρίζονται με τον ίδιο παλαιολιθικό πολιτικό λόγο, την παλαιά ιδεολογία της ανάπτυξη, που μέσα από την απορύθμιση του κράτους, των οικονομικών μοντέλων, της εκπαίδευσης, των εργασιακών σχέσεων  και του εκσυγχρονισμού της χρηματιστηριακής αγοράς,  ελπίζουν  ότι αποτελεί δοκιμασμένο μοντέλο που θα επαναφέρει την ευημερία στην οικονομία μέσω του γνωστού μηχανισμού που αποκαλείται «δυνάμεις της αγοράς».

Όμως η «ιστορία» της αγοράς και των δυνάμεων της γράφονται από την ιστορία της και η ιστορία έχει γραφεί από τις πράξεις της.

Είναι τόσο μεγάλη η πλάνη τους ώστε καταφεύγουν σε ότι καταδικάσθηκε ιστορικά αυτοκαταστροφικό και δεν αντιλαμβάνονται ότι η οικονομία δεν μπορεί να αναλάβει πρωταγωνιστικό και καθοδηγητικό ρόλο.

Ενώ εμείς τους δώσαμε την πολιτική εξουσία, εκείνοι την παρέδωσαν στην  οικονομία.  

Γίνονται και οι ίδιοι τόσο πολύ γελοίοι, που φθάνουν να σημειώσουν ότι για την καθυστέρηση των εσόδων του κράτους δεν φταίνε οι φορολογικοί συντελεστές, η ανεργία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων, αλλά μονοδιάστατα η ύφεση, ως να υπήρχε ανεξάρτητη και εξ ουρανού και την ίδια στιγμή ( τρεις μήνες μετά) να σημειώνουν περιχαρείς ότι εμφανίστηκαν σημάδια πρώτης ανάκαμψης της τάξεως του 0,8%. Από το 6,5% ύφεσης με το πάτημα ενός κουμπιού βρέθηκε ανάκαμψη 0,8%. Δηλαδή μέσα σε τρεις μήνες πραγματοποιήθηκε το μέγιστο των θαυμάτων. 7,3% θετική ανάπτυξη. 

Είναι τόσο γελοίοι που την ίδια στιγμή που συνειδητοποιούν πως γραφειοκρατία και η φοροδιαφυγή αποτελούν αντικίνητρο στην χρηματοδότηση της οικονομίας, υπερασπιζόμενοι το ίδιο αυτοκαταστροφικό ιδεολόγημα της ανάπτυξης μέσα από την εξάρτηση και την προσάρτηση στους μηχανισμούς της, που στήθηκε πάνω στην ανάπτυξη και μεγέθυνση της γραφειοκρατίας, καλούν «υγιείς» επενδυτές τύπου Σώρος ή τύπου Μυτηλιναίος ώστε η Ελλάδα να επανέλθει στην ίδια κατάσταση πριν από την  κρίση. Δηλαδή στις αγορές και στην αύξηση του εξωτερικού χρέους.  

Προσπαθούν να ισχυριστούν ότι κατέχουν σε απόλυτα μεγέθη μια καταπληκτική μόρφωση και γνώση των οικονομικών και μια τέτοια ικανότητα που κάθε πράξη τους είναι τόσο καλά σχεδιασμένη, στοιχειοθετημένη και υλοποιήσιμη ώστε οι στρατηγικές τους δεν έχουν ούτε περιθώριο λάθους.

Σκεφτείτε λοιπόν τώρα ότι αυτοί που το ισχυρίζονται αυτό είναι ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου, ο Λοβέρδος, η Κατσέλη, η οικιακή βοηθός της Μπίλντερμπεγκ και τα άλλα Δυτικοειδή φρόκαλα.

Γοητευμένοι από μια μερίδα μάνατζερ ορισμένων μεγάλων πολυεθνικών ή μεγάλων εθνικών επιχειρήσεων καθώς και εύρωστων χρηματαγορών και κάτω από την αγωνία τους να ανταγωνιστούν τους «ομοίους» τους,  δεν φείδονται σε τέτοιου είδους μπαγαποντιές, όντας λαλίστατοι, λεπτομερείς με την  ίδια αταλάντευτη  επιχειρηματολογία της ίδιας παγιωμένης κοσμοθεωρίας του τεχνοκρατισμού.

Αν όμως παρακολουθήσουμε αυτούς τους μάνατζερ, πάρτε ως παράδειγμα τον Προβόπουλο, θα διαπιστώσουμε με πόση ευκολία επαναλαμβάνονται χωρίς την δυνατότητα να παράγουν σκέψη. Αναλώνονται στην αναμάσηση αφηρημένων θεωριών, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας και εμποδίζουν κάθε τι που θα τους θέσει στον κίνδυνο της δημιουργικότητας.

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και το πλήθος των οικονομικών σχολών και των σχολών διοίκησης επιχειρήσεων. Σχολές που στοχεύουν απλώς σε εκείνο που πρώτος ο Στάλιν απέδειξε, πως ο έλεγχος της εξουσίας περνάει μέσα από τον έλεγχο στην γνώσης και τον έλεγχο του προσωπικού.  

Παρότι η ιστορία έχει αποδείξει ότι από τότε που οι τεχνοκράτες ανέλαβαν να οδηγήσουν την οικονομία και την ανάπτυξη , το μόνο που πρόσθεσαν στην επιστήμη τους, ως επιστήμη οικονομίας,  ήταν ένα σύνολο ενεργειών αποτυχία και συνεχών κρίσεων. Και όμως εξακολουθούν μετά από 40 χρόνια να μπλοκάρουν την δραστηριότητα της οικονομίας και να τροφοδοτούν την οικονομική επιστήμη με τις ίδιες αυτοκαταστροφικές θεωρίες οικονομίας και τεχνοκρατισμού, που όμοιές τους μπορούν  να συγκριθούν με  θεωρίες που ξαναζωντανέυουν τα κόπρανα  και  τα κάνουν τροφή. Οπότε τότε θα έχουν βρει την λύση. Αντί να παράγουμε σπόρους, φυτοφάρμακα, και τεχνικές καλλιέργειας θα παράγουμε σκατά.  

Όπως λέει ο John Ralston Saul, «η δημιουργικότητα τρομάζει το μυαλό του μάνατζερ, γεγονός που έχει αρνητική επίδραση στην καινοτόμο δράση και τις μεταρρυθμίσεις…..» γι΄ αυτό καταφεύγει σε αφηρημένες θεωρίες και τεχνοκρατικούς ονειρόδρομους βλέποντας μπροστά του να ανοίγεται  ένας κόσμος αποκομμένος από κάθε αίσθηση της πραγματικότητας, που δεν τον εμποδίζει να συνεχίζει να δημιουργεί περίπλοκους συνδυασμούς.   Ακόμα και οι κρατικοί αξιωματούχοι                ( καθώς η μόδα έχει διεμβολίσει και τους συνδικαλιστικούς «ινστρούχτορες»)   θέλγονται από την περίπλοκη  λογική  δεξιοτήτων των τεχνοκρατών  τόσο που δεν χάνουν σαν ευκαιρία να τους μιμούνται και να τους χρησιμοποιούν ως δρόμο ασφαλούς διέλευσης.

Αν κάτι απροσδόκητο μπορεί να τους επαληθεύσει τότε αυτό παγιώνεται ως αντίληψη και οικονομική επιστήμη περίπλοκων επιπέδων που κατισχύει στον τρόπο σκέψης και  συμπεριφοράς των  κατεχόντων την πολιτική εξουσία, οι οποίοι ενώ προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν κοιμούνται τα βράδια, εντούτοις περιμένουν αδρανείς να επωφεληθούν από το απροσδόκητο.

Τι προτείνουν οι μάνατζερ στις επιχειρήσεις και στις διάφορες κυβερνήσεις; Μια παλιά και αποτυχημένη συνταγή, των περικοπών, των αποκρατικοποιήσεων με το λιγότερο κράτος, , επενδύσεις χωρίς ρίσκο και χωρίς δημιουργικότητα.

Ενώ οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι είναι ένθερμοι υποστηρικτές του καπιταλισμού και της ελεύθερης οικονομίας δεν ρισκάρουν να το αποδείξουν αναλαμβάνοντας προσωπική ευθύνη και κρύβονται μέσα στον προστατευτισμό της υπαλληλικής τους σχέσης και της γραφειοκρατίας που τόσο πολεμούν.

Δέστε  τους τροϊκανούς μάνατζερ που κάθε λίγο και λιγάκι ερχόμενοι στην Αθήνα επικρίνουν ως άλλοι καπιταλιστές την κυβέρνηση. Προτείνουν μια σειρά νέων μέτρων, αρκετά όμως κερδοφόρων για την τσέπη του, κατόπιν φεύγουν και όταν επιστρέψουν δεν αναγνωρίζουν ότι έκαναν λάθος, αλλά απεναντίας ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει ικανή κυβέρνηση για να κάνει ορθολογική διαχείριση των προτάσεων τους.

Τι είναι εκείνο0 που τους απασχολεί περισσότερο; Μα είναι απλό. Να δείχνουν και να φαίνονται πως είναι απαραίτητοι, μοναδικοί και ότι μόνο αυτοί κατέχουν την επιστήμη του καπιταλισμού και των αγορών.

Προσφιλή τους διδακτική παραίνεση προς τις κυβερνήσεις αλλά και στις μεγάλες πολυεθνικές είναι οι αγορές , οι διασπάσεις επιχειρήσεων, οι επαναγορές, οι αποκρατικοποιήσεις ή το κλείσιμο αντιπαραγωγικών δημόσιων επιχειρήσεων.

Από την άλλη οι χρηματαγορές αντί να χρηματοδοτούν την ανάπτυξη, αρέσκονται στην χρηματοδότηση των αγοροπωλησιών και της αλλαγής χεριών.

Έτσι αντί της χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας η κυβέρνηση υπακούοντας στους μάνατζερ  δέχεται την χρηματοδότηση της χωρίς ρίσκο επένδυσης ( επομένως πάει περίπατο ο καπιταλισμός) που είναι η αποκρατικοποίηση.

Η κυβέρνηση δεν προχωρά μόνο στην εκποίηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων αλλά κυρίως εκείνων που έχουν διασφαλισμένα μακροπρόθεσμα έσοδα, όπως η ενέργεια, το νερό, ο τζόγος, οι χερσαίες συγκοινωνίες.

Εκείνο που κρατά είναι ότι θα την επιβαρύνει στο μέλλον ( και στον παρόντα χρόνο ) και που θα την καθιστά συνεχώς υποχείριο των μάνατζερ, των αγορών και του εξωτερικού χρέους.

