Για τους Προσκυνημένους

Είναι καταδικασμένος στην ανυποληψία του ο λαός εκείνος που προσκύνησε τα σύμβολα των κατακτητών του.
Γι’ αυτό απο τότε που στα ιερά μας χώματα πάτησαν οι Ρωμαίοι μέχρι το 1821 ήμασταν σκλάβοι και μη Έλληνες.
Τώρα μας θέλουν Ευρωπαίους αλλά κανείς Έλληνες
Γι αυτό ο Έλληνας στο στόμα των βαρβάρων είναι άνθρωπος μιλά όχι την γλώσσα τους. Αλλά άλλη γλώσσα. Greek  

ΟΧΙ Έλληνες.

Ist zum der Diskreditierung des Volkes verurteilt, die Proskynise die Symbole der Eroberer.
Für diese durch die ' unserer Heiligen Böden Partisan Römer bis 1821 gab Sklaven und Nicht-Griechen.
Nun wollen wir Europäer aber keine Griechen
Warum ist der griechischen in der Mündung der Barbaren, dass ein Mann spricht nicht mit ihrer eigenen Sprache. Aber eine andere Sprache. Griechisch  

Ας τολμήσουμε

Η κρίση στη Δεύτερη Παρουσία του ανθρώπου.

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος του δρόμου, δεν ξέρω αν υπάρχει ο δρόμος,

Αλλά τους ακούς και τους ακούω,

τους βλέπεις και τους βλέπω.  

Σου διηγούνται ιστορίες και πράγματα θαυμαστά που συνέβησαν, συμβαίνουν αυτήν την στιγμή μερικές χιλιάδες μέτρα γης παραπέρα, δίπλα σου.

Μέσα στο σπίτι σου, στην οικογένεια σου, στην δουλειά σους, στους φίλους και στους συγγενείς σου.

Αυτό το παρόν είναι το μέλλον που φτιάχνουν για σένα. Για σένα και για τα παιδιά σου.

Σε ένα δωμάτιο,

στο ίδιο δικό μας και δικό τους δωμάτιο,

σε ένα κοινό τραπέζι κληρονομιάς  από την μια,

Η φτώχεια, ο υποσιτισμός και ο θάνατος,

Η ανεργία συνώνυμη της εργασίας  και οι  λαοί χωρίς μέλλον,

Μας κλέβουν το παρόν,  μας κλέβουν το φως, μας κλέβουν τα χρώματα, μας κλέβουν το σκοτάδι, μας κλέβουν τις αντιθέσεις, μας κλέβουν το όνειρο.

Παιδιά λιπόθυμα στις αυλές του σύγχρονου πολιτισμού τους από την πείνα.

Ανάπηροι γιατί γεννήθηκαν ή γιατί έγιναν ή γιατί τους έλαχε η μοίρα εκλιπαρώντας την ελεημοσύνη τους.

Εργαζόμενοι να συνθλίβονται κάτω από το βάρος ενός χαρτονομίσματος.

Λαοί να σκοτώνονται για την ελευθερία τους.

Τόνοι σκουπιδιών να σαρκάζουν την ύπαρξή τους πάνω από πτώματα παιδιών που πέθαναν για ένα κόκκο σταριού.

  

Στο ίδιο τραπέζι από την άλλη,

Πολυέλαιοι να αστράφτουν, τραπεζαρίες να γεμίζουν τεράστιους κάδους σκουπιδιών, Οι κυρίες απαστράπτουσες να λανσάρουν τα πανάκριβα μοντελάκια τους, τον χρυσό ή τα φο μπιζού  στολίδια πάνω στον μπούστο τους, να μοιράζουν, χαμόγελα, συμπάθεια και ίσως και ένα πιάτο συσσίτιο. 

Οι κύριοι χαμογελαστοί, ικανοποιημένοι από τον «κάματο» της μέρας,  

να σοκάρονται από την φτώχεια σου,

Τα φλας των μηχανών να «ζωγραφίζουν» στο μακιγιαρισμένο τους πρόσωπο το όνειρό σου στα χρώματα του δολαρίου, στα χρώματα του ευρώ, στα χρώματα του πετρελαίου, στα χρώματα του αίματος για τα ….δικαιώματά σου, για την …ελευθερία σου, για να σωθεί  η …πατρίδα, για να μεγαλώσουν τα θησαυροφυλάκια τους.

Ο θάνατος.

Πάνω σε σωρούς από διαμάντια, πάνω σε σωρούς από χρυσό, πάνω σε σωρούς από διαμελισμένα σώματα, πάνω σε σωρούς από ξεριζωμένους, από άστεγους, από παιδιά που σπρώχνονται για ένα κουλούρι ή για λίγο σουσάμι από ένα κουλούρι να ικανοποιήσουν την χυδαιότητα της ύπαρξής τους,

πάνω σε σωρούς από πυραύλους, πάνω σε σωρούς από πετρέλαιο, πάνω σε σωρούς από ναρκωτικά, ένας  αμύθητος όγκος χρήματος,

ένας τεράστιος φόρος αίματος να  πλημμυρίζει τις μπανιέρες τους,

ένα πινέλο αίματος  να χρωματίζει τα παλάτια τους,

στρατιές ειλώτων να γιομίζουν με χρυσαφένια πούπουλα  τα μαξιλάρια τους,

θίασοι από κόλακες και οσφιοκάμπτες, από φρόνιμους και εθελόδουλους να διασκεδάζουν τις ατέλειωτες ώρες χειμώνα των άγριων ενστίκτων τους,

τεράστια κτίρια και ορκισμένους στρατόμπατσους να προστατεύουν  τις φυλακές τους, να προστατεύουν την ματαιοδοξία τους,

Είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Οι άλλοι, ίδιοι με εμάς άνθρωποι.

Οι άλλοι που μοιάζουν με μας, άνθρωποι.

Σ’ αυτή την θεϊκή αρμονία του τρόμου και του φόβου των πεινασμένων αντικρίζω

τον ίδιο τρόμο, τον ίδιο φόβο των υπερτραφών μας, που ο πλούτος και η εξουσία τους

δεν μπορούν να κρύψουν την ζωγραφισμένη  στα μάτια τους φρίκη, το μίσος και τον τρόμο για την ώρα που θέλει να ‘ρθει,

Η μια και μόνη σκέψη, η  καρφωμένη στο μυαλό τους χρόνια τώρα

να τους σπρώχνει να υψώνουν όλο και μεγαλύτερα τείχη γύρω τους.

Να φυλακίζονται στις φυλακές τους για να νιώθουν ασφαλείς. 

Με χιλιάδες στρατιώτες, μπάτσους, δημοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστημίων, ιερείς και υπηρέτες των θεών τους,

συνδικαλιστές και δημάρχους, χρηματιστές και τραπεζίτες.

Προέδρους, Πρωθυπουργούς, Πολιτικούς, Δικαστές, Στρατηγούς.

Δημοκρατία και Φασισμός, Χούντα και Λαϊκές εξεγέρσεις, γενοκτονίες και δικαιώματα των Πολιτών,

Η προστασία της πατρίδας, η προστασία των Τραπεζών, η προστασία των θέσεων εργασίας, η ανάπτυξη, όλα.

Ό,τι υπάρχει και ό,τι φαντάζεσαι πως υπάρχει  να τους προστατεύουν και εκείνοι να φοβούνται, να τρέμουν την ώρα της Κρίσης στη Δεύτερη Παρουσία του ανθρώπου.

Θα μπορέσουν άραγε κάποια στιγμή οι πεινασμένοι να συμμαχήσουν με την πείνα τους;

Θα μπορέσουν κάποια στιγμή να συμμαχήσουν με τον θάνατο;

Θα μπορέσουν να κάνουν την φτώχεια όπλο, την πείνα τους πυραύλους, το σκοτάδι κρεβάτι τους, το φως πολεμική μηχανή, τον θάνατο αίμα που ρέει στις φλέβες τους;

Πρέπει να μεγαλώσουν τα παραμύθια, να  πληρωθούν καλλίτερα οι χαφιέδες να πληρωθούν με περισσότερα τα ψυχοπαίδια της προπαγάνδας,

Πρέπει να βρεθούν καινούργιοι ένοχοι, περισσότεροι ένοχοι, περισσότερος θάνατος.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε περισσότερους μπάτσους, περισσότερα  χημικά, περισσότερα όπλα, περισσότερο τρόμο, περισσότερα παραδείγματα, περισσότερη τηλεόραση, περισσότερη προπαγάνδα και,

Λιγότερα σχολεία, λιγότερα βιβλία, λιγότερα νοσοκομεία, λιγότερους εργαζόμενους, λιγότερη τροφή, λιγότερα δικαιώματα, λιγότερους πλούσιους, λιγότερα αφεντικά και περισσότερα νεκροταφεία.

Τα πάντα υπερθετικά προς την αντίθεση τους.

Ως πότε θα μας μαθαίνουν το  μέλλον μας, θα αγωνιούμε για το μέλλον που μας έφτιαξαν και εμείς θα περιμένουμε καρτερικά να έρθει.

Ως πότε θα τρέχουμε να προκάνουμε πρώτοι, να φιλήσουμε τα χέρια και τα πόδια του Μεσσία τους, εκείνου που μας δείχνουν, πους μας επέλεξαν για να μας σώσει.