Τελειώνοντας, θα επικαλεσθώ και πάλι τον John Ralston: « Υπάρχει και ένας πιο σημαντικός παράγοντας που είναι άμεσα συνδεδεμένος με το πρόβλημα της τεχνοκρατίας. Η θεωρία που στηρίζει τις ιδιωτικοποιήσεις πρεσβεύει ότι η οικονομία ασφυκτιά από την υπερβολική παρουσία του κράτους.  Πουλήστε τις Δημόσιες επιχειρήσεις και η οικονομία θα αναζωογονηθεί. Η Οικονομία όμως αποτελείται από πολλούς κλάδους…… οι περισσότερες κρατικές βιομηχανίες κατατάσσονται στους συντηρητικούς κλάδους είτε εξαιτίας της ίδιας της φύσης αυτών που παράγουν είτε επειδή για δεκαετίες έχουν αφιερωθεί στην πλήρη αξιοποίηση των οικονομικών δραστηριοτήτων κάποιου τομέα». Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα με τις ιδιωτικοποιήσεις είναι ότι μεταφέρονται ενεργά ιδιωτικά κεφάλαια που προορίζονται στην ανάληψη κινδύνων και επομένως πολιτικών παραγωγικότητας σε περιοχές παθητικής ανάπτυξης χωρίς κινδύνους και με κρατική αρωγή διασφαλισμένα κέρδη.

Αυτό όμως ούτε αποτελεί νέες επενδύσεις, ούτε προσφέρει σε μια οποιαδήποτε αναπτυξιακή  προσπάθεια, ούτε προβάλλει τις καινοτόμες ιδέες, ούτε παράγει κεφάλαια ούτε δημιουργεί αγορά.

Είναι πλέον του αντιλογικού,  κάθε προσπάθεια επένδυσης στην ανάπτυξη και στο μέλλον της,  οι εμμονές στις αποκρατικοποιήσεις. Επί της ουσίας αυτό που πραγματοποιείται είναι η  παρεμβολή εμποδίων με την  ανάπτυξη και επαναφορά μοντέλων αποικιοκρατισμού, όπως το Κρατικά επιδοτούμενου κέρδους εσωτερικού ως μέσο ανάπτυξης.

Ωδή στους Εθνικούς Προστάτες και Πατριώτες των Τζέφρι-Στρος Καν-Μέρκελ

Δυστυχώς, η εθελοδουλία, ο ξιπασμός και η εθνική προδοσία βρίσκονται στο απόγειο της δόξας τους.

Παρακολουθώντας την πρόοδο της δημοσίευσης του περιοδικού Spiegel , ο «πατριωτισμός» του δωσιλογισμού και της απρέπειας προς το Ελληνικό λαό, δεν άφησε ίχνος αυτοσεβασμού, ούτε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε στην πολλά υποσχόμενη προϊσταμένη της Εισαγγελίας Αθηνών κα Ράϊκου, ούτε στους Κυβερνώντες, εκ των οποίων, η οικιακή βοηθός της Λέσχης Μπίλντερμπεγκ κ.(!) Διαμαντοπούλου και ο υπεραμυνόμενος των τροϊκανών και των διεθνών τοκογλύφων, πατριδοκάπηλος και ανερυθρίαστος κος (!)  Λοβέρδος, αγανάκτησαν που υπάρχουν στην κυβέρνηση κάποιοι εκ των υπουργών που νιώθουν ντροπή, δεν μπορούν να κοιτάξουν τον εργαζόμενο λαό στα μάτια, που έχουν ενοχές και πρέπει να φύγουν για να κυβερνηθεί το καράβι στον ωκεανό.

Παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων των οχτώ στον ΑΝΤ1 άκουσα το λαλίστατο κατευθυνόμενο υποχείριο της κυβερνητικής προπαγάνδας, κ. Λιαρέλη, να εξαπολύει μύδρους κατά των «επίορκων» υπουργών που «μαλώνουν» πάνω στο πλοίο και ο τιμονιέρης καπετάνιος Τζέφρι ( γκιοργκος) Παπανδρέου πρέπει ή να τους ποντίσει ή να τους πετάξει στο μπαλαούρο  γιατί δεν συμφωνούν μαζί τους, και με τις αναστολές της κυβέρνησης, οι ….δανειστές, οι τροϊκανοί, οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι και πολιτικοί αχυράνθρωποι του Κεφαλαίου.

  

Αλλά ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, με ελάχιστη οξυδέρκεια και στοιχειώδη πολιτική επάρκεια, θα παρατηρούσε ότι το Spiegel, έκανε εκείνο που δεν μπορούν να κάνουν,  οι «πατριώτες»  προσκυνημένοι εθελόδουλοι,  Πρωθυπουργός και Υπουργός των οικονομικών , ο όμοιος προς αυτά τα «προτερήματα» Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή η με περισσή αυταπάρνηση επίδειξης εθελοδουλίας προς τους Δωσίλογους της κυβέρνησης, κ. Προϊσταμένης της Εισαγγελίας Αθηνών, δηλαδή να βρουν ένα πραγματικό πιστόλι, να το οπλίσουν με πραγματικές σφαίρες και να ρίξουν μια προειδοποιητική τροχιοδεικτική σφαίρα εκφοβισμού.

Να πουν δηλαδή, ότι μέχρις εδώ κύριοι. Με τις προτροπές και τους σχεδιασμούς σας βυθίσαμε την χώρα μας στην ανυποληψία, στην ύφεση, στην αδράνεια και οδεύουμε ολοταχώς στην καταστροφή.

Ό,τι σας οφείλουμε θα το πάρετε εάν είναι Νόμιμο, όταν έχουμε, όποτε έχουμε και χωρίς να κινδυνεύσει ο λαός μας.      

Αλλά δυστυχώς οι δωσίλογοι, εθελόδουλοι νενέκοι, Κυβέρνηση, Παπούλιας, Προβόπουλός και η  πανταχού παρών «εθνικά ευαίσθητη» που υποβάλει την Δικαιοσύνη και την καθιστά χειραγωγούμενο υποχείριο  των δωσιλογικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, κ. Ράϊκου, έτρεξαν να υπεραμυνθούν του «πατριωτισμού» τους, για το Ευρώ, την Ε.Ε., το Μνημόνιο, την τρόϊκα, τα αφεντικά τους, την υποθήκευση της χώρας, την απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και του Συντάγματος.

Αλλά για την ξεφτίλα αυτή οι μέγιστες ευθύνες ανήκουν στην Αντιπολίτευση, η οποία ωρύεται καταγγέλλουσα αλλά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να ρίξει την Κυβέρνηση του αίσχους και να σώσει την χώρα, παραιτούμενη από το Κοινοβούλιο και συνταυτιζόμενη με τον Λαό να ξεκινήσει τον δρόμο της αντίστασης και εκκαθάρισης.

Πρωτίστως ευθύνη έχει η Αριστερά, η οποία επιχειρεί ανούσιες αντιπαραθέσεις, καλέσματα ανυπακοής και διεξόδου μέσα από το ψάρεμα υποστηρικτών για μελλοντική χρίση, αλλά για μια ακόμη φορά κρύβονται για να μην πάρουν καμιά ευθύνη. Προδίδουν για μια ακόμη φορά τον λαό και την χώρα.

Σε ότι αφορά την κ. Προϊσταμένη της Εισαγγελίας Αθηνών.

Εδώ είμαι, προβάλλω αντίσταση, μάχομαι εναντίον σας και εναντίον της Κυβέρνησης των προδοτών και των δωσίλογων που σας όρισαν προϊσταμένη και δεν θα με κάμψει καμιά σας τυχόν ενέργεια αν θίγεστε και αξιώσετε δικαστική δίωξη μου.

Ο αγώνας μου είναι αγώνας αρετής και σεβασμού στο σύνταγμα και στο αίμα που έχυσαν οι πρόγονοι μου για να είμαι ελεύθερος σε μια ελεύθερη χώρα, την πατρίδα μου.

Αυτή την χώρα που μια συμμορία επίορκων πολιτικών προσπαθεί να την κάνει μικρή, εξαθλιωμένη, χωρίς εαυτό, χωρίς υπόληψη, ένα προτεκτοράτο ξένων οικονομικών συμφερόντων.

Αυτή την χώρα, που με δική σας συμβολή προστρέχετε να περιβάλετε με προστατευτισμό στο όνομά της και να νομιμοποιήσετε  της πράξεις της συμμορίας των πατριδοκάπηλων, εθελόδουλων νενέκων του νέου δωσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας.

Δεν είδα σε σας καμία σπουδή αυτεπάγγελτης δίωξης εναντίων των αισχροκερδώντων σε βάρος της τσέπης των εργαζομένων πολιτών αυτής της χώρας.

Δεν σας είδα όταν καταπατάται από την Κυβέρνηση-Κράτος το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, όπως είναι ο μισθός και τα εισοδήματα των εργαζομένων και οι περιουσίες που αποκτήθηκαν από αυτά, που κατά παράβαση του συντάγματος νομοθετεί εναντίον η συμμορία των κυβερνώντων κατ’ εντολή της τρόϊκας, να διατάσσετε επείγουσα προκαταρκτική εξέταση των αδικημάτων καταπάτησης της ιδιοκτησίας.

Δεν σας είδα, ανεξαρτήτως του επαίσχυντου νόμου προστασίας των επίορκων υπουργών ( περί ευθύνης υπουργών) να απαγγέλλετε  κατηγορία εσχάτης προδοσίας όταν ενέχονται σε μίζες εναντίον της οικονομίας της χώρα και εναντίον της κυριαρχικής αυτοτέλειας της πατρίδας.

Δεν σας είδα να παρεμβαίνετε εναντίον των εταιριών  δημοσκόπησης που ανακαλύπτουν  «ευρήματα» και κατασκευάζουν εφευρήματα και στοχεύουν στην χειραγώγηση του αυτόβουλου των πολιτών.

Πως είναι δυνατό το 75% των πολιτών να βρίσκονται σφόδρα απέναντι στην Κυβέρνηση, το μνημόνιο, τα οικονομικά μέτρα και ταυτόχρονα να μην θέλουν να αλλάξει το υπάρχον πολιτικό σύστημα εξαναγκασμού, ληστρικής εκμετάλλευσης, υποθήκευσης και ξεπουλήματος της χώρας;

Αν διαθέτετε όντως επιστημονική κρίση και οξυδέρκεια, βλέποντας αυτήν την κραυγαλέα αντίθεση της θέλησης των πολιτών, θα παρέμβαιτε  διατάσσοντας επείγουσα προκαταρτική εξέταση για εξαπάτηση και χειραγώγηση των πολιτών ή οι εντολείς σας ( εκείνοι που σας διόρισα στην θέση που κατέχετε) εξυπηρετούνται και το «Εθνικό συμφέρον» επιτρέπει, αν δεν σας επιβάλει, να κάνετε την πάπια; 

Δεν σας είδα, να διατάσσετε επείγουσα προκαταρκτική εξέταση για την υπερχρέωση και τον Τραπεζικό υπερδανεισμό  των κομμάτων, όταν γνωρίζετε ότι τα κόμματα δεν παράγουν προϊόντα που τα πωλούν στην αγορά, και γεννάται το ερώτημα από πού προκύπτει ότι θα έχουν έσοδα που θα αποπληρώσουν τα υπέρογκα δάνεια τους;

Επειδή νοιάζεστε για αυτήν την κακόμοιρη οικονομία και το Κράτος μας και έχετε ευαισθησίες απέναντι σε όσους δολίως πράττουν κατά ποικίλο τρόπο εναντίον της και επειδή με προβληματίζει αυτή η περίεργη ευαισθησία σας, μέχρι που εξαντλείται;

Ποια είναι δηλαδή τα όρια που δεν σας επιτρέπετε να ξεπεράσετε ώστε να μην τίθενται εκτός προστασίας των παρεχομένων σε εσάς προστασία, δοσίλογων και προδοτών αυτής της χώρας. Της Πατρίδας μου, της Πατρίδας σας.

Κυρία Ράϊκου, εγώ είμαι εδώ .

Με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζομαι την Πατρίδα μου και τιμώ τους προγόνους μου.

Τιμώ το αίμα και τον αγώνα του παππού μου που στρατολογήθηκε 18 χρονών  στο πόλεμο του 20 - 22.

Με αυτό τον τρόπο υπερασπίζομαι τους αγώνες μου για την δημοκρατία και τα δικαιώματα των εργαζομένων που υπηρέτησα είτε ως Αντιπρόεδρος του ΕΚ Θήβας, είτε ως Αντιπρόεδρος της ΟΒΕΣ, είτε ως εκπρόσωπος των Ασφαλισμένων για μια 10ετία στο Δ.Σ. ΙΚΑ.

Με αυτό τον τρόπο αγωνίζομαι εναντίον της συμμορίας των κυβερνώντων και εναντίον των υποστηρικτών τους.

Τέλος, με αυτό τον τρόπο μάχομαι και αντιστέκομαι εναντίον όλων όσων με τις θέσεις που κατέχουν και με τις πράξεις τους υποβοηθούν το διασυρμό της χώρα, την υποδούλωση της στα οικονομικά συμφέροντα, στην πατριδοκαπηλία, στην χειραγώγηση και τρομοκράτηση του Ελληνικού Λαού, στην μετατροπή της χώρας σε μόνιμο και διαρκές προτεκτοράτο οικονομικών συμφερόντων.

Εγώ είμαι εδώ κ. Ράϊκου!!!

Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Μόνιμος κάτοικο Δηλεσίου.  

Ιδιοκτήτης των ιστοσελίδων:

Agistri-doloma  & Πολιτικοί διάλογοι για τον Σοσιαλισμό

ό,τι δημιούργησε ο άνθρωπος, εξελίχθηκε ως ασέβεια στην ύπαρξή του

Παρακολουθώ τους οικονομικούς αναλυτές, οι οποίοι όμως όπως είναι φυσικό  καταγράφουν ή αποκαλύπτουν πτυχές των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας σε σχέση με την οικονομία ή την κοινωνιολογική ερμηνεία της,  κατά την στιγμή που συμβαίνουν συγκρινόμενα με αντίστοιχα που συνέβησαν και επηρέασαν την ανθρωπότητα . Όμως καταπιάνονται με τα ζητήματα αυτά υπό την αρχή, ότι ό,τι δημιουργήθηκε και υπάρχει πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει αλλάζοντας κανόνες και ίσως εργαλεία που να υπηρετούν τον άνθρωπο καλλίτερα από τον παρόντα χρόνο.

Αντιθέτως ισχυρίζομαι ότι ό,τι δημιούργησε ο άνθρωπος εξελίχθηκε ως ασέβεια στην ύπαρξή του και στον δημιουργό του και μετά από κάποιο σημείο η ασέβεια θεοποιήθηκε ως μέσω δημιουργίας και εξέλιξης.  

Η προσέγγιση μου δεν υπηρετεί ούτε υπηρετείται από την θεολογία ή την ιδεαλιστική ερμηνεία της δημιουργίας.

Άλλωστε , η θεολογία αποτελεί ένα πρώτο εργαλείο της διαπραχθείσας  ασέβειας.

Η φτώχεια παραδείγματος χάρη, η πρώτη πράξη θεοποίησης της ασέβεια προς την ύπαρξη του ανθρώπου, γεννά την εξαθλίωση όταν το πέρασμα από στην φτώχεια συντελείται ως μέθοδο και εργαλείο κάμψης των αντιστάσεων του ατόμου και έκπτωση του, όποτε δεν γίνεται «χρήσιμος» πολίτης, δηλαδή δεν καθίσταται χρηστικά αναλώσιμος της δημιουργίας και της εξέλιξης.

Αυτή η φτώχεια είναι η άλλη φτώχεια, εκείνη που σε αποκαθηλώνει, που σου στερεί βασικά γνωρίσματα και ιδιότητες, που σου προσδίδει καινούργιες που σε τοποθετεί στο γίγνεσθαι  ως κατάσταση  ή αριθμητικό σύμβολο και  σε κατηγοριοποιεί, σου προσδιορίζει καταγωγή εξαίρεσης  ή σε καταδικάζει σε συγκεκριμένη.  

Μεταβάλλεσαι σε ιδιότητα, δηλαδή κατάσταση και μέρος του κινδύνου, ως κίνδυνος  που καλείται να αντιμετωπίσει κάθε άτομο που θα επιχειρήσει να συγκρουστεί με ότι θεωρείται δοσμένο, με ότι τοποθετείται στο χώρο και στο χρόνο δοσμένο. Δοσμένο, με την έννοια ότι υπήρχε εξ αρχής ή έτσι ή για συγκεκριμένο λόγο δημιουργήθηκε.  Εκείνου που ορίστηκε με τα χαρακτηριστικά, τις ιδιότητες και τα μορφολογικά στοιχεία που απέκτησε κατά την στιγμή της γέννησης του. Δηλαδή την στιγμή της δημιουργίας του.

Ποιος καθορίζει το «εκείνο που υπήρχε», ως και να υπήρχε τάχατες ή «εκείνο που δημιουργήθηκε»; Η ασέβεια στην ύπαρξη του ανθρώπου και του κόσμου που τον περιβάλλει.  

«Εκείνο που ορίστηκε» προσδιορίζεται από το «χρήσιμο» και τούμπαλι, που και τα δύο κατοικούν το ένα μέσα στο άλλο και προσδιορίζουν όλες τις φάσεις εξέλιξης του ατόμου, ως δημιούργημα και ως ασέβεια.

Δηλαδή, εκείνο που ορίστηκε χρήσιμο είναι χρήσιμο την στιγμή που και όπως  ορίστηκε ως τέτοιο. Αλλά και τα δύο εργαλεία που ο άνθρωπος εφηύρε κατά την διάρκεια εξέλιξής τους, έχουν αντίστοιχα με τον άνθρωπο την ίδια ιστορική εξέλιξη.

Κατά την διάρκεια της εξέλιξης του, ο άνθρωπος ανακαλύπτοντας τα εργαλεία που του απελευθερώνουν δυνάμεις ώστε να ελέγξει  τις ίδιες δυνάμεις που τον εμποδίζουν ή που το διευκολύνουν, κάνει το  λάθος πολλές φορές να ταυτίσει την ύπαρξη του με τα μέσα που κατασκευάζει και οι επιπλέον δυνατότητες που του παρέχονται στην εξελικτική τους κατάσταση, ταυτίζονται με την ύπαρξη του πάνω στο ίδιο λάθος.

Παραδείγματος χάρη, το κεφάλαιο υπό την προϋπόθεση της ενεργοποίησης του μεταβάλλεται σε εργαλείο ανάπτυξης. Συμπερασματικά όμως, η ανάπτυξη ταυτίζεται με το κεφάλαιο ή με την ενεργοποίησή του; Το άτομο πως τοποθετείται στον χώρο αυτό;  Πολλοί ταυτίζουν  την παρέμβαση του ατόμου στην ενεργοποίηση του κεφαλαίου είτε ως κεφάλαιο είτε  ως ανάπτυξη.

Αλλά μήπως το άτομο είναι μια μεταβλητή πάνω στην ύλη, που ανάλογα με τις σχέσεις που δημιουργούνται απελευθερώνονται είτε οι θετικές είτε οι αρνητικές δυνάμεις που κρύβονται μέσα στην ύλη;

Ένα από αυτά τα εργαλεία που προσδιόρισαν τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους και με την διατήρησή του στην εν ζωή κατάσταση, είναι οι σχέσεις συνύπαρξης, εξελικτικά κοινοβιακός βίος, στην συνέχεια κοινοβιακή απόκτηση αγαθών επιβίωσης, ανακάλυψη των εργαλείων, μέχρι  την ανακάλυψη της δύναμης της ανταλλαγής, δηλαδή ένα σύνολο ιστορικών καταστάσεων οι οποίες απελευθέρωσαν σε εσωτερικές τρίτες δυνάμεις, δηλαδή  ένα σύνολο δυνάμεων ως ενδιάμεση τρίτη δύναμη που τις κατέστησε υπόδουλες. Μία από αυτές τις τρίτες δυνάμεις που αποτέλεσε συστατικό στοιχείο της ανταλλαγής και μεταφράστηκε ως δύναμη πάνω στις σχέσεις, στα προϊόντα, στα εργαλεία προσδιορίζοντας και την υπεροχή και αργότερα την ιδιοκτησία και την εξουσία που ξεπηδούσε μέσα από αυτή, ήταν το νόμισμα.

Το νόμισμα έχει μια δισυπόστατη ιδιότητα. Είναι δύναμη σε εκείνον που το κατέχει και εργαλείο απόδειξης της σχέσης κατοχής, ανθρώπων και προϊόντων, προς τον ασκόντα κατοχικά δικαιώματα.    

Το νόμισμα ( αργότερα χρήμα) είναι ότι πιο άχρηστο αλλά ταυτόχρονα πιο επικίνδυνο που επινόησε ο άνθρωπος όταν δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις που έκρυβαν οι ανάγκες του, ο τρόπος απόκτησης αγαθών και τα αγαθά,  που δεν υπήρχαν ως αντικειμενική προϋπόθεση για να διατηρηθεί σε καθεστώς συνύπαρξης και στην ζωή, αλλά ως φυσικά συστατικά στοιχεία της ύπαρξής του.

Ενώ κατ’ αρχή μια μικρή κοινότητα ανθρώπων είχε όλα τα απαραίτητα για να ζει κάτω από τις ίδιες υπαρκτές συνθήκες ζωής, όταν δημιουργούνταν ελλείψεις προσερχόταν στην διπλανή κοινότητα και τις αναζητούσε, ανταλλάσσοντας ό,τι της περίσσευε ή ό,τι  δεν μπορούσε να καταναλώσουν επιπλέον. Στην συνέχεια όσο εξελίσσονταν και τα εργαλεία βοηθούσαν στην διατήρηση των μέσων διαβίωσης και αναπαραγωγής,  ανακαλύπτοντας την δυνατότητα παραγωγής τους, διαπίστωσαν ότι η παραγωγή τους έδινε περισσότερα από όσα χρειάζονταν και αυτά τα επιπλέον τους ήταν άχρηστα. Αργότερα αντελήφθησαν ότι μέσα στα παραγόμενα μέσα διαβίωσης κρύβονταν αξίες που η απελευθέρωσή τους, τους παρείχε δυνάμεις που δεν είχαν φανταστεί ότι υπήρχαν.  Αλλά η παραγωγή των μέσων διαβίωσης που τους πρόσδιδε ένα πλεόνασμα πέραν των αναγκών τους και που το προσδιόριζαν ως άχρηστο, διαπίστωσαν ότι σε μια διπλανή ή μακρινή άλλη κοινότητα, ήταν απολύτως αναγκαία για να διατηρηθεί στην ζωή της.