Ως πότε θα είμαστε πιστοί στο ραντεβού με τον φόβο και τον τρόμο που μας όρισαν.

Ως πότε θα σκύβουμε το κεφάλι, θα καμπουριάζουμε, θα κρυβόμαστε για να μην μας δουν,  

Να περνάμε απαρατήρητοι για να μας ξεχάσουν και να αφήνουμε σε κάποιον άλλον, στον δικό τους άλλον, να αποφασίζει για εμάς;

Χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές, μα με την επιθυμία να γίνουμε σαν και αυτούς μήπως και σωθούμε;

Όταν κανείς δεν σώθηκε γιατί κανείς δεν επελέγη από μας για να σωθεί.  

Η ώρα της Δεύτερης παρουσίας είναι η στιγμή που θα αποφασίσουμε να μην πάμε στο ραντεβού.

Είναι η στιγμή που θα ανακαλύψουμε πως δεν υπάρχει Μεσσίας.

Είναι η στιγμή που θα αδειάσουμε από αίμα, και στις φλέβες μας θα κυλάει ο θάνατος.

Είναι η στιγμή, που το σκοτάδι μας θα γίνει προσκεφάλι τους και το φως τους,  το φονικό όπλο στα χέρια μας.

Είναι η στιγμή που θα πάρουμε το πινέλο και την παλέτα και θα ξαναβάψουμε την γη με τα χρώματα μας.

Θα ζωγραφίσουμε ξανά τον άνθρωπο.

Είναι η στιγμή που θα γίνουμε όλοι Ένας, χωρίς αρχηγούς και Δεσποτάδες.

Γι’ αυτό το όραμα ο θάνατος είναι ευλογία και όχι κατάρα.

  

Επιστροφή στο 1936

Του Δημήτρη Καζάκη

Ημέρες του 1936 θυμίζει η Βουλή αυτή την εποχή. Όπως ακριβώς τον Απρίλio του 1936 αναδείχθηκε ως «υπερκομματική» η κυβέρνηση Μεταξά καθ’ υπόδειξη της μεγάλης φίλης και συμμάχου Βρετανίας, αλλά και του τοποτηρητή της βασιλιά Γεωργίου Β’, έτσι αναδεικνύεται και η κυβέρνηση Παπαδήμου. Υπό το κράτος των εντολών και των απειλών των φίλων, συμμάχων και εταίρων της Ελλάδας, συντελείται ένα ανοιχτό πραξικόπημα με την ίδια δικαιολογία: την αντιμετώπιση βαθύτατης εθνικής κρίσεως...


Το 1936 χρειάστηκαν λιγότερο από πέντε μήνες για να βγει ο δήθεν «μεταβατικός» και «υπερκομματικός» πρωθυπουργός Μεταξάς και να εξαγγείλει την πλήρη κατάλυση του κοινοβουλευτισμού. Την εποχή εκείνη ο Μεταξάς δικαιολόγησε την κατευθυνόμενη έξωθεν και άνωθεν πράξη του ως εξής:

«Η κυβέρνησίς μου, η τελείως ακομμάτιστος, κληθείσα είς την αρχήν τον Απρίλιον του έτους τούτου και διαγνώσασα ευθύς εξ αρχής τους κινδύνους τους οποίους διέτρεχεν η ελληνική κοινωνία και ευθύς εξ αρχής αποφασισμένη να λάβη άπαντα τα μέτρα τα οποία εξήγγειλε διά των προγραμματικών αυτής δηλώσεων, τα αποσκοπούντα εις την ηθικήν και υλικήν βελτίωσιν απάσης της κοινωνίας και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών και των πενεστέρων εν γένει τάξεων, εις μάτην ήλπισεν ότι θα είχεν έκθυμον και ειλικρινή την υποστήριξιν των πολιτικών κομμάτων εις τον υπέρ της ελληνικής κοινωνίας αγώνα της, μολονότι και εις υποχωρήσεις και συγκαταβάσεις προέβη προς τα αντιμαχόμενα ταύτα κόμματα, τα οποίας υπό άλλας περιστάσεις δεν θα έκαμνε».

Με άλλα λόγια ο Μεταξάς κατέλυσε τότε τον κοινοβουλευτισμό για να διατηρήσει η κυβέρνησή του τον «ακομμάτιστο» δήθεν «εθνικό» χαρακτήρα της, ο οποίος κινδύνευε από τις κομματικές αντιδικίες και υπονομεύσεις. Κρατήστε το αυτό επειδή θα σας χρειαστεί για να καταλάβετε πού πάνε τα πράγματα.

Με το Προεδρικό Διάταγμα υπ’ αριθμ. 109/2011 της 11ης Νοεμβρίου ο κ. Κάρολος Παπούλιας θεσμοθετεί το σημερινό κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με ανάλογο τρόπο που ο βασιλιάς Γεώργιος τον Απρίλη του 1936 διόριζε πρωθυπουργό τον Ι. Μεταξά. Το συγκεκριμένο Π.Δ. αναφέρει τα εξής:

«Έχοντας υπ’ όψιν:

1. Τις διατάξεις των άρθρων 35 παρ. 2 περίπτ. α, 38 παρ. 1 εδάφ. τρίτο, 37 παρ. 1 και 37 παρ. 3 εδάφ. τρίτο του Συντάγματος.

2. Το 108/2011 π.δ. “Αποδοχή παραίτησης του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου του Ανδρέα”.

3. Τη διαπιστωθείσα συμφωνία των κομμάτων που διαθέτουν στη Βουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών για το σχηματισμό Κυβέρνησης, αποφασίζουμε:

Διορίζουμε Πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμο του Δημητρίου».

Βέβαια, οι διατάξεις του συντάγματος που αναφέρει ο κ. Παπούλιας δεν του δίνουν καμιά αρμοδιότητα να διορίσει εξωκοινοβουλευτικό πρωθυπουργό, ούτε προβλέπουν κανενός είδους «μεταβατική» κυβέρνηση, πέρα από τη ρητή απαίτηση για δημιουργία υπηρεσιακής με μόνο σκοπό τη διενέργεια εκλογών. Ούτε βέβαια η σύμφωνη γνώμη των κομμάτων με πλειοψηφία στη Βουλή αποτελεί άλλοθι ή νομιμοποιητική βάση αυτού του πραξικοπήματος.

Κοινοβουλευτική χούντα

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, ο διορισμένος πρωθυπουργός, εμφανίστηκε στη Βουλή για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις προγραμματικές του δηλώσεις και είπε τα εξής:

«Η απόφαση των αρχηγών των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την παρούσα κυβέρνηση και μετέχουν στη σύνθεσή της, όπως αυτή η απόφαση αποτυπώθηκε στις διαβουλεύσεις υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αποτελεί σημαντικό βήμα συναίνεσης και συνεννόησης για τη σωτηρία της χώρας. Μετά από μία μακρά και δύσκολη περίοδο αμφισβητήσεων, εντάσεων και αβεβαιοτήτων, η συμφωνία των τριών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας με σαφή σκοπό και συγκεκριμένη εντολή, έχει ιδιαίτερη σημασία για την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων.

Δημιουργεί προϋποθέσεις για την αποκατάσταση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, την ενδυνάμωση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής, την εκπλήρωση των ανειλημμένων υποχρεώσεων της Ελλάδας που αποσκοπούν στην υπέρβαση της κρίσης και στη διάσωση της οικονομίας».

Και συνέχισε: «Έχω πλήρη συνείδηση της τιμής που μου γίνεται, αλλά και της ευθύνης που επωμίζομαι. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, καθώς και τους προέδρους των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν, για την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό μου».

Εδώ ξεχωρίζουν τα εξής:

1. Πρώτον, ο κύριος αυτός δεν πήρε και ούτε μπορούσε ποτέ να πάρει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, εκτός αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονάρχης και δεν το ξέρουμε.

2. Δεύτερον, κανενός είδους απόφαση ή συναίνεση των αρχηγών δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή, εκτός κι αν οδεύουμε ολοταχώς προς δικτατορία. Πράγμα που εμφανώς πολλοί από το επίσημο πολιτικό σύστημα εύχονται φανερά.

3. Τρίτον, αν δημιουργήθηκε αυτή η κυβέρνηση στη βάση της «εθνικής συνεννόησης» και με σκοπό «την επίτευξη βασικών εθνικών στόχων», τότε οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που διαφωνούν ριζικά τι είναι; Αντεθνικές; Κι αν η κατάφωρη παραβίαση και ουσιαστική κατάλυση του συντάγματος έγινε για να επιτευχθούν αυτοί οι «εθνικοί στόχοι», τότε πού οδηγούμαστε; Το 1936 με τις ίδιες προφάσεις ο Μεταξάς χρειάστηκε λιγότερο από πέντε μήνες για να οδηγήσει τη χώρα σε ανοιχτό καθεστώς φασιστικής δικτατορίας. Στον κ. Παπαδήμο και τις δυνάμεις που τον ανέβασαν στην κυβέρνηση πόσο θα χρειαστεί;

Δεν πρέπει να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία. Η κυβέρνηση αυτή της «εθνικής συνεννόησης» δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να οδηγήσει στην επίσημη πτώχευση και σε καθεστώς χούντας. Οι δυνάμεις των αγορών, των κερδοσκόπων, των τοκογλύφων και του πολιτικού τους προσωπικού έχουν πειστεί ότι η επερχόμενη ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με χούντα, με ανοιχτή δικτατορία.