Αυτή ακριβώς ήταν η δύναμη που έκρυβαν τα μέσα διαβίωσης όταν άρχισαν να παράγονται.

Η παραγωγή λοιπόν αποκάλυψε αυτές τις δυνάμεις, οι οποίες εξελίχθησαν ως εργαλείο εξάρτησης, αλληλεξάρτησης και αργότερα δουλείας και εξόντωσης ή εκτόπισης, ανάμεσα, κατ’ αρχή στις κοινότητες και αργότερα ανάμεσα στα άτομα που τις συγκροτούσαν.

Το πλεόνασμα κατά την διαδικασία της παραγωγής των μέσων, παρείχε μια επιπλέον αξία που έμελλε να προσδιορίσει αργότερα και την ανταλλαγή ως αξία δύναμης.

Έτσι η ανάγκη απόκτησης των απαραίτητων μέσων διαβίωσης, υπερτίμησε την ανταλλακτική αξία των απολύτως αναγκαίων, υποβιβάζοντας όμως και τις μεταξύ τους σχέσεις. Από σχέσεις αμοιβαιότητας σε μονολιθικές ανταλλακτικές σχέσεις που εξελίχθησαν σε εκμεταλλευτικές και αργότερα σε σχέσεις δουλείας ή εξάρτησης. 

Το πλεόνασμα τώρα αποκτούσε μια επιπλέον αξία και απελευθέρωνε μια επιπλέον δύναμη που όριζε τις μεταξύ τους σχέσεις.

Για να προσδιοριστή αυτή η νέα αξία και νέα δύναμη του πλεονάσματος, εφευρέθηκε μια έτερη πλασματική αξία, έναντι της οποίας το πλεόνασμα, αλλά και το μη πλεόνασμα, συγκρινόμενο μαζί της, όριζε μια τιμή ανταλλαγής και ισοτιμίας.    

Το νόμισμα ως δύναμη πλέον, που παρενέβη στις ανταλλακτικές σχέσεις, προσδιόρισε το μέγεθος και τις ικανότητας που έκρυβαν, και τώρα είχαν απελευθερωθεί, οι δυνάμεις των μέσων διαβίωσης μόνο όμως όσο από αυτές παράγονταν. Αυτό κατά τις πρώτες περιόδους εξέλιξης. Αργότερα, και όσες ο άνθρωπος αποκτούσε,  πέραν της παραγωγής από την φύση, η οποία τις παρείχε με ένα αυτόνομο από τον άνθρωπο τρόπο, αλλά που ο άνθρωπος μπορούσε ελεύθερα να τις αποκτήσει, στην ανταλλακτική διαδικασία αποκτούσαν παράλληλες αξίες- δυνάμεις με τα παραγόμενα μέσα. Ενώ κατά την αρχή, στο πρωτοξεκίνημα, το νόμισμα προσδιόριζε την αξία του ανταλλάξιμου προϊόντος στην συνέχεια το νόμισμα δεν άφησε τον εαυτό του ανεπηρέαστο της ανταλλακτική διαδικασίας, αποκτώντας και την ιδιότητα του «παραγόμενου εμπορεύματος».  

Τόσο όμως η παραγωγή μέσων όσο και η ελεύθερη πρόσβαση επ’ αυτών, τώρα που τα μέσα είχαν προσδιορισμένες επιπλέον χρηστικές δυνάμεις, ( κυρίως την δύναμη της επιβολής και της κτίσης) τόσο ο ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων προς απόκτησή τους μεγάλωνε και αποτελούσε πεδίο συγκρούσεων και πολεμικών αλληλοεκτοπίσεων, όσο και τα ίδια τα μέσα εμφάνιζαν ανταγωνιστικές σχέσεις.

Οι αλληλοεκτοπίσεις  για την εξασφάλιση των απαιτούμενων μέσων καθώς και των δυνάμεων που κατείχαν αυτές, σε συνδυασμό με τις ανταλλακτικές σχέσεις και το νόμισμα που τις προσδιόριζε, αποκάλυψαν την κτήση, την ιδιοκτησία και την κυριαρχία επί των μέσων και των απελευθερωμένων δυνάμεων τους.

Σήμερα η ιδιοκτησία των μέσων έχει υποδεέστερη αξία και δύναμη από την ιδιοκτησία των απελευθερωμένων δυνάμεων τους.

Διαπίστωσαν όμως πως το νόμισμα δεν αξιολογούσε μόνο τις ανταλλακτικές σχέσεις αλλά προσδιόριζε και την δύναμη αλλά και της αξία της ανταλλαγής, που είχε πλέον απελευθερωθεί μέσα από την αναγκαιότητα των μέσων διαβίωσης.    

Κατά την διαδικασία της ανταλλαγής, η προσδιορισμένη δύναμη επί της αξία της πάνω στο μέσο προς ανταλλαγή, με την χρήση του ενδιάμεσου παράγοντα του νομίσματος, προσδίδει στο μέσο αξία, όση  η δύναμη που ασκείται πάνω του, που του προσθέτει ή του αφαιρεί  δυνάμεις  αντιστοίχως μεγαλύτερες ή επικυρίαρχες, και που αποτελούν επικυριαρχικά δικαιώματα, για την επιβίωση του άλλου που προσέρχεται στην ανταλλαγή.

Τούτο, διότι κατά την διαδικασία της ανταλλαγής το μέσο μεταφράζεται από αξία προϊόντος που εκπροσωπεί τον παραγωγό άνθρωπο σε δύναμη υποταγής του, που χάνοντας  την αρχική του – χρηστική- αξία, αποκτά στην συνέχεια και κατά την διαδικασία της ανταλλαγή αλλά και αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ανταλλαγής, ιδιότητες που υποτάσσουν το άτομο στις ανάγκες του.

Στον σημερινό κόσμο, η χρηματιστηριοποίηση των αναγκών, αποφασίζει αν θα πεθαίνουν από υποσιτισμό ή όχι οι λαοί του τρίτου κόσμου.

Στην εξελικτική πορεία των πραγμάτων, όπως το νόμισμα έπαιξε το ρόλο του ενδιάμεσου κατά την ανταλλαγή των μέσων και αργότερα ως  μέσο και αξία δύναμης, έτσι και η ανταλλαγή ως διαδικασία σχέσεων μεταξύ των ατόμων με την κοινότητά τους και οι κοινότητες μεταξύ τους,  ως μέσο απέκτησε δεσπόζουσα θέση σχέσεων  απελευθερώνοντας δυνάμεις που κατείχε, όπως η δύναμη της ιδιοποίησης της από τρίτους που ορίστηκαν ή αυτό-ορίστηκαν αργότερα ως μεσολαβητές. Έχουμε δηλαδή την εμφάνιση των μεσολαβητικών σχέσεων μεταξύ ατόμων, αυτών και κοινότητας και κοινοτήτων μεταξύ τους.

Τα μέσα εκτός από μια ανταλλακτική αξία απέκτησαν και μια νέα, την μεσολαβητική που αργότερα εξελίχθηκε σε εμπορευματική, όταν στο μέσο αναγνωρίσθηκε μεγαλύτερη αξία από αυτή που κατείχε ο λόγος για τον οποίο παρήχθη. Όταν δηλαδή μετατράπηκε σε εμπόρευμα και δύναμη, που όριζε τόσο την θέση του ατόμου μέσα στην κοινότητα, όσο και την θέση του κατά την ανταλλακτική διαδικασία.

 Η εργασία ενώ είναι το μέσο, μέσω της οποίας το άτομο αποκτά τα απαραίτητα της ζωής και της διαιώνισή του, ως μέσο υπό κατοχή εμπορεύματος, υποβάλει σε κατοχική δουλεία το άτομο απέναντι στις ανάγκες του.  Γιατί η απελευθερωμένη δύναμη των μέσων είναι η δύναμη υποταγής σε αυτά το σύνολο των αναγκών για την επιβίωση του ατόμου. Επομένως η εργασία αποκτά διττή ιδιότητα. Είναι, και μέσο που κατέχει ο άνθρωπος και δύναμη υποταγής του ανθρώπου στα μέσα. Έτσι ο άνθρωπος στην διαδικασία υποταγής των αναγκών του υποτάσσεται σε αυτές μέσα από την εργασία, όταν αυτή πραγματοποιείται σε καθεστώς ιδιοκτησίας της από τα μέσα και τα μέσα ως δυνάμεις που απελευθερώνονται όταν βρίσκονται υπό κατοχική ιδιοκτησία τους. Αργότερα κατά την οργανωμένη παραγωγή, η κατοχική ιδιοκτησία όχι μόνο των μέσων αλλά η ιδιοκτησία των δυνάμεων που απελευθερώθηκαν, οδήγησε σε μια διάσπαση της, μέσω την οποίας ξεπήδησε η Διεύθυνση των απελευθερωμένων δυνάμεων, η οποία στην συνέχεια περιόρισε την αξία της κατοχικής ιδιοκτησίας επί των μέσων και των αναγκών.  

Αυτή, κάθε αυτή λοιπόν είναι και η πεμπτουσία  της εξαρτημένης εργασίας.  

Με την σειρά της η εμπορευματική δύναμης επέβαλε τόσο πάνω στα μέσα όσο και πάνω στις ανταλλακτικές σχέσεις μια επιπλέον αξία και  μια δύναμη που προσδιόριζε την αξία αυτή ως ανώτερη αυτής καθ’ εαυτής της ανταλλαγής αλλά και των μέσων προς ανταλλαγή, την διαμεσολάβηση.

Τούτο διότι η εμπορευματική δύναμη που απέκτησε το παραγόμενο είδος ή μέσο όρισε, έστω και κατ’ αυθαίρετο τρόπο, τις αξίες που έκρυβαν τα μέσα ή τα προϊόντα, τις αξίες που περιέβαλλαν τα μέσα ή τα προϊόντα, την παραγωγή τους, την ανταλλαγή του, τις δυνάμεις τους καθώς και μια καινούργια δύναμη που υπόταξε τις προηγούμενες, την δύναμη του μεσολαβητή.

Αυτή η δύναμη δημιούργησε μια δουλεία και αργότερα μια εξάρτηση υποταγής όλων των παραγόντων και των διαδικασιών, στο μεσολαβητή.

Όσο η κοινότητα κατά την ανταλλαγή έπαιζε και το ρόλο του ενδιάμεσου μεσολαβητή ( απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις),  τόσο η δουλεία που δημιουργούταν εξ αιτίας της μεσολάβησης ( διαπραγμάτευσης) έμενε ορφανή. Αντιθέτως αποκτούσε δυνάμεις επικυριαρχίας των σχέσεων και των μέσων, όταν ο μεσολαβητή ήταν τρίτος παράγοντας και η διαμεσολάβηση παρήγαγε μεγαλύτερο όφελος για τον μεσολαβητή, από το όφελος που επέφεραν τα ανταλλάξιμα μέσα ή προϊόντα.  