Κι όπως οι περισσότερες χούντες στην Ιστορία, έτσι και η σημερινή ξεκινά με τον ίδιο τρόπο: με την επίκληση έκτακτων συνθηκών και «εθνικών στόχων», καθώς και με την προσπάθεια να ντυθεί με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μόνο που παλιά, σε εποχές όπου οι αγορές και οι τράπεζες δεν είχαν το μέγεθος και την οικονομική δύναμη να αλώνουν από μόνες τους τα κράτη και τις κοινωνίες, χρειάζονταν μελανοχίτωνες στρατιωτικούς. Ενώ σήμερα κάνουν κάτι διαφορετικό: αντικαθιστούν απλώς τους πολιτικούς - ανδρείκελα με απευθείας τραπεζίτες (τεχνοκράτες) που δεν χρειάζονται λαϊκή έγκριση ή εντολή.

Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται σήμερα να κατεβάσουν τα τανκς στους δρόμους. Δεν τους χρειάζεται και ούτε έχουν εμπιστοσύνη στις ένοπλες δυνάμεις. Στόχος τους είναι να κρατήσουν έναν εικονικό κοινοβουλευτισμό υπό ειδικές έκτακτες συνθήκες, χωρίς κανενός είδους προσφυγή στις κάλπες μέχρις ότου ολοκληρωθεί το θεάρεστο και «εθνικό» έργο τους. Δηλαδή η ολοκληρωτική διάλυση και κατεδάφιση του εθνικού κράτους προκειμένου να λεηλατηθεί η χώρα, να διασπαστεί η εθνική της επικράτεια και να ξεπουληθεί σε επίδοξους επενδυτές.

Η σιδερένια πυγμή

Τώρα, αν ο λαός συνεχίσει την «ανταρσία» του, όπως τη χαρακτήρισε ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου ως τυπικός δικτάτωρ, τότε δεν το έχουν σε τίποτε να προχωρήσουν σε αναστολή και των τελευταίων λαϊκών ελευθεριών που έχουν απομείνει: το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις, τις διαμαρτυρίες, τα συλλαλητήρια και την ελευθεροτυπία.

Στο κάτω - κάτω της γραφής το λένε ανοιχτά. Να τι είπε στις 13.11 στη ΝΕΤ ο Χρυσοχοΐδης: «Υπήρχε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο η προηγούμενη κατάσταση. Είχαμε οδηγηθεί σ’ ένα μεγάλο αδιέξοδο και είναι προφανές ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε να κουβαλάμε μόνοι ένα τόσο μεγάλο φορτίο, το οποίο απαιτούσε από την πρώτη στιγμή μια ευρύτερη συναίνεση». Τώρα πλέον, με τη νέα κυβέρνηση, στέλνεται, σύμφωνα με τον υπουργό, «ένα μήνυμα ισχυρό εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας κυρίως, αλλά και στον ελληνικό λαό, ότι εδώ πια πρέπει να γίνει μια μεγάλη προσπάθεια εθνικής εμβέλειας». Αρκεί βέβαια να μην έχει λόγο ο ίδιος ο λαός. Το «ισχυρό μήνυμα εμπιστοσύνης» είναι ακριβώς το ίδιο που στέλνει πάντα η σιδερένια πυγμή της πιο αδίστακτης εξουσίας.

«Οποιοσδήποτε δίνει μάχες οπισθοφυλακής και μάλιστα ανόρεκτες μάχες οπισθοφυλακής, επιχειρώντας να κρατήσει κατακτήσεις ή κεκτημένα ή αντιλήψεις παλαιές, δεν υπάρχει, θα πεθάνει όλη αυτή η πραγματικότητα. Έχει πεθάνει ήδη κατά τη γνώμη μου», τόνισε ο Μ. Χρυσοχοΐδης. Με άλλα λόγια όποιος ελπίζει ότι ο μισθός και η σύνταξή του αποτελεί αναπαλλοτρίωτη κατάκτηση ή κεκτημένο πλανάται πλάνην οικτράν. Ξαναγυρίζουμε σε εποχές όπου η φτώχεια, η γενικευμένη ανέχεια και η διαρκής αβεβαιότητα αποτελούν βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολό της.

Απαγορεύονται το «Όχι», το δημοψήφισμα, οι εκλογές!

Πόσο απέχουν όλα αυτά από το να λειτουργήσουν ως δικαιολογία κατάλυσης ακόμη και των ελάχιστων δημοκρατικών ελευθεριών που έχουν απομείνει; Άλλωστε στην κυβέρνηση συμμετέχει μια δύναμη που ανοιχτά έχει μιλήσει για την ανάγκη αναστολής τους.

Θυμάστε τον κ. Καρατζαφέρη που ζητούσε την εποχή της μαθητικής εξέγερσης επί Γρηγορόπουλου (2008) την επίκληση του άρθρου 11 του συντάγματος, το οποίο για λόγους «εθνικής κρίσης» δίνει τη δυνατότητα επιβολής στρατιωτικού νόμου; Σήμερα το κόμμα του Καρατζαφέρη συμμετέχει με δοτούς υπουργούς στη νέα κυβέρνηση με ήθος, ποιόν και αντιλήψεις που θα ζήλευαν οι φασίστες του Μεσοπολέμου.

Βέβαια, για να μην τους αδικούμε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα σήμερα με τον κοινοβουλευτισμό όπως λειτουργεί σήμερα. Αυτό με το οποίο έχουν πρόβλημα είναι ο λαός και το γεγονός ότι μπορεί να πιέσει τόσο αφόρητα την πολιτική κατάσταση ώστε η κυβέρνηση Παπαδήμου να καταρρεύσει πριν καν πει κύμινο. Δεν τους αρκεί που αφαίρεσαν κάθε δυνατότητα στον λαό να πει τη γνώμη του. Ούτε δημοψήφισμα ούτε εκλογές μπορούν να γίνουν όσο η συντριπτική πλειονότητα του λαού είναι αποφασισμένη να πει «Όχι» σε ό,τι συμβαίνει.

Το μόνο δικαίωμα που έχει ο λαός μέσα στην ευρωζώνη και υπό καθεστώς νέας κατοχής είναι να λέει «Ναι». Κι αν δεν είναι διατεθειμένος να υποκύψει σε έξωθεν και άνωθεν «υποδείξεις», τότε του αφαιρούν τον λόγο. Ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Καρατζαφέρης και ο πολιτικός συρφετός που τους ακολουθεί ξέρουν καλύτερα από τον λαό. Κι αν ο λαός δεν υποκύψει στην καταδίκη του; Τότε υπάρχει μόνο μια λύση. Την προετοιμάζουν από τώρα οι εγχώριοι στυλοβάτες της νέας κατοχής. «Τα Νέα» (15.11), στο κύριο άρθρο τους με τίτλο «Αφήστε τον να κυβερνήσει», επισημαίνουν:

«Υπάρχουν αποθαρρυντικές ενδείξεις για το πεδίο δράσης της κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι επικεφαλής των κομμάτων που τη στηρίζουν προέβησαν σε δηλώσεις ή κινήσεις που μπορεί να εκληφθούν ως διάθεση υπερφαλάγγισής της. Το έκαναν προτού καν ο πρωθυπουργός αναγνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις. Ασφαλώς ήταν τυπικό δικαίωμά τους. Αλλά ήταν και πρέπον; Η κυβέρνηση είναι προϊόν της δικής τους βούλησης και συντίθεται από πρόσωπα τα οποία οι ίδιοι επέλεξαν. Για να πετύχει, ως προϋπόθεση έχει το “καθαρό τραπέζι”. Χωρίς σκιές κηδεμονίας ή υποκατάστασής της. Έπραξαν ορθώς όταν επέλεξαν τον Λουκά Παπαδήμο. Θα πράξουν ορθότερα αν τον αφήσουν να κυβερνήσει».

Δεν σας θυμίζουν τα λόγια του διαγγέλματος Μεταξά την 4η Αυγούστου του 1936; Τι επικαλέστηκε ο Μεταξάς για να καταργήσει και τυπικά τον κοινοβουλευτισμό; Την έλλειψη της εκθύμου και ειλικρινούς υποστήριξης των πολιτικών κομμάτων. Τι επικαλείται ο κ. Ψυχάρης; Τα ίδια. Από τις ίδιες στήλες όπου ο προκάτοχός του Γ. Λαμπράκης το 1936 εκβίαζε ανοιχτά το κόμμα των Φιλελευθέρων να στηρίξει με κάθε τρόπο τον Μεταξά, τον οποίο μάλιστα εκθείαζε σε βαθμό κακουργήματος. Ίδια συμφέροντα, ίδιες εφημερίδες με ίδιο ρόλο. Ίδιες μέθοδοι, ίδιες πολιτικές ιδεολογίες σε διαφορετικές εποχές.

Με την ψήφιση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης του διορισμένου πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου θα συντελεστεί ένα ανοικτό πραξικόπημα για το οποίο ένοχοι είναι ο Πρόεδρος της κατ’ όνομα Δημοκρατίας, οι πολιτικοί αρχηγοί και οι βουλευτές που ψήφισαν. Πρόκειται για ένα πραξικόπημα με κοινοβουλευτικό μανδύα που εισάγει τη χώρα σε καθεστώς ανωμαλίας και πλήρους ανομίας προκειμένου να συντριβεί ο λαός και να ξεπουληθεί η περιουσία του, δημόσια και ιδιωτική.

Το πραξικόπημα αυτό δεν πρέπει να περάσει. Δεν είναι κάτι δευτερεύον ή ασήμαντο. Όποιος σκέφτεται έτσι ουσιαστικά συμπράττει σε ένα διαρκές εθνικό έγκλημα. Το πραξικόπημα αυτό και οι πρωτεργάτες του πρέπει να κληθούν οπωσδήποτε να δώσουν λόγο και να δικαστούν από τη μόνη σήμερα αληθινή αντιπολίτευση: τον ίδιο τον λαό.

Ηλίας Ηλιού: «Η υπέροχη αντίστασις του λαού μας»

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Σε μια ανάλογη περίοδο με τη σημερινή, το 1965, όπου δοτές πραξικοπηματικές κυβερνήσεις με κοινοβουλευτικό μανδύα προετοίμασαν την ανοιχτή δικτατορία της επτάχρονης χούντας, ένας από τους παλαίμαχους κοινοβουλευτικούς της Αριστεράς, ο Ηλίας Ηλιού, προειδοποιούσε:

«Η πρόσφατος ιστορία του τόπου μας μάς έδωσεν ένα διπλούν δίδαγμα. Κατά το 1925, επί Παγκάλου, και κατά το 1936, επί Μεταξά, προηγήθη η προσπάθεια “θυσιαζομένων” ανθρώπων να δώσουν εις την εκτροπήν κοινοβουλευτικόν μανδύαν, ώστε τάχα να αποφευχθή η ανοικτή εκτροπή. Απλώς ητίμασαν την Δημοκρατίαν, ητίμασαν την εντολήν των, δεν επρόλαβαν τίποτε, ήνοιξαν διάπλατα την θύραν εις την ανωμαλίαν εκείνοι οι οποίοι επροφασίσθησαν ότι, υποτασσόμενοι εις αυτήν, θα αποτρέψουν να γίνη επίσημος, να επιβληθή επισήμως. Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού δια να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας.

Μόνον η ενιαία, με ειρηνικόν χαρακτήρα, κινητοποίησις και πάλη των λαϊκών μαζών, αυτή η υπέροχη αντίστασις του λαού μας είναι εκείνη η οποία περισώζει και σταματά και αποκρούει αυτήν την κατάλυσιν των ελευθέρων θεσμών. Η ανωμαλία δεν αντιμετωπίζεται με την μεταμφίεσίν της εις δήθεν ψευδοομαλότητα. Δεν αντιμετωπίζεται με κοινοβουλευτικούς μανδύας. Άλλωστε δεν ξέρει κανείς εάν ο κοινοβουλευτικός μανδύας ήτο ο επιδιωκόμενος ή πρωθυπουργικά και υπουργικά ιματίδια...».

Έτσι μιλούσε ο Ηλίας Ηλιού, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ, στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της δοτής κυβέρνησης Τσιριμώκου το 1965. Και είχε δίκιο. Η εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να προετοιμάσει την ανοικτή εκτροπή της επτάχρονης χούντας. Η Αριστερά και οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής αιφνιδιάστηκαν επειδή δεν πήραν στα σοβαρά την όλη υπόθεση και έτσι οδήγησαν τον λαό στη σφαγή. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα.

Οι ηγεσίες της κοινοβουλευτικής Αριστεράς μιλούν για «μαύρο μέτωπο» (ΚΚΕ) και για «καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας» (ΣΥΝ), αλλά δεν κάνουν απολύτως τίποτε γι’ αυτό που έλεγε ο Ηλιού: «Η ανωμαλία αντιμετωπίζεται με την ανοικτήν καταγγελίαν και με την συσσωμάτωσιν των πιστών εις την εντολήν που έλαβον βουλευτών και όλου του λαού διά να αντιταχθούν κατά πάσης ιδέας καταλύσεως της λαϊκής κυριαρχίας».

Οδηγούν ξανά τον λαό στη σφαγή με την ελπίδα να τους δοθεί η δυνατότητα να αυξήσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Πάσχουν από τέτοιον βαθύτατο «κοινοβουλευτικό κρετινισμό», που εξακολουθούν ακόμη να πιστεύουν ότι το κυρίαρχο σύστημα θα επιτρέψει ελεύθερες εκλογές και ελεύθερες δημοκρατικές διαδικασίες.

Δεν είναι όμως όλα χαμένα. Σε αντίθεση με την περίοδο πριν από τη χούντα, ο λαός σήμερα δεν περιμένει και πολλά από τις ηγεσίες των κομμάτων. Έχει ήδη αρχίσει να κινείται παρά και ενάντια στις πολιτικές ηγεσίες. Συγκροτεί, κυρίως από τα κάτω, τις δικές του συσπειρώσεις, συμπαρατάξεις και συμμαχίες. Δεν πρόκειται να περιμένει πότε θα ξυπνήσουν οι πολιτικές ηγεσίες. Ξέρει να κατακτά τη δική του ενότητα μόνος του. Το απέδειξε την 28η Οκτωβρίου. Θα το αποδείξει και την 17η Νοεμβρίου, που φέτος είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ
http://topontiki.gr

ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΗΤΑΝ…

Εδώ και πολύ καιρό, αρκετά χρόνια τώρα αρνούμαι συνειδητά να μετέχω των εκδηλώσεων της μνήμης , ενός κομματιού της ζωής μου, της μνήμης όσων η ζωή σταμάτησε ξαφνικά είτε από μια σφαίρα είτε κάτω από μια ερπύστρια.

Το μόνο που ζω έντονα είναι η θύμηση του τρόμου. Ένα τανκ να βρυχάται και να ξεφυσένει ένα μέτρο  απέναντί μου, μια Κυριακή πρωί, μπροστά στον Ηλεκτρικό Σταθμό στον Πειραιά.

Το μόνο που ξαναζώ στην θύμηση μου είναι το κρύο, η υγρασία, το πήδημα από τα κάγκελα του πολυτεχνείου και τον ποδαρόδρομο από την Αθήνα στο Πειραιά στις 1:00 τα μεσάνυχτα.

Το μόνο που θυμάμαι είναι το φόβο των μπάτσων που μου έκαναν κήρυγμα στο Α.Τ.  Καμινίων , τις απειλές, τις σφαλιάρες, την πορτοκαλάδα, την έρευνα στο σπίτι που έμενα.

Το μόνο που θυμάμαι είναι την Ασφάλεια της Θήβας, όταν μια Κυριακή βράδυ μια βδομάδα πριν την εισβολή, τότε που σπουδαστές και φοιτητές κατεβαίναμε και πάλι στην Αθήνα, να μου παίρνουν την σπουδαστική ταυτότητα, να με οδηγούν στο τμήμα και για τρεις μέρες να πηγαίνω για κατηχητικό , καφέ το λέγανε, κάθε πρωί στην Ασφάλεια.

Για το μόνο που σχεδόν είμαι βέβαιος, όσο πρέπει και όσο επιβάλλεται να θυμάμαι ακόμη,  είναι πως η δική μου γενιά, αφού έβαψε μια σημαία , ένα σύμβολο , ένα αγώνα, ένα όνειρο, ένα θέλω, μια ελπίδα  με το πιο καθαρό αίμα της, το αίμα της νιότης μας,  πρόδωσε τα σύμβολα, τα όνειρα, τους αγώνες, τον λαό, την πατρίδα μας.

Κάποιοι από αυτούς, κάποιοι της πρωτοπορίας,  φιγουράρουν σήμερα, όπως το έκαναν και χθες, ως άλλοι νεοφασίστες γαρ,  καβαλαρέοι και αφεντικά σε υπουργικούς κατοχικούς θώκους, πάνω στις πλάτες μας υπηρετώντας την κληρονομιά της χούντας των συνταγματαρχών βαπτίζοντάς της Δημοκρατία.  

Φορούν την χλαμύδα του Έξαρχου του Δ’ Ράιχ και παριστάνουν τους Πατριώτες, τους Σωτήρες, τους Έλληνες.

Αυτή την σημαία, την ποτισμένη με τίμιο και ελεύθερο και καθαρό αίμα, που χτες την απήγαγαν οι φοιτητές της ΠΑΣΠ, είναι η δική μας σημαία, η σημαία της γενιάς μου, η σημαία που πρόδωσε η γενιά μου.

Η Νέα γενιά αν θέλει να την τιμήσει, ας μην την σέρνει στους δρόμους σαν μουσειακό σύμβολο μιας άλλης εποχής,  μα να γεννήσει την δική της σημαία. Αυτή την σημαία που σήμερα και πάλι έχουμε ανάγκη. Να σταθεί μπροστά στις κατοχικές δυνάμεις, μπροστά στην Γερμανοκίνητη Χούντα , στην Χούντα του ευρό, στην  Χούντα των αγορών, στην Χούντα μιας συμμορίας δοσίλογων και προδοτών, να πει το δικό της ΟΧΙ , να φωνάξει για το δικό της όνειρο, να καλέσει και πάλι το Λαό να εξεγερθεί, να σταθεί δίπλα της, να ζητήσει συγνώμη και να αγωνιστεί μαζί της. Να αποτινάξει την Κομματοκρατία, να αποτινάξει την χρηματοκρατία, την βαρβαρότητα του Ευρωπαϊκού Νέο-Ιμπεριαλισμού, μα και να προσέξει.