Όλα τα παραπάνω δεν αναφέρονται τυχαία, αλλά ό,τι νομίζουμε αυτονόητα, είναι απλώς μηχανιστικά μέσα και η μετατροπής τους σε μηχανιστικά μέσα αντανακλούν εντολές που θεωρούνται απαραβίαστες, αναγκαίες και απολύτως φυσικές επί των σχέσεων μεταξύ αναγκών και ανθρώπων, ανθρώπων  και κοινοτήτων, κοινότητες με αντίστοιχές τους, αποκρύπτοντας  τις δυνάμεις που παρεμβαίνουν ώστε όλα αυτά να εμφανίζονται ως απολύτως φυσιολογικά και να καθορίζουν τόσο τα άτομα, όσο και τις μεταξύ τους σχέσεις.

Αυτά λοιπόν που θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά και παράγωγα της εξέλιξης του ανθρώπου, έχουν μεταβάλει τον άνθρωπο από ζωοφόρο  οργανισμό και  παράγοντα της εξέλιξής του, σε αριθμό και σύμβολα μαθηματικών σχέσεων, που ο ίδιος ο άνθρωπος χρησιμοποιεί και χρησιμοποιείται προς απόδειξη των σχέσεων αυτών.

Έτσι το σύστημα που έχουμε κατασκευάσει, που μας προστατεύει και μας διατηρεί εν ζωή και μας αναπαράγει,  μας αναγνωρίζει μόνο ως αριθμούς και σύμβολα, ως καταστάσεις, μέσα, δύναμη, εξουσία, κόστος, κέρδος και κίνδυνο της ύπαρξης του.

Ο άνθρωπος έχει καταστεί δούλος και εργαλείο δουλείας, ενός συστήματος ασφάλειας και διαιώνισης του,  ίδιο με ό,τι κατασκεύασε.

Η καταστροφή του ανθρώπου θα καταστρέψει το σύστημα που ο ίδιος κατασκεύασε. Το αντίθετο, δεν ενέχει την πιθανότητα της καταστροφής του. Αλλά αυτό είναι μια εκ των πολλών πιθανοτήτων, πιθανότητα.   

Πάνε να περάσουν στη Βουλή τη σύμβαση της ντροπής για το ξεπούλημα της Εθνικής περιουσίας

ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ :

Την ίδια στιγμή που ο αχυράνθρωπος πρωθυπουργός διαβεβαίωνε ότι θα απαγορευθεί με νόμο η πώληση εθνικής περιουσίας, ο δαιμόνιος Παπακωνσταντίνου, υπέγραφε ακριβώς το αντίθετο! Με αποκλειστικό στόχο την πληρωμή των τοκογλύφων, χωρίς καν αυτά τα έσοδα να μπαίνουν στο ταμείο του κράτους!

(Κάντε κλικ στη φωτό για μεγέθυνση και διαβάστε το κείμενο)

Εδώ ακριβώς κρύβεται όλο το παρασκήνιο για τις πρόωρες εκλογές και τις πιέσεις των δανειστών για “νομιμοποίηση” του αντισυνταγματικού μνημονίου με την έγκριση του Ελληνικού κοινοβουλίου. Όπως έγραψε το Ολυμπία...“Θα φτιάξουμε νόμο που απαγορεύει την πώληση δημόσιας γης” του Παπανδρέου που πήγε;

Μόνο για εξόφληση του χρέους λένε ότι θα πάνε τα λεφτά των αποκρατικοποιήσεων το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά ότι οποιαδήποτε εκποίηση εθνικής περιουσίας θα είναι άκυρη αφού έχει υπογραφεί πραξικοπηματικά ΜΟΝΟ από τον Παπακωνσταντίνου και θα αναστραφεί εφ’ όσον η περιουσία βρίσκεται εντός της Ελληνικής επικράτειας.

Δείτε τώρα το έγγραφο βόμβα που αποκάλυψε το “ Έχω Μάτια και Βλέπω”. Μιλάει ξεκάθαρα για ΠΩΛΗΣΗ περιουσίας και όχι “αξιοποίηση”.

Την ίδια στιγμή λοιπόν που ο αχυράνθρωπος πρωθυπουργός διαβεβαίωνε ότι θα απαγορευθεί με νόμο η πώληση εθνικής περιουσίας, ο δαιμόνιος Παπακωνσταντίνου, υπέγραφε ακριβώς το αντίθετο! Με αποκλειστικό στόχο την πληρωμή των τοκογλύφων, χωρίς καν αυτά τα έσοδα να μπαίνουν στο ταμείο του κράτους!

Κάντε κλικ στη φωτό για μεγέθυνση και διαβάστε το κείμενο

Όλη η πίεση λοιπόν των τελευταίων ημερών, είναι για να νομιμοποιηθεί αυτό το ανοσιούργημα από την βουλή των Ελλήνων!

ΠΟΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ;

 

Καμαρώστε τους…
Έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις και έσοδα από την πώληση γης και κτηρίων θα πρέπει να εξαιρούνται από τις ταμειακές εισροές…Ας δούμε-θυμηθούμε τι έλεγε η αρχική σύμβαση…
Διαβάστε τι προβλέπει η “ΣYΜΒΑΣΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ” (8 Μαι.2010), Σελίδα 112, για τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις.

Τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις εξαιρούνται από τις ταμειακές εισροές…

Και που θα εγγράφονται αυτά τα έσοδα;
Αφού δεν θα εισρέουν στα ταμεία του Ελληνικού δημοσίου, που θα πηγαίνουν άραγε;;
Μήπως απευθείας στα ταμεία της Τρόικας;;

Δείτε τώρα τι αναφέρεται στην τελευταία επικαιροποιημένη έκδοση του μνημονίου στα Αγγλικά..
και συγκεκριμένα στη σελίδα 126 του Third Review Under the Stand-By Arrangement (Μαρ.2011)

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο σαφή:
Έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις και έσοδα από την πώληση γης και κτηρίων θα πρέπει να εξαιρούνται από τις ταμειακές εισροές…

Γίνεται δε για πρώτη φορά, σαφής αναφορά για έσοδα από πώληση γης και κτηρίων...

Τα έσοδα όμως αυτά θα εξαιρούνται από τις ταμειακές εισροές…
Μήπως για αυτό τους έπιασε “πρεμούρα” και κατέθεσαν εσπευσμένα χθες σχετική τροπολογία στην Βουλή…

Για να κουκουλώσουν και να επισημοποιήσουν το θέμα; 

Δεν άργησε να έρθει η δήλωση βόμβα του Δημήτρη Τσοβόλα «Οι κυβερνητικοί είναι επικίνδυνοι»

"Με την παγκοσμίως πρωτόγνωρη και εγκληματική τροπολογία που προβλέπει ότι το τίμημα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα πηγαίνει για εξόφληση των χρεών, αποσκοπείτε η προνομιακή και έγκυρη εξασφάλιση των δανειστών, για την περίπτωση μελλοντικού «κουρέματος» του δημόσιου χρέους. Είναι επικίνδυνοι οι άνθρωποι."

Πηγή

1η του Μάη , τι είχαμε τι ......χάσαμε

Όπως σε κάθε άνοιξη όλα ανθίζουν, μεταξύ αυτών και το παράταιρο,  εκείνο που καταρρέει, σαπίζει και τα άνθη του μυρίζουν πτωμαΐνη.

Είθισται, διότι έτσι έλαχε κατά τον πατροπαράδοτο εθισμό σε σύμβολα των οποίων κατά κύριο λόγο αγνοούμαι την προέλευσής τους ή στην δικής μας γωνιά της γης, τα έχουμε αντικαταστήσει μόνο με μνήμες και αυτές ξεθωριασμένες.  

Η γιορτή των λέλουδων που προπαγάνδισε και καθιέρωσε ως μέση συνείδηση το πολιτικό σύστημα από το παλαιό παρελθόν μέχρι και σήμερα, που οι εργάτες ανέτρεψαν και πάνω του έστησαν ανταγωνιστικά προς την «αέρινη ψυχή» των αισθήσεων και των προσδοκιών της αισιοδοξίας που φέρνει η άνοιξη, την αισιοδοξία με την προσδοκία ενός καλλίτερου μέλλοντος για τους ίδιους και ολάκερη την κοινωνία, έχει εκπέσει του «θρόνου» του, τόσο από την απόσταση της γνώσης της πραγματικότητας που βιώνουν τα εργατικά στρώματα, όσο και από την χειραγώγηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων από το πολιτικό σύστημα της κλεπτοκρατικής κομματοκρατίας.  

Έτσι η πρωτομαγιά ξανακερδίζει το χαμένο έδαφος που της "στέρησε" η οργανωμένη πάλη των εργατών καθώς οι αποστεωμένες από αρχές, συνείδηση, αγώνες, πολιτικό λόγο και προστασία δικαιωμάτων αλλά και νέων κατακτήσεων, συνδικαλιστικές οργανώσεις  που έχουν πλήρως εκφυλιστεί.

Μπροστά μας, γιατί δεν έχουν τι άλλο να επιδείξουμε,  ξεδιπλώνεται ο βίος και η πολιτεία των συνδικαλιστικών στελεχών, των προεπιλεγμένων από τα κόμματά τους, των υπογείως διαπλεκομμένων  με την οικονομική και πολιτική εξουσία, των επί χρήμασι ή κομματική ευπείθεια   οσφυοκαμπτών, των καιροσκόπων  και σαλτιμπάγκων της, δια την κομματική επαιτεία, προσδοκούντες βουλευτικής ή υπουργικής θέσης εξουσίας.

Άλλωστε ότι είχαμε μας τα πήραν και οι - άλλοι φωνασκούντες ωρυόμενοι και άλλοι σιωπώντας διαμαρτυρόμενοι-  συνδικαλιστές θρονιασμένοι πάνω στις πολυθρόνες ή επιβαίνοντες πολυτελών ΙΧ ή καθήμενοι σε "ακριβοπληρωμένους" θώκους της κομματικής εξουσίας ή συμπλεγματικοί και παρατρεχάμενοι της κυβερνητικής αναλγησίας, βιώνουν τα επινίκια.

Όλα τα είχε η Μαργιολή η διάσπαση και οι ξεχωριστές συγκεντρώσεις τους μάραναν.

Όλοι στο ίδιο καζάνι, ποδηγέτες των κομμάτων τους πάνω στις ανάγκες, τα προβλήματα και των ιδίων των εργαζομένων, τάχατες κάποιοι είναι έντιμοι και κάποιοι …. κομματικοί και εργοδοτικοί εγκάθετοι.

Ο κάθε ένας και όλοι μαζί πωλούν την πραμάτεια τους, από εξέδρα σε εξέδρα, προπαγανδίζουν τον ορθό και αγωνιστικότερο δρόμο, σφάζονται λεκτικά εκτοξεύοντας «κατηγορίες» επί «κατηγοριών» και όλοι μαζί συνδαιτυμόνες στο ίδιο τραπέζι εξουσίας. Αφεντάδες με τους Αφέντες τους χέρι-χέρι, ως άλλοι  κοινοί συκοφάντες τους συνδικαλισμού και της ανάγκης, οι εργαζόμενοι να είναι όλοι μαζί και οργανωμένοι απέναντι στα προβλήματα και σε αυτούς που τα δημιουργούν.
Υπηρετούν τους εργαζόμενους μέσα απο την κομματική ένταξη, την κομματική προσφορά, την κομματική προσάρτηση, τον κομματικό λόγο, την δια του κόμματος προστασία και ευημερία τους.

Όλοι μαζί για τον ένα σκοπό. Όλοι μαζί για ό,τι τους ταΐζει, τους ποτίζει, τους διατηρεί, τους προστατεύει και τους υπηρετεί. Την εξουσία και των εντός των τειχών ευημερία.

Όσο για μας, τους εκτός των τειχών;  Όπως η μοίρα μας, μας έλαχε !!!

Όχι γιατί έτσι γεννηθήκαμε, αλλά γιατί παραιτηθήκαμε και τους αφήνουμε να γλεντοκοπάν σε βάρος μας, να μας διαφεντεύουν, να μας ορίζουν, να μας διαπραγματεύονται, να μοιράζουν !!!

Να μας μοιράζουν σε μπλε, πράσινους, κόκκινους κόκκους.

Να παίζουν στην πλάτη μας ταμπούρλο. Να μην θυσιάζουν τίποτε από τα κεκτημένα  τους, αλλά να πλουτίζουν και από πάνω.

Να μας θυμούνται όταν και όποτε χρειαστούν την συνδρομή μας για να διαπραγματευτούν Εαυτό.  

Τα συνδικάτα όμως ανήκουν στους εργαζόμενους και ως εργαζόμενοι οφείλουμε να τα ξαναποκτήσουμε. Να τα πάρουμε πίσω. Να εκδιώξουμε τους καταπατητές και τους φαύλους λεγεωνάριους της κομματοκρατίας.

Μας ανήκουν τα συνδικάτα, μας ανήκει η ΓΣΕΕ, μας ανήκει η ΑΔΕΔΥ, μας ανήκει το παρόν αλλά  μας ανήκει και το μέλλον.  

Όχι λοιπόν αποχή από τα σωματεία, όχι αποχή από τις συλλογικές προσπάθειες, όχι υποταγή στους κομματικούς συνδικαλιστές όλων των κομμάτων, όχι σε «σωτήρες» του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ που πρώτα χρίζονται έμπιστοι και μετά «εκλέγονται» στην ηγεσία των συνδικάτων.  

Σημειώσεις

….. δηλαδή στην Ελλάδα, από την πρωταρχική σύστασή της ως οργανωμένη οικονομία, εκείνο που  πάνω στο οποίο πάτησε, ήταν η μίμηση στην εξελιγμένη ( τελικής) μορφή καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, όταν η χώρα κυριαρχούνταν από έντονες προκαπιταλιστικές – φεουδαλικές δομές.

Η αναγνώριση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Δύση έγινε μετά την απελευθέρωση από τους τούρκους, με όρους αποικιακού φεουδαλικού καπιταλισμού χωρίς να αποτελεί de jure αλλά de facto αποικία, με πολλές εξαιρέσεις λόγο της Ευρωπαϊκής της καταγωγής και θέση, αλλά και λόγω του χαρακτήρος της πάντα σε σύγκριση με την Ανατολή και κοντινότερα με  την  Μέση Ανατολή.

Γιατί φεουδαλικός; Επειδή η εισαγωγή των ξένων κεφαλαίων δεν έγινε με όρους επένδυσης σε ένα δοσμένο μοντέλο ανάπτυξης που το πολιτικό σύστημα είχε αποφασίσει, αλλά ως άσκηση δικαιώματος κατοχής επί της χώρας, συνέπεια των όρων αναγνώρισης της ως οντότητα.

Επομένως ο αποικιοκρατικός φεουδαλικός καπιταλισμός οδήγησε την χώρα στην υποταγή της , και από άποψη συσσώρευσης και από άποψη συγκρότησης, και στην εξέλιξή του  σε ένα τύπου  εμποροκρατικού αποικιοκρατισμού  με ψήγματα  βιομηχανικού κεφαλαίου σε ρόλο κομπάρσου,  ώστε να μοιάζει ως προς τα τυπικά χαρακτηριστικά,  σε μια τάχατε αναπτυγμένη χώρα, όπου όμως κυριαρχούσαν τα μονοπωλιακά  φεουδαλικά στοιχεία της υποταγής που είχε η  αποικιοκρατία στην οικονομία και στην διαμόρφωση δομών κοινωνικής συγκρότησης.

Αυτό αποτέλεσε, και σαν αιτία αλλά και σαν αποτέλεσμα της ανάγκης αναγνώρισης της κρατικής της οντότητας,  το αποφασιστικό βήμα στην οριοθέτηση της, και ως προς την παγκόσμια κατανομή κεφαλαίων, ως αποφασιστικής επιρροής υπανάπτυκτη χώρα στην κοντινή περιφέρεια του κέντρου των καπιταλιστικά αναπτυγμένων οικονομιών σε σύγκριση με τις χώρες δορυφόρους ή κλασικές αποικίες.

Η περίπτωση της Ελλάδας δεν μπορεί να την δει κανείς με όρους κλασικής αποικιοκρατίας, ούτε με όρους καπιταλιστικής υπανάπτυξης των χωρών της Λ. Αμερικής.

Η Ελλάδα ιστορικά δεν ήταν ούτε Ινδία, ούτε Αργεντινή και δεν εξελίχθηκε κατά τον ίδιο τρόπο. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να δούμε την ιστορική προοδευτικότητα του καπιταλισμού στην Ελλάδα, όπως την αντιλαμβάνεται η Μαρξιστική θεωρία, γιατί προφανώς πρέπει να λάβουμε υπόψη πως δεν αναγνωρίστηκε η Ελλάδα ως χώρα υπό κατοχή που απελευθερώθηκε, αλλά ως χώρα-κράτος που δημιουργήθηκε.   

Η όποια εξέλιξη ως παράδειγμα ανάπτυξης, που λόγω φανατικού πατριωτισμού προσδιορίσαμε την χώρα και την οικονομία της ως αναπτυγμένη και ανεξάρτητη, πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της προσάρτησης της,  που αποτελεί την εξευμενισμένη επεξήγηση της υποταγής.

Την πιο αποσαφηνισμένη επεξήγηση της θέσης της Ελλάδα, την έδωσε στο κοινοβούλιο ο αείμνηστος Καραμανλής στον τότε Αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, Α. Παπανδρέου, λέγοντας πως «….όπως κάποιοι ανήκουν στο ένα ή στον άλλο σχηματισμό έτσι και εμεί ανήκουμε στην Δύση». Η έννοια του «ανήκουμε» είναι ισότιμη και ισοδύναμη της έννοιας υποταγής και δουλείας.

Υπό τους όρους αυτούς πραγματοποιήθηκε η καπιταλιστική επέμβαση στην συγκρότηση του κράτους, της κοινωνίας και των δομών οικονομικής εξάρτησης.

Επομένως και η εξάρτηση της Ελλάδας δεν μπορεί να ερμηνευτεί από τις υπάρχουσες θεωρίες εξάρτησης, αφού τα δυναμικά τους παραδείγματα μελέτησαν την περίπτωση της υπανάπτυξης της Λ. Αμερικής. 

Σ’ αυτήν την καπιταλιστική υποταγή  ανάπτυξης, που πραγματοποιήθηκε με πολιτικούς – πολιτιστικούς όρους, τόσο στο εσωτερικό της   όσο και στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό, το πολιτικό σύστημα ήταν και είναι εξίσου ισοδύναμο της οικονομικής της εξάρτηση ( δουλείας).

Ας κάνουμε ένα άλμα στο σήμερα, παίρνοντας τον ανάποδο δρόμο.

Ποιο είναι το επιχείρημα σήμερα για να δικαιολογήσουν τη οικονομική κρίση ; να προσδιορίσουν την κρίση ως αδυναμία διεύθυνσης ή διευθυντικής ικανότητας κυρίως του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα, για τον οποίον σχίζουν τα ιμάτια τους στις πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων εξουσίας, ισχυριζόμενοι ότι σ’ αυτό συντέλεσε αποφασιστικά το κράτος το οποίο διατήρησε για τον εαυτό του το δικαίωμα διεύθυνσης της οικονομίας και της παραγωγής κεφαλαίων ( συσσώρευση) χωρίς να έχει την ικανότητα να παράξει ένα ανταγωνιστικό αποτέλεσμα που να συγκρίνεται στο διεθνές καταμερισμό και ως εκ τούτο να χειροτερεύουν οι δείκτες οικονομικής σταθερότητας, παραγωγής πλεονάσματος και συσσώρευσης,  αφού οι παραγωγικές επιχειρήσεις υπό το δημόσιο έλεγχο ή ιδιοκτησία, παρουσιάζουν εκτεταμένα ελλείμματα και διαφθορά.

Επομένως κυρίως το κράτος αλλά, και κατά συνέπεια αυτού, και η ντόπια επιχειρηματικότητα ήταν αδύναμοι να διαχειριστούν τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις ευκαιρίες που του δόθηκαν εξ αιτίας της βοήθειας στην οποία προσέτρεξαν οι ξένοι επενδυτές, καθώς και τα κεφάλαια που δόθηκαν από χρηματοδοτήσεις για την ντόπια ανάπτυξη,   άρα είναι αναγκαίο όπως λέει και o Nove, ένας ξένος που χρησιμοποιεί τα κεφάλαια της χώρας αυτής η οποία φάνηκε αδύναμη σε επιχειρηματική και διευθυντική ικανότητα, να πετύχει περισσότερα και πραγματικά αποτελέσματα για το οποία οι ντόπιοι αποτυγχάνουν. 

Βλέπουμε δηλαδή την διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα δύο κυβερνητικά μπλοκ  για τις αποκρατικοποιήσεις και το αν πρέπει να εκχωρηθεί η διεύθυνση των επιχειρήσεων ή όχι σε ξένους, όπου το δημόσιο θα πρέπει να έχει μια μικρή συμμετοχή, ώστε να προετοιμάζει τις μάζες στην αποδοχή και υποταγή τους στις αποφάσεις και στην διαμόρφωση τιμών των νέων επιχειρηματικών μορφωμάτων.