Να προσέξει για κάτι σκουλήκια, για κάτι τυμβωρύχους, για κάτι δίποδα ερπετά, που ντύνονται με ρούχα επαναστάτη, με ρούχα αγωνιστή, με ρούχα μπροστάρη, με ρούχα ηγέτη, με ρούχα Έλληνα.

Εμείς δεν είχαμε ούτε την εμπειρία ούτε την κρίση ούτε την γνώση της ελευθερίας.

Τώρα που ξέρουμε, τώρα που μπορούμε ξανά, η νεολαία μπορεί να σηκώσει το λάβαρο της αντίστασης ξανά, το λάβαρο της ελευθερίας, το λάβαρο της αξιοσύνης, το λάβαρο του αγώνα, το λάβαρο του αίματος. Του καθαρού κόκκινου αίματος που τρέμουν οι δοσίλογοι, που τρέμουν οι προδότες, που τρέμουν οι φασίστες.

Αυτό το παρόν ανήκει στους νέους για να μπορέσουν πάνω του να κτίσουν το δικό τους αύριο.

Αυτό το παρόν οφείλουν να διεκδικήσουν.

Το δικό μας μέλλον, το δικό τους παρόν, είναι χρήσιμο για να μην κάνουν τα ίδια λάθη. Να μην αφήσουν το μέλλον τους να το διαχειριστούν άλλοι.

Χωρίς ένα δικό τους παρόν, χωρίς την δική τους σημαία, χωρίς το δικό τους αίμα,  δεν θα έχουν κανένα μέλλον μα και καμιά μνήμη.

Η ιστορία γράφεται από αυτού που την δημιουργούν. Όχι από αυτούς που την αφηγούνται.

Η ιστορία μας ψάχνει σήμερα να βρει τον δημιουργό της, να βρει τον  πατέρα της, ψάχνει σήμερα να βρει τον αδελφό της, ψάχνει σήμερα να βρει τον φίλο της, ψάχνει σήμερα να βρει τον εραστή της. Μα δεν τον ψάχνει στην δικά μου γενιά.

Τι θα γίνει λοιπόν. Ως πότε θα σέρνεται την δική μας ιστορία στους δρόμους;

Πότε θα αρχίσετε να υφαίνετε την δική σας σημαία; Την δική σας ιστορία;  

Αυτό είναι το μήνυμα της εξέγερση των Φοιτητών, των σπουδαστών, των εργατών του ’73 στο Πολυτεχνείο.

Αυτό ήταν το μήνυμα της 17^ης Νοέμβρη 1973.

Βαγγέλης Κωνσταντίνου

Υπό το πρίσμα της Βαρβαρότητας του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού

Μέχρι σήμερα τόσο με πολιτικούς όρους όσο και με οικονομικούς, πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν είτε την παραμονή της χώρας στο ευρό και στις πολιτικές στήριξης του, είτε την έξοδο από το ευρό και τις πολιτικές του και την επαναφορά της στο εθνικό νόμισμα.

Μέχρι σήμερα όμως δεν έχουν λυθεί βασικά προβλήματα όπως,  το πώς περιγράφεται, πως ορίζεται και ποιος ορίζει το κοινό καλό, το κοινό συμφέρον.

Όπως ακόμα, τι είναι το κοινό συμφέρον.

Πάλι μέχρι σήμερα, κάτι που θα έχει αρκετή διάρκεια ακόμη, δεν έχει απαντηθεί με  σαφήνεια αν το κοινό συμφέρον είναι και κοινωνικό ή μονοδιάστατα κοινωνικό.

Επομένως στο ερώτημα αν πρέπει να οδηγήσουμε την χώρα εκτός ευροζώνης   ( το γράφο με όμικρον, γιατί το «ευρό» δεν προσδιορίζει γεωγραφικά όρια αλλά προσδιορίζει την «ζώνη» ως νομισματικό χώρο) η απάντηση μπορεί να δοθεί από την Κοινωνία, εφ’ όσο η κοινωνία προσδιόρισε πως το κοινό καλό ή το κοινό συμφέρον είναι Κοινωνικό αγαθό ή εργαλείο που υπόκειται σε Κοινωνικό έλεγχο και κοινωνική υποταγή.

Η απάντηση όμως μπορεί να δοθεί και από την Ανώτατη Πολιτική και Οικονομική τάξη συμφερόντων, μέσα από την «αυθαιρεσία» της, αυθαιρεσία που της έχει παραχωρηθεί εξ αιτίας της κακής και της, με δόλο, χρησιμοποίησης μέρους των συμβόλων της Δημοκρατίας ως Πολίτευμα το οποίο ορίζεται από αυτούς, Δημοκρατία.

Υπάρχει όμως ένα κοινό πρόβλημα, ίσως κοινό μυστικό, πως και στις δύο περιπτώσεις η έλλειψη εργαλείων και η ύπαρξη σκοτεινών σημείων μπορεί να δώσει πλήθος απαντήσεων, τα οποία εν πολλοίς βασίζονται σε τόσα σενάρια όσα τα εργαλεία και οι πληροφορίες που λείπουν.

Με την δημόσια επιστολή μου αυτή, με την οποία κοινοποιώ βασικές θέσεις- ενστάσεις του Michael Schlecht, μέλους της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής και επικεφαλής οικονομολόγος Κοινοβουλευτικής Ομάδας, προσφέρω μια σειρά εργαλείων και πληροφοριών ώστε να συμπληρωθεί ο προβληματισμός που αναπτύσσεται σχετικά με την στήριξη του ευρό και την έξοδο της Ελλάδας ή όχι, από την ευροζώνη.  

Όσο πιο πολλές πληροφορίες έχουμε υπόψη μας τόσο πιο ασφαλή συμπεράσματα εξάγουμε.

O Michael Schlecht ( Μιχαήλ Λέτ) μας πληροφορεί ότι, « με την θέσπιση του ευρό, οι ανισορροπίες του εμπορικού ισοζυγίου αυξήθηκαν εξαιρετικά. Η σημαντικότερη παράμετρος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών είναι τα αγαθά, και ακολουθούν οι υπηρεσίες και οι τρέχουσες μεταβιβάσεις. Μια χώρα με πλεονασματικό ισοζύγιο συσσωρεύει απαιτήσεις στο εξωτερικό. Μια χώρα με ελλείμματα είναι υπόχρεη στο εξωτερικό»

                                                             

Θα πρέπει εδώ να σταθούμε σε κάτι σημαντικό της πιο πρόσφατης ιστορίας μας.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ που την ακολούθησε το πρόγραμμα ΜΟΠ, η Κοινή Αγροτική  Πολιτική, τα προγράμματα στήριξης, συμφωνήθηκε και οδήγησε την χώρα στην απεξάρτησή της από τα εγχώρια παραγόμενα προϊόντα,  αυξάνοντας έτσι την εξάρτησή της από εισαγόμενα αντίστοιχα και επιπλέον από συνοδευτικά υπηρεσιών και οπλικών συστημάτων  που μάλλον ήταν άχρηστα, εκτοπίζοντας παράλληλα την χώρα από τις Διεθνείς αγορές και οδηγώντας την στην όλο και αυξανόμενη έλλειψη εισροών συναλλάγματος.

Απεναντίας, η χώρα ξόδευε περισσότερα για εισαγωγές από ότι εισέπραττε από εξαγωγές. Είναι αυτό το περίφημο που ακούμε ως κατηγορία εναντίων μας : « Μάθαμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα παράγουμε».

 Στο πίνακα παρακάτω βλέπουμε τις μεγάλες ανισότητες σε σύντομο χρόνο:

Η Γερμανία καταγράφει θετικό ισοζύγιο της τάξης του +41% ( + 1021 δις ε.)

Την ίδια στιγμή που η Ιρλανδία πέφτει στο -26% ( -41 δις ε.), η Ισπανία στο -58% ( -615 δις ε.), η Ελλάδα στο -91% ( -209 δις ε.) και η Πορτογαλία στο -98%  ( - 168 δις ε.).

Ας δούμε όμως την αύξηση του Δημόσιου χρέους  ( Δ.Χ. σε δις ευρό)  σε σχέση με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ( ΑΕΠ σε δις ευρό)

Πηγή: ΔΝΤ, eurostat :

Από το 2006 που το Δ.Χ. σε δις  ε. ήταν της τάξης των 224 δις  το ΑΕΠ ήταν στα 210 δις . Το 2007 το Δ.Χ. ανήλθε στα 239 δις και το ΑΕΠ στα 226 δις. Το 2008 το Δ.Χ. ανήλθε στα 262 δις. Και το ΑΕΠ στα 237 δις. Το 2009 το Δ.Χ. ανήλθε στα 299 δις. Και το ΑΕΠ  έπεσε στα 235 δις.

Τώρα, και εδώ έχει ιδιαίτερη αξία, η απαρχή της δανειακής σύμβασης  το 2010, οδήγησε το Δημόσιο Χρέος στα 329δις ρίχνοντας το ΑΕΠ στα 230 δις. Το 2011 υπολογίζεται ότι θα κλείσει με Δ.Χ. στα 260δις και το ΑΕΠ στο 232 δις. Για το 2012 υπολογίζεται ότι το Δ.Χ. θα σκαρφαλώσει στα 380 δις και το ΑΕΠ θα πέσει στα 221 δις.

Μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα, πως όσο η χώρα δανείζεται από τους μηχανισμούς στήριξης τόσο αδυνατίζει το ΑΕΠ και άλλο τόσο απομακρύνεται από την δυνατότητα να ξανά- αποκτήσει θετική δυναμική. 

Μια άλλη χρήσιμη παραδοχή με πηγή την eurostat.

Από την θέσπιση του ευρό, η Ελληνική Βιομηχανική παραγωγή έχει μειωθεί κατά 22%. Η σύντομη άνθηση μεταξύ των ετών 2006 – 2007, οφείλεται στην διεύρυνση εξ ανατολών της Ε.Ε.. 

Στο ίδιο όμως διάστημα το αθροιστικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε. ( Πίνακας: Ελληνική Πτωτική πορεία)

Ο Nouriel Roubini, καθηγητής οικονομικών στο Stern School of Business της Νέας Υόρκης, στις 15 Μάρτη του 2010, στην εφημερίδα Handelsblatt  ορίζει αυτό που και άλλοι οικονομολόγοι ονομάζουν το «παράδοξο της Φειδούς» παρατηρώντας την ανισορροπία ανάμεσα στην αύξηση του Δ.Χ. που παράγεται από την χρηματοπιστωτική βοήθεια  και την επιδείνωση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, την στιγμή μάλιστα που προικοδοτούνται με περικοπές δικαιωμάτων, αύξηση φόρων και μείωση μισθών. « Η σκληρότερη λιτότητα, λέει ο Roubini, οδηγεί στο παράδοξο της Φειδούς». 

Η Ελλάδα, περιόρισε το αναπροσαρμοσμένο από τις κυκλικές διακυμάνσεις έλλειμμα της κατά 7,5%, επιβάλλοντας σκλρές περικοπές δαπανών εφαρμόζοντας την «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» σύμφωνα με την Berenberg Bank, κάτι που στα επίπεδα της Γερμανίας θα ισοδυναμούσε με διαγραφή ολόκληρου του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, ύψους 300 δις. ε.   

Έτσι το επίπεδο χρέους, δηλαδή ο λόγος του χρέους προς το ακαθάριστο εθνικό προϊόν, να αυξάνεται από το 110% σχεδόν στο 160%  μέσα στο 2011.

Ας δούμε τώρα το ζήτημα, ανεργία, μισθοί, απολύσεις στον Ιδιωτικό και απολύσεις στο Δημόσιο τομέα, σε συνάρτηση με τα 3δις που πρέπει να εξασφαλίσει για την χρηματοδότηση των προϋπολογισμών η χώρα του διαστήματος 2012 -2013.

Θα πρέπει να έχουμε υπόψη τις δεσμεύσεις της Κυβέρνησης για το διάστημα 2011 -2015 για την εκχώρηση του Δημόσιου πλούτου της χώρας ύψους 83 δις. ευρό.

Δηλαδή για ένα κομμάτι ψωμί, κατά προτίμηση Γερμανικό, η Ελλάδα θα χάσει τα πλεονεκτήματα της έναντι 83 δις ευρό.

«Ήδη, πριν ξεσπάσει η κρίση η Ελλάδα ήταν χώρα με την μεγαλύτερη μισθολογική ανισότητα στην ΕΕ των 25. Το μισθολογικό επίπεδο της χώρας αντιστοιχούσε στο 75% του μέσου όρου της ευροζώνης, το ένα τέταρτο των απασχολουμένων αμειβόταν με λιγότερα από 750 ευρό το μην, ο Έλληνα δάσκαλος με 15ετή θητεία αμειβόταν κατά 40% λιγότερο από τον αντίστοιχό του Γερμανό συνάδελφο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της eurostat, το 20% των Ελλήνων βρισκόταν στο όρια της φτώχειας και το ένα τέταρτο του πληθυσμού διαβιούσε σε συνωστισμένες κατοικίες».

Ήδη το ποσοστό της ανεργίας με τα επίσημα στοιχεία βρίσκεται στο 20% ενώ το πραγματικό έχει ξεπεράσει το 28%

Στους νέους το αντίστοιχο ποσοστό έχει φτάσει στο 43%.

Πρέπει να προσέξουμε εδώ πως ένα μέρος της φοροκρατικής καταιγίδας προσπαθεί να μειώσει το έλλειμμα εσόδων λόγω απωλειών από την αύξηση της ανεργίας και της δραστικής μείωσης των μισθών.

Το κράτος είναι, παράλληλα με την οικονομική υποστήριξη από την Τρόικα, υποχρεωμένο να δανείζεται για να ισοφαρίσει το κόστος ( απώλεια εσόδων) της ανεργίας, ασκώντας παράλληλα προστατευτισμό στους επιχειρηματίες οι οποίοι ενώ συνεισφέρουν στην επιδείνωση, λόγω συνεχών απολύσεων και κατάργηση θέσεων, των εσόδων του κράτους ταυτοχρόνως οδηγούν την χώρα σε διόγκωση του εξωτερικού χρέους.

Οι μισθοί στον δημόσιο τομέα θα περισταλούν κατά 800 εκ. ευρό μέχρι το τέλος του 2011 και κατά 660 εκ. ευρό, το 2012. Ο μέσος μισθός θα μειωθεί κατά 17%. ( Οι  Ελληνικές προβλέψεις μιλούν για 40%).

Για την αποκομιδή των 3δις, θα σημειωθούν επιπλέον δραστικές περικοπές σε σχολεία, Πανεπιστήμια, γενικές κοινωνικές δαπάνες, νοσοκομεία, συντάξεις κλπ.

Θα πρέπει ακόμα να προσέξουμε πως τόσο η επίσπευση όσο και η μεθοδολογία αποκρατικοποιήσεων επαναφέρει αυτό που προηγήθηκε κατά την «εισβολή» της Δυτικής Γερμανίας στην Ανατολική μετά το γκρέμισμα του τείχους.

Το Δυτικό Γερμανικό κεφάλαιο προχώρησε σε μια φτηνού κόστους εξαγορά των επιχειρήσεων της Ανατολικής Γερμανίας που κατόπιν τις έκλεισε.

Αυτό είναι και το επόμενο βήμα. Ο φόβος, που μάλλον θα επαληθευθεί π.χ. για την ΔΕΗ με δεδομένη την μονοπωλιακή εκμετάλλευση της κατοχικής «επένδυσης»  Ήλιος, είναι βάσιμος  σε σχέση με όσα προηγήθηκαν της Ανατολικής Γερμανίας, ώστε να υποχρεωθεί η Ελλάδα, μετά την καταστροφή της ενδογενής παραγωγή πρώτων υλών και τροφίμων, να οδηγηθεί σε πλήρη ενεργειακή εξάρτηση από την Γερμανία και το Ελληνικό ήλιο που θα έχει περάσει στην ιδιοκτησία των Γερμανικών συμφερόντων.

Μιλάμε για το μοντέλο Treuhand, το οποίο υποστήριξε και ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Sigmar Gabriel.  

Ας δούμε τώρα πως δημιουργήθηκε και που πάτησε η βαρβαρότητα του Γερμανικού Ιμπεριαλισμού, εναντίον των οικονομιών των χωρών της περιφέρειας της ευροζώνης.  

Σύμφωνα με τον Michael Schlecht  « Δομικά, η κρίση του ευρώ οφείλεται στο γερμανικό μισθολογικό ντάμπινγκ, το οποίο καθιστά τα γερμανικά αγαθά φθηνότερα, αυξάνοντας τον  τζίρο στο εξωτερικό.

Έτσι η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το 1 τρις ε. την ίδια ακριβώς περίοδο που η συσσώρευση ελλειμμάτων στην Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ελλάδα, επιβαρύνει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών κατά 1 τρις. ε …..».

«….από την έναρξη της νέας χιλιετίας μέχρι σήμερα η αύξηση των μισθών στην Γερμανία περιορίζονται στο 6% όταν στις αντίστοιχες  χώρες αυτό διαμορφώνεται στο 27%».

Μια προφανή αντίδραση προς την επιθετικότητα του Γερμανικού Κεφαλαίου από τις παραπάνω χώρες θα ήταν η υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Στην οικογένεια του ευρώ η μόνη δυνατή υποτίμηση είναι το μέγεθος της απασχόλησης, η αύξηση του εξωτερικού δανεισμού,   η μείωση των κοινωνικών παροχών, η μείωση των μισθών και των συντάξεων.

Η επιδείνωση της οικονομίας αυτών των χωρών από την επιθετικότητα του Γερμανικού κεφαλαίου, οφείλεται όπως στην δική μας περίπτωση και στις συμφωνίες είτε για την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων, είτε μέσω της κοινής αγροτικής πολιτικής είτε μέσω άλλων συμφωνιών, όπως η αυστηρότητα στην δημοσιονομική πειθαρχία.

Θα πρέπει να θυμηθούμε πως « με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, το κοινοτικό νόμισμα διασφάλισε στις ελληνικές επιχειρήσεις ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης, και η Ελλάδα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για τις δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις αγορές της νοτιοανατολικής Ευρώπης» αφού η Ελλάδα είχε διεισδύσει σε αυτές τις αγορές και με εξαγορά κρατικών επιχειρήσεων, όπως οι τηλεπικοινωνίες.