Από την επιχειρηματολογία των δυο μπλοκ εξουσία βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα  ότι ( έτσι νομίζουν ή κατ’ αυτόν τον τρόπο διασκεδάσουν την διαφθορά τους) η αδυναμία του κράτους σε συνδυασμό με την επέκτασή του ( πολύ κράτος) να διαχειριστεί αποτελεσματικά την άσκηση ορθολογικής διεύθυνσης των δημοσίων επιχειρήσεων και των δημοσίων επενδύσεων, δεν βοήθησε την ιδιωτική επιχειρηματικότητα να αναπτυχθεί και να παράγει συγκριτικά πλεονάσματα στο πεδίο του διεθνούς ανταγωνισμού, και ως εκ τούτου, οι συνέπειες ήταν να εμποδιστεί η ανάπτυξη εξ ιδίων και όχι από την ληστρική εκμετάλλευση του εισαγόμενου ιμπεριαλισμού εξάρτησης (υποταγής).

Η, κατά την περίοδο Καραμανλή, οικονομική πολιτική των εκχωρήσεων των δημόσιων επενδύσεων σε ξένους ιδιώτες ή σε κοινοπραξίες ξένων και ντόπιων κατασκευαστικών επιχειρήσεων, πραγματοποιήθηκαν στην βάση της παραπάνω λογικής ερμηνείας των αιτιών καθυστέρησης, μιας και πίστευαν , και εξακολουθούν να πιστεύουν έστω με μια μικρή – επί τεχνικών θεμάτων-  διαφοροποίηση, ότι η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επενδύσεων θα ωθούσε την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας καθώς η εισαγόμενη τεχνογνωσία κυρίως στο τομέα διεύθυνσης θα έδινε πλεονεκτήματα τέτοια που δεν μπορούσε, και δεν μπορεί,  το κράτος ούτε να παράγει αλλά ούτε και να διαχειριστεί, εξ αιτίας της εκτεταμένης γραφειοκρατίας, φοροδιαφυγής και διαφθοράς.

Θα πρέπει όμως να αποσαφηνίσουμε ότι το τρίπτυχο : γραφειοκρατία – διαφθορά και φοροδιαφυγή, αποτέλεσαν τα εργαλεία εγκαθίδρυσης και διαιώνισης του  καπιταλιστικού πρότυπου του δουλοκτητικού φεουδαλικού καπιταλισμού, σε μια δηλαδή and hoc περίπτωση εξωκαπιταλιστικής εμπόδισης της ανάπτυξης.

Επιμένω στον όρο δουλοκτητικός φεουδαλικός καπιταλισμός, γιατί η αναγνώριση του Νέο-Ελληνικού Κράτους πραγματοποιήθηκε υπό την προϋπόθεση της διαιώνισης του προηγούμενου καθεστώτος δουλείας, όπου τώρα την θέση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατέχει ο Δυτικοευρωπαϊκός επεκτατικός καπιταλισμός ο οποίος από την μια διεκδικεί φθηνές πρώτες ύλες και από την άλλη μέσω δανεισμών στην δημιουργία μια κατά το δυνατό εύρωστης εξωτερικής αγοράς που θα διευκόλυνε την εξαγωγή πλεονασμάτων είτε με την μορφή έτοιμων προϊόντων είτε με την μορφή επενδύσεων σε επιλεγμένους τομείς οικονομικής δραστηριότητας.

Προς τούτο χρειάστηκε ένας τύπος ανεξάρτητου πολιτικούς συστήματος επί κηδεμονία.  

Η πολιτική ανεξαρτησία του νεοσύστατου κράτους διακόπηκε ξαφνικά με την δολοφονία του Καποδίστρια. Έκτοτε ξεκίνησε του δουλοκτητικό καθεστώς της πολιτικής εξουσίας και ως μέσο υποταγής,  η διαφθορά του πολιτικού προσωπικού που είχε σαν αποτέλεσμα την δουλεία σε ολόκληρη την επικράτεια με κύρια χαρακτηριστικά  την διαφθορά όλων των παραγόντων που συνέβαλαν στην εγκαθίδρυση του φεουδαλικού δουλοκτητικού καπιταλισμού.

Με άλλα λόγια, η διαφθορά του συστήματος δεν είναι αποτέλεσμα της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων, αλλά εισήχθη ως εργαλείο  προσεταιρισμού των κυρίαρχων συντελεστών στο καθεστώς ληστρικής δουλείας που υπέβαλλε την Ελλάδα η αναπτυγμένη Δύση, καθώς και η προσπάθεια να διασκεδαστεί  το νέο δουλοκτητικό καθεστώς από την προτέρα του κατάσταση, ώστε συγκρινόμενο με την Οθωμανική δουλεία να μην μοιάζει σε αυτή.  

Η κατάσταση αυτή που περιέβαλλε την χώρα διαμόρφωσε και το  αντίστοιχο περιβάλλον πολιτισμού της φαυλότητας  μέσα στην οποία γεννήθηκε η Ελληνική επιχειρηματικότητα και η συγκρότηση του Κράτους ως αναπτυγμένη οικονομία.

Αντίστοιχα το ίδιο περιβάλλον διαμόρφωσε και την μέση συνείδηση της κοινωνία των πόλεων που λειτούργησε ανταγωνιστικά στο εσωτερικό της ενδοχώρας, εκτοπίζοντάς την σε μια διαρκή καθυστέρηση. Κάτι που επαναλήφθηκε αργότερα, κατά το μέσον της πρόσφατης τελευταίας τριαντακονταετίας, όπου η διαφθορά πήρε την μορφή της δωροδοκία κυρίως των εργαζομένων στο Δημόσιο και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, μόνο που εδώ δεν έφτασε η καταλήστευση του πλεονάσματος και το κράτος επιδόθηκε σε ένα γιγάντιο δανεισμό.

Το ίδιο συνέβη και στις πολυεθνικές επιχειρήσεις αλλά και σε όσες μπήκαν υπό δημόσιο έλεγχο βιομηχανικές ( Νόμος Αρσένη), στις οποίες λόγω του όγκου τους και των αριθμό των απασχολουμένων, αλλά και της πολιτικής εκτόπισης και υπερχρέωσης των ντόπιων βιομηχανικών ανταγωνιστικών μονάδων προς τις πολυεθνικές, βοηθήθηκε η σύσταση ισχυρών συνδικαλιστικών οργανώσεων, που με την σειρά τους  ακολούθησαν την επίσημη πολιτική παροχών του κράτους προς το Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, υπερχρεώνοντας τις αδύναμες ανταγωνίστριές τους.

Έτσι ανάμεσα το κέντρο και την περιφέρεια μεγάλωσε το χάσμα, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε ένα προνομιακός χώρος απορρόφησης των πλεονασμάτων καθώς και των εισαγόμενων προϊόντων από τις αναπτυγμένες οικονομίες, στις οποίες κατευθύνθηκαν τα πλεονάσματα, αντί να προωθηθούν στην ανάπτυξη της οικονομίας και της χώρας.

Με τα παραπάνω, προτείνω δηλαδή να ξαναδούν οι θεωρητικοί της κοινωνιολογίας της οικονομίας την Ελλάδα ως ιδιαίτερο παράδειγμα Ευρωπαϊκής υπόστασης, το οποίο κυριαρχείται από στοιχεία δουλοκτητικού φεουδαλισμού  καπιταλιστικής συσσώρευσης χωρίς ανάπτυξη. Γιατί άλλο πράγμα είναι η υπανάπτυξη και η καθυστέρηση της οικονομίας εξαιτίας της υπανάπτυξης της, που μπορεί να ισχυριστεί κανείς ( υπάρχουν και οι αντίστοιχες θεωρίες) ότι αποτελεί μια αναγκαία διαδικασία περάσματος στην καπιταλιστική ανάπτυξη και άλλο πράγμα είναι η συσσώρευση πλεονάσματος χωρίς ανάπτυξη. Το τελευταίο έχει να κάνει με ληστρική κλεπτοκρατική κατάσταση του παραγόμενου πλεονάσματος, αδιαφορώντας για τις συνέπειες μιας τέτοιας διαδικασίας, κατά την οποία η ντόπια επιχειρηματικότητα ανθεί μόνο όσο βρίσκεται σε κατάσταση κυρίαρχης ( μονοπωλιακής)  λειτουργίας ο ξένος επενδυτής. Στο διάστημα αυτό, μέρους του παραγόμενου πλεονάσματος δεν διοχετεύεται στην ανάπτυξη αλλά προωθείται στην δημιουργία μιας ειδικής μέσης καταναλωτικής τάξης, η οποία επιδίδεται στην αγορά πολυτελών αγαθών προς ανάδειξη της «ευρωστίας» όλων των συντελεστών και άρα την αποτίναξη των κόμπλεξ κατωτερότητας προς τους ομότυπους τους, των αναπτυγμένων οικονομιών.

Ένα άλλο μέρος του παραγόμενου πλεονάσματος διοχετεύεται ως πληρωμή «λύτρων» προς την υπερδύναμη που έχει αναλάβει την διατήρηση του καθεστωτικού τύπου ανάπτυξης παρέχοντας δια του τύπου αυτού προστασία στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο με την μορφή του εξαναγκασμού σερ αγορές δαπανηρών πολεμικών εξοπλισμών και ένα τρίτο εκ του πλεονάσματος κατευθύνεται στην παραγωγή «επενδύσεων» μέσω την διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού αλλά και της ντόπιας  οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας.

Όλα τα παραπάνω μπορεί σήμερα να φαίνεται ότι ανατρέπονται, στην ουσία όμως αυτό που γίνεται είναι η αναπροσαρμογή των όρων παροχής καθεστώτος εξωκαπιταλιστικής ασφάλειας και βίαιη ανακοπή των «χαλαρών» μέτρων και προϋποθέσεων καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Διότι με το πέρασμα των χρόνων η δουλική καπιταλιστική διεισδυτικότητα εμπόδισε την ανάπτυξη προβάλλοντας με μια μονομέρια την μεγέθυνση της οικονομίας, και ταυτόχρονα παραχώρησε  χρόνο μιας ιδιότυπης αυτόνομης προσαρμογής της χώρας και της δυνατότητας αυτοδύναμης ανάπτυξης που κατέληξε εξαιτίας των δομών που άφησε πίσω του ο φεουδαλικός δουλοκτητικός καπιταλισμός, σε μια κατάσταση ενδο-αλληλοεξόντωση. Αποτέλεσμα φτωχή ανάπτυξη αγροτικής οινομίας, μεσαίου και μικρού μεγέθους μεταποιητική βιομηχανία, τεράστιο όγκο μικρομάγαζων και βιοετεχιών και  αύξηση του εξωτερικού χρέους, καταστροφή των δομών παραγωγής κεφαλαίων, πολυ δε περισσότερο αδυναμία δημιουργίας πλεονάσματος.

Άλλωστε η ένταξη της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ΕΟΚ και αργότερα στην μετεξέλιξή του σε προνομιακή εξουσιαστική δύναμη κοινού νομίσματος και οικονομικής στρατηγικής (ΟΝΕ) έγινε με του ίδιους όρους δουλοκτητικού φεουδαλικού καπιταλισμού, που απαιτούσε την προοδευτική καταστροφή όλων των δομών ανταγωνιστικού ντόπιου καπιταλισμού και καταστροφή της δυνατότητας παραγωγής πλεονάσματος από την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή κεφαλαίων.