Έτσι οι ελληνικές επιχειρήσεις έπαιξαν τον δρόμο διευκόλυνσης στην διείσδυση των δυτικοευρωπαϊκών κεφαλαίων στις ανατολικοευρωπαϊκές αγορές. 

Από το 2000 έως το 2007 ενώ η Ελληνική οικονομία πραγματοποιεί πραγματική αύξηση στο 4,3%, όμως το δημόσιο χρέος αυξάνεται παράλληλα προς τις οικονομικές επιδόσεις.

«Το 2009, ένα χρόνο μετά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κατάρρευσης της Lehman Brothers, η ελληνική  οικονομία είχε ή αρχίσει να συρρικνώνεται ….. με έμφαση στα ελλείμματα των τρεχουσών συναλλαγών , τα οποία μέσα στην ευρωζώνη κατέγραφαν σε τακτική βάση αρνητικά ρεκόρ ως προς τις οικονομικές επιδόσεις».

Επί της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου.

«Το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών επηρεάζει έμμεσα την ανταγωνιστικότητα των μελών της ευρωζώνης.

Το γερμανικό πλεόνασμα των εμπορικών συναλλαγών αυξάνει την συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων και κυρίως του δολαρίου.

Διαμέσου αυτής της οδού το γερμανικό ντάμπινγκ στους μισθούς επιδρά εμμέσως αρνητικά και επί της ελληνικής ανταγωνιστικότητα»

Θυμάστε και θυμόμαστε τις επιθέσεις Μίχαλου και Εκσυγχρονιστικών Σιμητάνθρωπων για πάγωμα μισθών και πάγωμα συλλογικών συμβάσεων.

Παρακάτω, στις «επιπτώσεις στις εμπορευματικές συναλλαγές» θα δούμε τι έγινε στην Γερμανία.

Ο Michael Schlecht  ισχυρίζεται ότι,« Στο διάστημα 2000 – 2008, το γερμανικό πλεόνασμα από τις εξαγωγές προς τις –εκτός ευρωζώνης- χώρες αυξήθηκε κατά 265%.

Το μεγαλύτερο τμήμα της εμπορίας αγαθών εκτός της ευρωζώνης συνεχίζει να διεκπεραιώνεται σε δολάρια. Τα πλεονάσματα οδηγούν σε άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου διότι οι γερμανικές επιχειρήσει μετατρέπουν τα δολαριακά έσοδα, από τις εξαγωγές, σε ευρώ.

Θέλουν με άλλα λόγια να πουλήσουν δολάρια και να αγοράσουν ευρώ».

Να μια σημαντική παρατήρηση:

«Όσο πιο ακριβό γινόταν το ευρώ έναντι του δολαρίου τόσο πιο ακριβά γίνονταν τα ελληνικά προϊόντα για τους αγοραστές εκτός ευρωζώνης».

«Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό απέβη μοιραίο, επειδή η χώρα, ως επί το πλείστον, εξάγει απλά προϊόντα των οποίων η ζήτηση είναι εξαιρετικά επιρρεπής στις αλλαγές των τιμών».

Να μην ξεχνάμε ποτέ πως από την εποχή Α. Παπανδρέου μέχρι και την εποχή Κώστα Καραμανλή, οι πολιτικές του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθοδήγησαν την καταστροφή της εγχώρια παραγωγής με αντίτιμο ως λάφυρο την κυβερνητική εξουσία και το μαύρο πολιτικό – μαύρο οικονομικό- χρήμα.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα – και αργότερα με την αθρόα εισαγωγή φτηνού χρήματος- να μην πραγματοποιηθούν επενδύσεις εκσυγχρονισμού και νέας τεχνολογίας στην εγχώρια παραγωγή αλλά να προωθηθούν στο χρηματιστήριο ή σε επενδύσεις εμπορίου και υπηρεσιών. 

Επιπτώσεις στις εμπορευματικές συναλλαγές

« Λίγο μετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000, το μεγαλύτερο ποσοστό του ελλείμματος στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών της Ελλάδας οφειλόταν ακόμη στο εμπόριο με την Ιταλία». Στα αμέσως επόμενα χρόνια η Ελλάδα γίνεται όσο καμιά άλλη χώρα επιρρεπής στις εμπορευματικές σχέσεις με την Γερμανία. «Στο διάστημα 2000 – 2008 το έλλειμμα αυξάνεται κατά 2,1 δις. ευρώ με επακόλουθο το εμπόριο με την Γερμανία να ευθύνεται κατά κύριο λόγο για το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών».

Τα κεφαλαιουχικά αγαθά «αυξάνονται προς την Ελλάδα κατά 22%  ενώ τα γεωργικά και χημικά σε πολλαπλάσιο ποσοστό».

Εν τω μεταξύ στην Γερμανία συμβαίνει το εξής. Με το μισθολογικό ντάμπινγκ καταργούνται οι συλλογικέ συμβάσεις ακόμα και οι επιχειρησιακές. « Η τελευταία συλλογική σύμβαση σε περιφερειακό επίπεδο έληξε το 1996 στην Σαξωνία».

« Εκείνη την εποχή είχε συμφωνηθεί για την κατώτερη μισθολογική κατηγορία στον βιοτεχνικό κλάδο κρέατος αμοιβή σημερινής ισοτιμίας 4,50 ευρώ μεροκάματο. Οι εργαζόμενοι στα κέντρα πάχυνσης ζώων και κοπής και τεμαχισμού κρέατος απασχολούνταν φτηνό εργατικό προσωπικό που εργαζόταν 16 ώρες την ημέρα για μεροκάματα κάτω των 5 ευρώ, όταν τα αντίστοιχα των εταιριών προσωρινής απασχόλησης ήταν στα 7,50 ευρώ». 

Ας μην ξεχνάμε την περιβόητη κοινοτική οδηγία   για τις αμοιβές των εργαζομένων από τρίτες χώρες που εργάζονταν σε κοινοτικές με μεροκάματα της χώρας προέλευσης.

Είναι η οδηγία που χρησιμοποιήθηκε και στην  Ελλάδα σε βάρος των μεταναστών για να εκβιάσουν τους Έλληνες εργαζόμενους στην παραίτηση από τις συλλογικές συμβάσεις.

«Εργάτες από την Ανατολική Ευρώπη μπήκαν στα γερμανικές επιχειρήσεις με σύμβαση έργου για παροχή υπηρεσιών, όπως στην κοπή κρέατος και αλλαντικών. Για τους εργαζόμενους αυτούς ισχύει ο χαμηλός φόρος και οι χαμηλές αμοιβές της χώρας προέλευσής». « Από το 2001 μέχρι σήμερα έχουν καταστραφεί στην Γερμανία 26000 τακτικές ( μόνιμες) θέσεις εργασίας».

 Αντιλαμβανόμαστε τώρα ότι με τόσο χαμηλές μισθολογικές σχέσεις εργασίας καθώς και με υψηλές επενδύσεις νέας τεχνολογίας τα παραγόμενα στην Γερμανία γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα έχουν την  απεριόριστη δύναμη να εκτοπίζουν τα αντίστοιχα στις χώρες προώθησης.

«Από το 1995 έως το 2007 η παραγωγή πουλερικών διπλασιάσθηκε στην Γερμανία, στο επίπεδο του 1,3 εκατομμύρια τόνους. Στα σύγχρονα σφαγεία πουλερικών γίνεται επεξεργασία ενός εκατομμυρίου ζώων σε προϊόντα κρέατος την εβδομάδα».

Η μεγάλη ιδέα της Γερμανικής βαρβαρότητας του Δ’ Ράιχ, είναι η δημιουργία μιας αντίστοιχης υπερδύναμης στην Ευρώπη όπως οι ΗΠΑ και μια περιφερειακή ευροζώνη Ευρωπαϊκής Λατινικής Αμερικής.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η σημερινή κατάσταση στην χώρα μας χρηματοδοτήθηκε με φθηνό χρήμα σε επιχειρήσεις και σε δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων στις εμπορευματικές σχέσεις, με διόγκωση του εξωτερικού χρέους και μέσα από μυστικές συμφωνίες της ελίτ της Βιομηχανικής, Επιχειρηματικής,  Εφοπλιστικής Τάξης και του Πολιτικού Προσωπικού  ( ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ) και συνεχίζονται οι πολιτικές στήριξης της Γερμανικής Ιμπεριαλιστικής Βαρβαρότητας με την στήριξη του ευρό και της Ευρωδουλικής προοπτικής της Χώρας.

Τέλος «στο διάστημα 2000 με 2008 το ποσοστό του παραδοσιακού Γερμανικού εξαγωγικού τομέα – μηχανήματα και οχήματα- επι του πλεονάσματος του εμπορικού ισοζυγίου έναντι της Ελλάδας μειώθηκε αισθητά κατά σχεδόν 25%, Συγχρόνως αυξήθηκε το μερίδιο των τροφίμων και των ποτών καθώς και των παραγόμενων προϊόντων κατά 20%» εκτοπίζοντας τα Ελληνικά παραγόμενα προϊόντα σε βαθμό που να ισχυρίζεται στις 13 Σεπτέμβρη η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, ότι «αν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στις εισαγωγές και ελλείψεις τροφίμων».