Σήμερα τόσο το ΔΝΤ, όσο και η ευρωπαϊκή τρόικα ( ΕΚΤ, Γερμανία, Γαλλία) επανακαθορίζουν τους όρους και το μέγεθος υποταγής της Ελληνικής οικονομίας στον νέο σχεδιασμό, που περιλαμβάνει όλες τις νέες χώρες που διεύρυναν το μέγεθος της Ε.Ε. με προαλειφόμενο σε δεσποτικό ρόλο ενδιάμεσου την Ισπανία, ή και την Ιταλία, της οποίας επιφυλάσσουν ειδική μεταχείριση λόγω κοινών αλλά και ιδιαίτερων συνεισφορών στην ιστορικότητας της εξέλιξης της Δυτικής Ευρώπης και Λ. Αμερικής, αφήνοντας ίσως την Ιταλία εκτός σχεδιασμών  μετά την  ενεργή συμμετοχή της στον πόλεμο κατά της Λιβύης, ή το αντίθετο.     

Γιατί διαλύεται η Λιβύη; (Η άλλη άποψη)

Στη Λιβύη ζούν που λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας από ότι στην Ολλανδία…
του David Rothscum
Πώς περνούσε η Λιβύη επι Γκαντάφι; Πως περνούσε ο κόσμος; Ήταν καταπιεσμένος, όπως γενικά μαθαίνουμε; Ας ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα.Πριν ξεσπάσει το χάος, η Λιβύη είχε ένα χαμηλότερο ποσοστό κρατουμένων από την Τσεχική Δημοκρατία. Βρισκόταν στην 61η θέση. Η Λιβύη είχε το χαμηλότερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στην Αφρική. Λιγότερο από το 5% των κατοίκων της πεινούσαν. Ενω στον υπόλοιπο κόσμο οι τιμές των τροφίμων συνεχώς αυξάνονταν, η κυβέρνηση της Λιβύης είχε καταργήσει όλους τους φόρους επί των τροφίμων.

Οι Λίβυοι ήσαν πλούσιοι. Η Λιβύη είχε το μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα στην Αφρική. Η κυβέρνηση φρόντιζε, ώστε ο καθένας να μπορεί να συμμετάσχει στην ευημερία. Ο πλούτος ήταν μοιρασμένος δίκαια. Στη Λιβύη ζούσαν λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας από ότι στην Ολλανδία.
Πως έγινε η Λιβύη τόσο πλούσια; Γιατί έχει πετρέλαιο και δεν επέτρεπε σε ξένες εταιρείες να της το κλέβουν, όπως συμβαίνει στη Νιγηρία, μια χώρα, που σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από την Shell.
Όπως κάθε χώρα, έτσι και η Λιβύη υποφέρει από μια κυβέρνηση διεφθαρμένων γραφειοκρατών, που προσπαθούν να κόψουν ένα ολο και μεγαλύτερο κομμάτι απο την πίτα. Ως απάντηση, ο Γκαντάφι θέσπισε νόμους, με τους οποίους τα έσοδα από το πετρέλαιο να διανέμονται απευθείας στον πληθυσμό της χώρας, γιατί ήταν της γνώμης, ότι η κυβέρνηση δεν ήταν δίκαιη στο λαό, αν και ο Γκαντάφι δεν κατείχε μια επίσημη θέση στην κυβέρνηση. Δεν είναι ο πρόεδρος της Λιβύης, όπως γραφουν οι εφημερίδες. Η θέση του μοιάζει περισσότερο με εκείνη των ιδρυτών των ΗΠΑ και έχει περισσότερο έναν εθιμοτυπικό χαρακτήρα.
Ο σωστός αρχηγός του κράτους στη Λιβύη είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Baghdadi Mahmudi. Όποιος αναφέρει τον Γκαντάφι σαν ηγέτη της Λιβύης, είναι σαν να αποκαλεί τον Χιροχίτο ηγέτη της Ιαπωνίας. Σε αντίθεση με την εικόνα που εμφανίζουν για την Λιβύη τα Μαζικά Μέσα Επιρροής (ΜΜΕ), στην κυβέρνηση της υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Μερικοί είναι οπαδοί του Γκαντάφι και θέλουν να απαλλαγούν από τον πρωθυπουργό. Άλλοι θέλουν να απαλλαγούν και από τους δύο. Και άλλοι θέλουν μόνο ειρήνη. Γίνονται όμως προσπάθειες, να εμφανισθεί η εικόνα μιας λαϊκής εξέγερσης κατά του δήθεν ηγέτη, του Γκαντάφι, παρα το ότι ο Γκαντάφι τελικά είναι μόνο ο αρχιτέκτονας του σημερινου πολιτικού συστήματος της Λιβύης, που είναι ένα μείγμα απο παναραβισμό, σοσιαλισμό και κάποιων ισλαμικών στοιχείων.
Τα βίντεο με διαμαρτυρίες υπερ του Γκαντάφι εξαφανίζονται αμέσως από το Internet. Το “Pro Gaddafi Anti Baghdadi Mahmudi demonstrations in” στο www.youtube.com/watch?v=Ce5fLGNg0sk εξαφανίσθηκε…Το “Pro Gaddafi protests in front of Libyan embassy London”, επίσης στο www.youtube.com/watch?v=pRwv0Ac8qbc
εξαφανίστηκε κι‘ αυτό…
Μπορούμε να παρομοιάσουμε τους διαδηλωτές στη Λιβύη με εκείνους στην Αίγυπτο ή την Τυνησία; Οχι, καθόλου. Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι βίαια και προφανώς ασκείται υπερβολική βία. Ας εξετάσουμε όμως εν συντομία τις δράσεις των διαδηλωτών. Το κτίριο του Λαικού Συνεδρίου πυρπολήθηκε από εξαγριωμένους διαδηλωτές. Αυτό θα έμοιαζε με την πυρπόληση του Καπιτωλίου απο αμερικανούς διαδηλωτές. Πιστεύει κανείς, ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα επέτρεπε κατι τέτοιο;
Οι ταραχές στη Λιβύη δεν ξέσπασαν εξ αιτίας μερικών νεαρών, που ζητούσαν Αλλαγή, όπως έγινε στην Αίγυπτο ή την Τυνησία. Ξεκίνησε, όταν μια ομάδα με το όνομα “Ισλαμικό Εμιράτο του Μπάρκα” (το όνομα της πρώην βορειοδυτικής περιοχής της Λιβύης) έπιασε μερικούς ομήρους και σκότωσε δύο αστυνομικούς. Η εξέλιξη αυτή έχει την ιστορία της. Στις 18. Φεβρουαρίου 2011 μια ομάδα έκλεψε 70 στρατιωτικά οχήματα, αφού προηγουμένως είχε κάνει επίθεση στο λιμάνι και σκότωσε τέσσερις στρατιώτες. Η εξέγερση ξεκίνησε στην πόλη της Βεγγάζης στην ανατολική Λιβύη, κοντα στην Αίγυπτο που βρισκόταν σε αναβρασμό και τα σύνορα δεν ελέγχονταν πλέον. Ο ιταλός υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την ανησυχία του για την δημιουργία ενός “Ισλαμικού Εμιράτου της Βεγγάζης”, το οποίο θα μπορούσε να κηρύξει την ανεξαρτησία του.
Απο που λοιπόν προέρχονται οι ξαφνικές διαμαρτυρίες; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός, ότι οι ομάδες αυτές, που χρηματοδοτούνται εδώ και δεκαετίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, βρήκαν μετα την Τυνησία και την Αίγυπτο την ευκαιρία, να θέσουν ολόκληρη τη Λιβύη υπό τον έλεγχό τους. Μια τέτοια ομάδα, που συνελήφθη πρόσφατα, αποτελούνταν από δεκάδες άτομα αλλοδαπής υπηκοότητας, που είχαν λάβει μέρος σε λεηλασίες και δολιοφθορές. Η λιβυκή κυβέρνηση δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο, να έχουν σχέση με το Ισραήλ.
Η Μεγάλη Βρετανία χρηματοδοτούσε έναν πυρήνα της Αλ Κάιντα στη Λιβύη για να δολοφονήσει τον Γκαντάφι. Η κύρια ομάδα της αντιπολίτευσης είναι σήμερα το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης» που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, τη CIA και μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, και συμπορεύτηκε μαζί με άλλες αντιπολιτευτικές ομάδες που τελικά απετέλεσαν το «Εθνικό Συνέδριο της λιβυκής Αντιπολίτευσης». Το Συνέδριο αυτό ανακήρυξε την «Ημέρα της οργής», η οποία βούτηξε στις 17. Φεβρουαρίου την Λιβύη στο χάος. Ξεκίνησε στη Βεγγάζη, μια συντηρητική πόλη, που παραδοσιακά ήταν κατά του Γκαντάφι. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης” διαθέτει εναν αξιόλογο οπλισμό. Ήδη κατα το 1996 είχαν προσπαθήσει να υποδαυλίσουν στην ανατολική Λιβύη μια επανάσταση.
Γιατί είναι οι ΗΠΑ τόσο εναντίον του Γκαντάφι; Γιατί ο Γκαντάφι είναι η κύρια απειλή για την ηγεμονία των ΗΠΑ στην Αφρική, επειδή προσπαθεί να ενώσει την ήπειρο και να την φέρει σε αντίθεση με τις ΗΠΑ.
Πράγματι, ο Γκαντάφι έχει πολλές, που είναι εκ διαμέτρου αντίθετες στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κατηγορεί τις ΗΠΑ, ότι δημιούργησαν τον ιό HIV. Ισχυρίζεται, ότι το Ισραήλ βρίσκεται πίσω από την δολοφονία του Matin Luther King και του John F. Kennedy. Λέει ότι απαγωγείς των αεροπλάνων της 9/11 είχαν εκπαιδευτεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάλεσε τους Λίβυους να δώσουν αίμα για τα θύματα του 9/11. Ο Γκαντάφι είναι επίσης ο τελευταίος ηγέτης μιας γενιάς μετρίων σοσιαλιστικών και παναραβικών επαναστατών που παραμένουν στην εξουσία μετά απο την εξάλειψη του Nasser και του Χουσεΐν και η Συρία τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν κανένα συμφέρον για την δημιουργία ενός ισχυρού αραβικού κόσμου. Εξ αντιθέτου, φαίνεται στα σχέδιά τους να έχουν ενα θεμελιώδες συμφέρον, να εξαναγκάσουν την Λιβύη με την αναρχία και το χάος να γονατίσει.
Προς το τέλος του 2010 η Μεγάλη Βρετανία εξόπλιζε την Λιβύη με προσοδοφόρες πωλήσεις όπλων. Ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος είναι η καλύτερη εγγύηση για την καταστροφή της Λιβύης. Η φυλετική δομή της λιβυκής κοινωνίας εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή και πολύ χρήσιμη για την πυροδότηση και αξιοποίηση ενός τέτοιου πολέμου, και η αξιοποίηση, διότι η Λιβύη χωρίζεται ιστορικά σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες.

Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης

Ἀναρτήθηκε στὶς 19 Μαρτίου 2011 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10