Αυτή είναι η Πολιτική της καταστροφής της χώρας μας, των δύο μεγάλων κομμάτων και των σημερινών τους εξαπτέρυγων  που οδήγησα την χώρα μας στο σφαγείο της Ιμπεριαλιστικής Βαρβαρότητας της Γερμανίας, το γνωστό Δ’ Ράιχ.΄

Δεύτερο συμπέρασμα είναι, πως όσο η χώρα μας ενσωματώνεται σε αποικιακό δορυφόρο της Γερμανικής βαρβαρότητας, τόσο οδηγείται σε στραγγαλισμό και οικονομικό αποκλεισμό.

Τρίτο συμπέρασμα, οι προπαγανδιστές της υποστήριξης του ευρό υπηρετούν την Ιμπεριαλιστική Γερμανική Βαρβαρότητα και την μόνιμη υποδούλωση της χώρας στο Δ΄ Ράιχ. 

Το ΠΑΣΟΚ σε αναζήτηση νέου Ηγεμόνα.

Μετά από μια περίοδο σφετερισμού της ψήφου των μελών του ΠΑΣΟΚ, της ψήφου του Ελληνικού Λαού, ο εκπαιδευμένος και στρατολογημένος από τις ΗΠΑ σε ρόλο Προέδρου της Σοσιαλι(η)στικής Διεθνούς, που ανάλαβε ηγεμόνας του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός των δοσίλογων , αφού κατάστρεψε την χώρα μας και την χώρα που κυβέρνησαν ο παππούς και ο πατέρας του, αφού την παράδωσε λάφυρο των Τραπεζιτών και υποχείριο της Μέρκελ, σήμερα τελείωσε και ως επιβήτορας και ως εκπορνευτής του λαού του ΠΑΣΟΚ, κατηγοριοποιώντας το ως μειοδοτικό  και προδοτικό κόμμα. 

Το ΠΑΣΟΚ από σήμερα αναζητά μέσα στα ίδια σκουπίδια του Συστήματος και της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που αποτελούν την ίδια φάρα των επιβητόρων και εκπορνευτών του,  τον νέο του ηγέτη που θα το οδηγήσει στην ολοκλήρωσή του, σε ένα νέου διεθνούς τύπου Εθνικοσοσιαλιστικό πόλο υποταγής και δουλείας των μελών του φιλοδοξώντας να επαναλάβει το μεγάλο "πήδημα", την «σωτηρία» της χώρας και της προστασίας της από τον εσωτερικό της εχθρό, που είναι ο λαό της. 

Σε αυτό το "σωτήριο πήδημα" αναμέτρησης του ( το ΠΑΣΟΚ) με τον κοινό τους εχθρό, τον Ελληνικό λαό, βρέθηκε συμμαχώντας σε μια  κοινή προσπάθεια, με την υπηρεσία του στις αγορές και το Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό της Μέρκελ,  αλλά και για το κτίσιμο μια καινούργιας γενιάς "πατριωτισμού",  με τους ήμερους "νεοπατριώτες" του Συστήματος, τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρης και του παρατρεχάμενους τους, Κουβέλη και Ντόρα (ψευδώνυμο : Μπακογιάννη) 

Από την πρώτη μεγάλη ήττα ενός λαού που δεν του επέτρεψαν με δικούς όρους να ξανακτίσει αυτήν την χώρα και τον οδήγησαν στο σφαγείο της κομματοκρατίας που διαδέχθηκε της Χούντα των Συνταγματαρχών, αφού τον υπέταξαν   στον χλευασμό της Δημοκρατίας, στον χλευασμό της ατομικότητας, στον χλευασμό της κοινωνίας και της συλλογικότητας, αφού ποδηγέτησαν και εξαθλίωσαν τα σύμβολά του, αφού τον υπέβαλαν, ως εργαζόμενους και συνδικάτα,  στην  αλαζονεία της προσωποκρατίας  ( Παπανδρεϊσμός, Καραμανλισμός, Μητσοτακισμός ), αφού τον κατέστησαν συνένοχο στην καταστροφή της χώρας, το οδήγησαν στο σφαγείο του Ευρωπαϊκού Ιμπεριαλισμού, των αγορών, του νομίσματος κατοχής και του Νέου Πατριωτισμού, όπως αυτός περιγράφεται και εξειδικεύεται  από τους δοσίλογους και Εθνικούς μειοδότες. 

Σήμερα η Βουλή ( ο θερινός καφενές του Όθωνα) που ξέπεσε σε κυνοτροφείο μεσαζόντων τοκογλύφων σαλταδόρων πολιτικομανών και ψυχοπαιδιών της Aνώτατης Tάξης των οικονομικών συμφερόντων αθώωσε επιβραβεύοντας τον συνένοχο του Σημίτη, τρόφιμο της Μέρκελ και του ΔΝΤ κ. Παπαδήμο.

Απέναντι σε όλα αυτά έχουμε έναν Λαό να βιώνει την ασφάλεια της δουλείας του στην σκιά της ελευθερίας των αφεντικών και δυναστών του. 

Ένα λαό που βιώνει την ασφάλεια του στην σκιά των κατοχικών δυνάμεων, των γνωστών μας ως Ευρό, ως Ε.Ε., ως ΔΝΤ, ως Αγορές, ως ΠΑΣΟΚ , ως Νέα Δημοκρατία, ως ΛΑ.Ο.Σ., ως μισθό ή σύνταξη. 

Ένα λαό που όταν στρέφει το βλέμμα του 'Αριστερά" βλέπει τα συντρίμμια ενός ονείρου που τον εκδικείται για την ύπαρξή του. 

Την ύπαρξή του ως Λαός και την ύπαρξή της Αριστερά ως "Αριστερά". 

Αν συναντήσετε πουθενά την Ελευθερία κρυφτείτε,  γιατί θέλει πολύ αίμα και πολλές θυσίες για να στεριώσει!!! 

Η έξοδος από το ευρό αποτελεί πατριωτική πράξη

 

Αρκετά με την τρομοκρατία εναντίον της ανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας και της απελευθέρωσης του Λαού από το κατοχικό νόμισμα των ισχυρών. Του ευρό. 
Το νόμισμα των ισχυρών δηλώνει την δύναμη και την κατοχική εξουσία πάνω στους Λαούς, που γεμίζει   τα θησαυροφυλάκια τους με πλούτη και υπεροχή.
Πατριωτισμός σημαίνει πως η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει με ένα μάτι ή με ένα πόδι.

Πατριωτισμός για το λαό, σημαίνει μια γη που καλλιεργεί και τρέφεται, μια θάλασσα που ψαρεύει και κάνει τα μπάνια του, ένα δάσος που του δίνει καθαρό αέρα, την βοσκή για τα ζωντανά του, τα ξύλα για το τζάκι, ένα βουνό που από τα σωθικά του χτίζει το σπίτι του, ένα ήλιο που μας ζεσταίνει, πους μας δίνει δωρεάν ενέργεια που μας κρατά αισιόδοξους και ευδιάθετους. 

Πατριωτισμός για το λαό σημαίνει ένα σχολείο, μια αξιοπρεπή δουλειά, ένα κεραμίδι στο κεφάλι μας, ένα νοσοκομείο για την υγειά μας.

Πατριωτισμός για το λαό σημαίνει η σημαία μας, το νόμισμά μας, η ελευθερία μας, η αξιοπρέπεια μας και ένα Πολίτευμα δικαιοσύνης ισότητας ελευθερίας και εθνική ανεξαρτησία.

Πατριωτισμός για την οικονομική ελίτ, για την Ανώτατη Τάξη των οικονομικών και πολιτικών συμμοριών, είναι το χρήμα και το κέρδος.

Όποιο χρήμα, όποιο νόμισμα τους δημιουργεί μεγαλύτερη εξουσία και μεγαλύτερη δύναμη αυτό γι' αυτούς είναι η Πατρίδα.

Η δική μας πατρίδα δεν είναι η δική τους.
Η δική μας πατρίδα είναι φυλακισμένη στα σεντούκια τους, στα θησαυροφυλάκια τους. 

Η δική τους Πατρίδα, είναι οι αλυσίδες που μας δένουν, οι φόροι για να πλουτίζουν, η ανεργία μας για να μας φτωχαίνουν, η φτώχεια για να μας διασύρουν.

Η δική τους Πατρίδα είναι να μας υποβάλλουν και να μας υποβιβάζουν σε δόλους, σε γρανάζια της μηχανής τους για να γεμίζουν με πλούτη, δύναμη και εξουσία.

Για μας ένα ευρό ( 400 δραχμές σήμερα) έχει αξία μισής τυρόπιτας.
Γι' αυτούς ένα ευρό έχει δύναμη 1000.000. δραχμών ή μιας στρατιάς ανέργων και χιλιάδων στρατευμένων δούλων. 

Με το ΠΑΣΟΚ και την ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ χάσαμε την ελευθερία μας, την αξιοπρέπεια μας, το νόμισμα μας, την ανεξαρτησία μας και η σημαία μας έγινε «πανί που το πήρε ο αέρας».

Πατριωτισμός είναι κάθε πράξη που δεν μας στερεί την ζωή μας, την γη μας, την ανεξαρτησία μας, την ελευθερία μας και δεν βεβηλώνει τους τάφους και το αίμα των προγόνων μας.

Πατρίδα τους είναι οι αγορές. 
Πατρίδα μας είναι ο πλούτος του μόχθου μας που μας τον ληστεύουν.